27-03-2021, 02:46
Dzisiaj pandemiczna rutyna w ciekawym wydaniu. Pisane przy ambientach.
W mojej głowie kłębiły się myśli, że tak właśnie wygląda Hogwart. Smukłe, prostokątne pierwsze piętro a zarazem poddasze, nieprzedzielone pokojami, z wyjątkowo strzelistym dachem, zaczynającym się dopiero na wysokości głowy. Górna część podtrzymywana belkami była wypełniona ciemnym dębem w kontraście do podłogi wyłożonej stosunkowo jasnymi panelami. Bliżej jednej ze ścian znajdowały się schody wypełniające niemal całą szerokość piętra, a przy tym łamiące się parokrotnie aż do osiągnięcia niższego poziomu, będącego poza zasięgiem mojego wzroku. Towarzyszył im gruby filar, który nie wydawał się niczego podtrzymywać, a jedynie pełnić ozdobną rolę. Przestrzeń była pusta, przyglądałem się jej z zaciekawieniem, wyobrażając sobie możliwe meblowe aranżacje.
Pewna kobieta zapowiedziała zmianę "wystroju" i machnęła rękami w geście rzucania zaklęć. Dębowe krzesła, masywne stoły i inne przedmioty zgrabnym ruchem oderwały się od dachu, gdzie wcześniej ukrywały się pomiędzy belkami o identycznym kolorze. Przelatując parę metrów, perfekcyjnie zsynchronizowane zajęły swoje miejsca, urządzając w przeciągu paru chwil puste piętro. Przyglądając się nowemu otoczeniu, po jednej stronie schodów widziałem stoliki ustawione w rzędy na kształt sali lekcyjnej, po drugiej - kącik wypoczynkowy. Ten składał się głównie z regałów z drobnymi przedmiotami oraz stosów gier planszowych wypełniających przestrzeń pod oknem. Oknem, za którym była tylko czarna pustka.
W niemal identycznym układzie, jedynie z drobnymi meblowymi poprawkami, odbywałem laboratoria z chemii. Dostałem, razem z dwiema koleżankami z roku, do wykonania instrukcję składającą się z losowych czynności, które musieliśmy przeprowadzić na otrzymanych pakietach. Te z kolei składały się z pojedynczych plastikowych butelek, do których za pomocą taśmy były przytwierdzone miniaturowe przyrządy - strzykawki, pipety i jeszcze mniejsze zlewki. Nie widziałem w tym sensu, ale też nie poczuwałem się do kwestionowania logiki zadania. Ot wolałem chłonąć klimat mozolnej, ale spokojnej pracy po godzinach na studiach, bez nadzoru kogokolwiek.
Po zajęciach rozpoczęło się sprzątanie, znowu w nieco innej aranżacji meblowej. Przeszukiwałem wyższe półki meblościanki, zbierając pozostałości naszej pracy. W płynnym przejściu znalazłem się przed stołem, siedząc wygodnie na krześle i przełączając się pomiędzy dwiema rozmowami - jednej prywatnej, drugiej dotyczącej niedawno odbytych laboratoriów i zaliczenia przedmiotu.
Wkrótce i to odeszło na dalszy plan, a piętro zyskało nową oprawę - kącik wypoczynkowy udekorowała choinka i ciepły kominek. Rodzinna atmosfera przeniosła mnie myślami do sklepu dziecięcego, w którym moi rodzice wybierali prezent dla kuzyna. Półki wypełniały typowe przedmioty dla sklepu odzieżowego, ale poza ubraniami prezentowały się torebki w dwojakim znaczeniu - zwykłe, skórzane i papierowe, na prezenty. Ekspedientka opowiadała o asortymencie sklepu w dość specyficzny sposób, podkreślając jego fałszywość. Nic nie miało służyć uciesze dzieci, a jedynie ich rodziców, którzy kupując im rzeczy stylizowane na te dla dorosłych, mogli napawać się wizją dorastania ich dziecka. Podążając za martwiącymi słowami sprzedawczyni, wybór padł ostatecznie na ozdobną kulę ze sztucznym śniegiem, które mój kuzyn podobno kolekcjonował.
[...]
Gdy się obudziłem, a raczej zostałem obudzony, zajęło mi dobrą chwilę, zanim załapałem, co jest moim domyślnym światem i że nie jest nim świat magicznego poddasza... jednak pomimo zwykłej świadomości, gdzie żyję, oba te światy wydawały się praktycznie nie różnić.
