01-12-2018, 10:58
(01-12-2018, 08:13 )incestus napisał(a): Nie masz jakiejś obawy, że możesz zostać w tym stanie na wieki ?
Tak, to jest właśnie mój problem.
(01-12-2018, 08:13 )incestus napisał(a): Używasz różnych określeń na to samo zjawisko, które niekoniecznie są ze sobą związane - niebyt, uwięzienie, pustka, brak kontroli myśli albo odcięcie od cielesnych zmysłów. Co z tych rzeczy jest sednem, co jest najgorsze ?
Myślę, że brak kontroli. Brak kontroli nad moim życiem. Brak bezwarunkowej akceptacji tego, co jest. Poczucie braku czegoś.
(01-12-2018, 08:13 )incestus napisał(a): No jak ja to na przykład czytam, to dziwię się autorowi tematu, nie znajduje w tej treści powodów do lęku. Podobnie w tym drugim przypadku, który omawialiśmy w innym temacie. Źródło lęku jest tu bardzo indywidualne i musi wynikać z jakichś przykrych obserwacji albo być wynikiem złych przekonań.
...
Moje WILDy notorycznie kończyły się płynnym przejściem w sen - z realnego czucia ciała na łóżku poprzez ciemność i bezkształtne ciało aż do sennego ciała i sennego otoczenia. Tylko raz miałem opisywany przez tych użytkowników stan przejściowy, i oceniam go jako bardzo nudny. Po prostu nic się nie dzieje, jak bycie zgaszonym telewizorem. Można to przerwać na żądanie, choć faktycznie nie wiadomo po jakim czasie się to dzieje.
Widocznie u Ciebie wraz z wygaszeniem poczucia cielesności, foremności dezaktywuje się również ośrodek odczuwania lęku w mózgu. U mnie natomiast występuje mentalna agitacja, przymus przerwania tego stanu. Przez wiele lat uczono mnie, że nicnierobienie jest jak śmierć, że nieustannie trzeba się czymś zajmować, do tego jak najszybciej, ciągle lepiej, doskonalej. I możliwie jak najtaniej, przy jak najmniejszych nakładach.
Nie bez znaczenia pozostaje też konieczność ciągłego ignorowania różnych przykrych doznań zmysłowych na jawie, od których nie ma możliwości ucieczki. Zaburzony schemat ciała. Kłopoty z odnalezieniem "siebie" w przestrzeni również za dnia. To potem przenosi się do snu.
Uważam, że stan bezcielesności nie jest czymś powszechnie spotykanym, czymś naturalnym dla społeczeństwa. Człowiek generalnie jest przyzwyczajony do stałej obecności ciała w świadomości, do tego, że ma jakiś kształt, głowę, brzuch, ręce, nogi, oczy. Nawet jeśli jest pochłonięty jakąś czynnością, całkowicie w niej zatracony, np. zaczytany, zapatrzony w Internet, to jednak wtedy jakaś percepcja zmysłowa występuje, jakiś namacalny obiekt koncentracji.
Świat fizyczny staje się natychmiast mniej rzeczywisty, gdy nie można go odbierać zmysłami, gdy nie można go doświadczać. Doszłam do wniosku, że doznania podczas śnienia są jakościowo takie same jak fizyczne, gubię się w tym chaosie, czuję, że oszalałam. Nie wiem już, co jest prawdziwe. Cóż mi po teście rzeczywistości, skoro zarówno jawa, jak i marzenie senne tak samo mogą nagle wygasnąć, nie są niczym stałym? Na czym budować poczucie bezpieczeństwa, kiedy jawa wydaje się po prostu innym rodzajem zmyślonego świata, rządzącym się odmiennymi prawami niż marzenie senne?
Czy pomoże mi hipnotyczna sugestia, że ten przerażający stan to "tylko sen" - sen o nicości? To kiedyś przeminie, ale nie wiadomo kiedy, bo w tym stanie czas nie istnieje... Brak mi cierpliwości, przyzwyczaiłam się do tego, że przeglądając Internet przeskakuję uwagą po rozmaitych treściach. mam osiem kart naraz otwartych, wkurzam się, gdy jakaś strona za wolno się ładuje.
Nie wyobrażam sobie posiłku bez smartfona, korzystam z niego też w rozmaitych poczekalniach, na przystanku, w autobusie, coraz częściej zabieram go ze sobą także do toalety. Bez niego czuję niepokój. Tak samo wpadam w panikę, gdy sen się nie ładuje, rzeczywistość materialna się nie ładuje...
Planowane wyłączenie sieci DMN w godzinach 23:00 - 04:00
