24-10-2020, 20:44
24 października 2020 - Sobowtór
Jestem w jakimś niewielkim osiedlowym sklepie. Moim zadaniem jest zabójstwo kilku osób. Chyba z kimś walczę, chociaż nie wychodzi mi to zbyt dobrze. Panika, ludzie uciekają. Nagle przede mną pojawia się jakaś postać. To chłopak, mojego wzrostu, ma krótkie czarne włosy. Dzieli nas około metr. Patrzymy się na siebie nawzajem. Jego oczy wyglądają wyjątkowo dziwnie. Prawa źrenica co chwilę błyszczy jak u kota, któremu się zaświeci latarką. Zaraz potem obie źrenice zmniejszyły się do małych punkcików, by za chwilę rozszerzyć się na całą tęczówkę. Zwracam uwagę na jego rysy twarzy. Trochę jakby falowały, są trudne do zdefiniowania. Ale w końcu mnie olśniewa - to przecież ja, tylko bez okularów! Może przystojniejszy, w pewien sposób atrakcyjniejszy, ale ja. To lepsza wersja mnie.
Ciągle stoimy naprzeciw siebie, nic nie mówimy. Jego twarz pozbawiona jest emocji. Nagle zbliża się do mnie, podchodzi na tyle blisko, że stykamy się nosami. Nie mogę oderwać wzroku od tych jego oczu. Jestem jak zahipnotyzowany. Zaczynam czuć do niego coś na kształt miłości, ale takiej jaką się czuje wobec członków najbliższej rodziny. Poczucie troski, bezpieczeństwa, opieki.
W końcu odwraca się ode mnie. Przy ladzie zauważam jednego z moich celów do zabicia - to Jason Statham. Ruszam na niego, ale on mnie odpycha. Do akcji wkracza mój sobowtór. Z łatwością powala aktora na podłogę. Ten szybko zrywa się i zaczyna uciekać. Jest już przy wyjściu, gdy nagle dostaje serię kulek w łeb. Cały zakrwawiony pada na ziemię. To lepszy-ja skądś wytrzasnął pistolet. Spoglądam na niego. Wygląda jak totalny badass, profesjonalista. Roztacza wokół siebie aurę pewności siebie.
Podchodzi do lady, na której znajduje się czarny, starodawny telefon stacjonarny. Podnosi słuchawkę i mówi coś w stylu: "Zapamiętaj to dobrze, bo nie będę powtarzał. Kod to B720" i odkłada słuchawkę. To jest pierwszy raz, kiedy się odzywa. Potem spogląda na mnie. Uśmiecha się niepokojąco i mówi: "No, to teraz został mi już tylko jeden cel...". W dłoni otwiera mu się mały scyzoryk. O ku*wa, Ku*wa, KU*WA!!! Uczucie bezpieczeństwa i opieki znika w jednej chwili. Wypadam ze sklepu ledwo co unikając przewrócenia się o ciało Stathama. Czy mam w ogóle jakiekolwiek szanse przeciwko komuś, kto jest ode mnie we wszystkim lepszy?
Jestem w Warszawie. Noc, ale jest jasno od wszystkich świateł ulicznych. Kilkanaście metrów przede mną są tory tramwajowe. Akurat przejeżdżają dwa tramwaje, mijają się. Myślę, że może zdążę dobiec do jednego z nich i ukryć się w środku. Sen przerywa budzik.
__________________________________________
Gdybym wiedział, nastawiłbym budzik na kilka minut później. Po pobudce nie mogłem przestać myśleć o tym śnie. O tych oczach. O uczuciach, których doświadczyłem. Zazwyczaj tego nie robię, ale tym razem postanowiłem jakoś zinterpretować ten sen. I doszedłem do wniosku, że może być związany z moimi ostatnimi troskami dot. studiów. Uczucie przytłoczenia tymi wszystkimi projektami, niepewność co do przyszłości. Tęsknota za łatwiejszym, beztroskim życiem sprzed kilku lat. Potrzeba wsparcia, opieki.
Bardzo charakterystyczny sen.
Jestem w jakimś niewielkim osiedlowym sklepie. Moim zadaniem jest zabójstwo kilku osób. Chyba z kimś walczę, chociaż nie wychodzi mi to zbyt dobrze. Panika, ludzie uciekają. Nagle przede mną pojawia się jakaś postać. To chłopak, mojego wzrostu, ma krótkie czarne włosy. Dzieli nas około metr. Patrzymy się na siebie nawzajem. Jego oczy wyglądają wyjątkowo dziwnie. Prawa źrenica co chwilę błyszczy jak u kota, któremu się zaświeci latarką. Zaraz potem obie źrenice zmniejszyły się do małych punkcików, by za chwilę rozszerzyć się na całą tęczówkę. Zwracam uwagę na jego rysy twarzy. Trochę jakby falowały, są trudne do zdefiniowania. Ale w końcu mnie olśniewa - to przecież ja, tylko bez okularów! Może przystojniejszy, w pewien sposób atrakcyjniejszy, ale ja. To lepsza wersja mnie.
Ciągle stoimy naprzeciw siebie, nic nie mówimy. Jego twarz pozbawiona jest emocji. Nagle zbliża się do mnie, podchodzi na tyle blisko, że stykamy się nosami. Nie mogę oderwać wzroku od tych jego oczu. Jestem jak zahipnotyzowany. Zaczynam czuć do niego coś na kształt miłości, ale takiej jaką się czuje wobec członków najbliższej rodziny. Poczucie troski, bezpieczeństwa, opieki.
W końcu odwraca się ode mnie. Przy ladzie zauważam jednego z moich celów do zabicia - to Jason Statham. Ruszam na niego, ale on mnie odpycha. Do akcji wkracza mój sobowtór. Z łatwością powala aktora na podłogę. Ten szybko zrywa się i zaczyna uciekać. Jest już przy wyjściu, gdy nagle dostaje serię kulek w łeb. Cały zakrwawiony pada na ziemię. To lepszy-ja skądś wytrzasnął pistolet. Spoglądam na niego. Wygląda jak totalny badass, profesjonalista. Roztacza wokół siebie aurę pewności siebie.
Podchodzi do lady, na której znajduje się czarny, starodawny telefon stacjonarny. Podnosi słuchawkę i mówi coś w stylu: "Zapamiętaj to dobrze, bo nie będę powtarzał. Kod to B720" i odkłada słuchawkę. To jest pierwszy raz, kiedy się odzywa. Potem spogląda na mnie. Uśmiecha się niepokojąco i mówi: "No, to teraz został mi już tylko jeden cel...". W dłoni otwiera mu się mały scyzoryk. O ku*wa, Ku*wa, KU*WA!!! Uczucie bezpieczeństwa i opieki znika w jednej chwili. Wypadam ze sklepu ledwo co unikając przewrócenia się o ciało Stathama. Czy mam w ogóle jakiekolwiek szanse przeciwko komuś, kto jest ode mnie we wszystkim lepszy?
Jestem w Warszawie. Noc, ale jest jasno od wszystkich świateł ulicznych. Kilkanaście metrów przede mną są tory tramwajowe. Akurat przejeżdżają dwa tramwaje, mijają się. Myślę, że może zdążę dobiec do jednego z nich i ukryć się w środku. Sen przerywa budzik.
__________________________________________
Gdybym wiedział, nastawiłbym budzik na kilka minut później. Po pobudce nie mogłem przestać myśleć o tym śnie. O tych oczach. O uczuciach, których doświadczyłem. Zazwyczaj tego nie robię, ale tym razem postanowiłem jakoś zinterpretować ten sen. I doszedłem do wniosku, że może być związany z moimi ostatnimi troskami dot. studiów. Uczucie przytłoczenia tymi wszystkimi projektami, niepewność co do przyszłości. Tęsknota za łatwiejszym, beztroskim życiem sprzed kilku lat. Potrzeba wsparcia, opieki.
Bardzo charakterystyczny sen.
