12-10-2020, 21:50
12 października 2020 - "Ciekawe" zajęcia, zakręcony wskaźnik i ucieczka przed Slendermanem
Kolega namówił mnie, żebym zarejestrował się na dodatkowy przedmiot spoza planu modelowego dla 5 semestru. Jestem na pierwszym wykładzie. Panuje luźna atmosfera, jest kilku prowadzących. Jeden z nich trzyma w rękach wskaźnik teleskopowy do prezentacji.
Siedzę na brzegu przy przejściu między krzesłami. Odwracam się i zauważam taką scenę: dziewczyna siedzi na kolanach jednego chłopaka, drugi chłopak siedzi obok. Drugi przywołuje ją ruchem ręki. Dziewczyna schodzi z pierwszego i siada na kolana drugiego tak, że prawie stykają się brzuchami. Zaczynają się obejmować, całować. Zsuwają sobie nawzajem spodnie i tak po prostu zaczynają uprawiać seks. Co tu się, ku*wa, odpie*dala, przepraszam bardzo!? Grupka osób obok nich wstała, zgromadziła się wokół tej pary i zaczęła im dopingować, skandować i wymachiwać rękami jak na meczu piłkarskim.
Przeskok.
Jestem w piwnicy w swoim domu. Chyba zajmuję się przenoszeniem jakichś gratów z innego pomieszczenia w piwnicy. W spiżarni jest pan Tomasz G. (wykładał fizykę ogólną na 2 semestrze) z jakimś innym mężczyzną. Idę do nich. Pan Tomasz opowiada jak mój brat zauważył na jednej z tutejszych półek zestaw kolorowych markerów i powiedział, że chciałby takie mieć i wtedy on (prowadzący) mu je podarował. Wyglądał, jakby ta historia go rozczuliła.
Przeskok.
Jestem w dużej sali w piwnicy razem z kolegą i koleżanką ze studiów - Igorem i Zuzą. Z Igorem wchodzimy do spiżarni. Na półce znajduję wskaźnik teleskopowy - taki sam, jaki trzymał jeden z prowadzących z początku snu. Miał czarną, gumową rączkę i srebrną, metalową końcówkę, którą można było wydłużyć do ok. 2 metrów. Nie wiem czemu, ale bardzo jesteśmy podekscytowani tym znaleziskiem.
Na rączce znajduje się mały przycisk. Klikam go i metalowa część wskaźnika zaczyna się powoli obracać zakreślając końcówką niewielki okrąg w powietrzu. Przyciskam jeszcze raz i zaczyna się obracać bardzo szybko, zakreśla też dużo większy okrąg. Klikam jeszcze raz i zatrzymuje się.
Wracamy do dużej sali i dajemy wskaźnik Zuzi. Wychodzi z nim na korytarz i włącza na drugi, szybszy tryb, trzymając wskaźnik za plecami. Przez to zaczyna się powoli przemieszczać do przodu. Kuriozalnie to wygląda, jakby miała długi, cienki, metalowy ogon, który kręci się bardzo szybko za plecami. Zuza kieruje się w stronę wąskiej części korytarza, zbyt wąskiej na te obroty wskaźnika. Musimy ją zatrzymać, ale nie ma jak, bo jak się zbliżymy, to dostaniemy po twarzach od metalowej końcówki.
Zaczyna przemieszczać się przez wąski korytarz, wskaźnik wygina się na ścianach, ryje dziury, sypią się iskry. Zuza już nie przemieszcza się gładko - zaczyna nią targać na wszystkie strony, niebezpiecznie to wygląda. Akurat na moment wskaźnik się zaciął na ścianie, Igor rzucił się do przodu i wyłączył go. Rychło w czas, bo jeszcze chwila, a Zuza obróciłaby się do góry nogami i mogłaby sobie uszkodzić głowę.
Patrzę na jego zszokowaną twarz, ale on nie patrzy na mnie. Patrzy na coś za mną. Odwracam się. Nie jestem już na korytarzu w piwnicy. Stoję na środku wąskiej ulicy w jakimś starożytnym mieście, wszystko ma kolor piasku, budynki wokół, ziemia. W oddali zauważam postać Slendermana, który zbliża się w moją stronę, zza jego pleców wiją się czarne macki. Odwracam się znowu, Igor i Zuza zniknęli. O w dupę... Pora uciekać!
Mknę przez piaszczystą uliczkę jak oszalały, co chwila zerkam i za plecami widzę tę czarną sylwetkę. Dobiegam do wysokiej, okrągłej wieży. Przy ziemi znajduje się niewielki tunel, przez który mogę przejść do środka. Żeby kucnąć klikam przycisk Ctrl (w tym momencie sen przybiera postać gry). Przechodzę przez tunel, przy wyjściu zwracam uwagę na ładną animację odpierania się rękami od ścian.
Jestem w wieży. Na "ekranie" pojawia mi się mapka z zaznaczoną moją pozycją i trasą ucieczki, którą muszę podążać. Pokonałem dopiero jakieś 20% drogi. Muszę kierować się na południe. Wbiegam po krętych schodach na samą górę wieży. Jest tu niewielki otwór w ścianie, przez który mogę podziwiać panoramę starożytnego miasta. Szukam też wzrokiem slendermana, ale go nie widzę. Odwracam się i zauważam wyjście na "balkon". Idę tam. Na balkonie widzę kręcące się w miejscu małe, błękitne monety. Zbieram je wchodząc na nie. To jakieś bonusowe znajdźki czy coś takiego.
Wyglądam za barierkę balkonu. Kilkanaście metrów poniżej jest tafla niebieskiego morza, które rozpościera się aż po horyzont. Będę musiał do niego wskoczyć, ale zauważyłem, że dokładnie pode mną jest jeszcze jeden balkon. Zeskakuję na niego. Są tu kolejne monety, zbieram je zamaszystym ruchem nogi. Obok siedzi małe dziecko, chłopiec. Zaczynam słyszeć budującą napięcie muzykę, jakiś łoskot z góry. To na pewno slender, muszę się spieszyć.
Niewiele myśląc biorę rozpęd i energicznie wyskakuję z balkonu odbijając się rękami od barierki. W tym momencie chłopiec woła do mnie, pyta: "Czy to na pewno był dobry pomysł?". Chyba domyślam się, o co mu chodzi, bo zauważam, że pod nami był jeszcze trzeci balkon z kolejnymi znajdźkami. No cóż, na to już za późno. Spadam w stronę wody i... budzę się. Mam przyspieszone tętno i oddech, jestem bardzo podekscytowany, buzuję energią. Chcę wrócić do snu, przecież jeszcze mam tyle trasy do pokonania, to nie może się tak skończyć! Niestety nie udaje mi się.
Kolega namówił mnie, żebym zarejestrował się na dodatkowy przedmiot spoza planu modelowego dla 5 semestru. Jestem na pierwszym wykładzie. Panuje luźna atmosfera, jest kilku prowadzących. Jeden z nich trzyma w rękach wskaźnik teleskopowy do prezentacji.
Siedzę na brzegu przy przejściu między krzesłami. Odwracam się i zauważam taką scenę: dziewczyna siedzi na kolanach jednego chłopaka, drugi chłopak siedzi obok. Drugi przywołuje ją ruchem ręki. Dziewczyna schodzi z pierwszego i siada na kolana drugiego tak, że prawie stykają się brzuchami. Zaczynają się obejmować, całować. Zsuwają sobie nawzajem spodnie i tak po prostu zaczynają uprawiać seks. Co tu się, ku*wa, odpie*dala, przepraszam bardzo!? Grupka osób obok nich wstała, zgromadziła się wokół tej pary i zaczęła im dopingować, skandować i wymachiwać rękami jak na meczu piłkarskim.
Przeskok.
Jestem w piwnicy w swoim domu. Chyba zajmuję się przenoszeniem jakichś gratów z innego pomieszczenia w piwnicy. W spiżarni jest pan Tomasz G. (wykładał fizykę ogólną na 2 semestrze) z jakimś innym mężczyzną. Idę do nich. Pan Tomasz opowiada jak mój brat zauważył na jednej z tutejszych półek zestaw kolorowych markerów i powiedział, że chciałby takie mieć i wtedy on (prowadzący) mu je podarował. Wyglądał, jakby ta historia go rozczuliła.
Przeskok.
Jestem w dużej sali w piwnicy razem z kolegą i koleżanką ze studiów - Igorem i Zuzą. Z Igorem wchodzimy do spiżarni. Na półce znajduję wskaźnik teleskopowy - taki sam, jaki trzymał jeden z prowadzących z początku snu. Miał czarną, gumową rączkę i srebrną, metalową końcówkę, którą można było wydłużyć do ok. 2 metrów. Nie wiem czemu, ale bardzo jesteśmy podekscytowani tym znaleziskiem.
Na rączce znajduje się mały przycisk. Klikam go i metalowa część wskaźnika zaczyna się powoli obracać zakreślając końcówką niewielki okrąg w powietrzu. Przyciskam jeszcze raz i zaczyna się obracać bardzo szybko, zakreśla też dużo większy okrąg. Klikam jeszcze raz i zatrzymuje się.
Wracamy do dużej sali i dajemy wskaźnik Zuzi. Wychodzi z nim na korytarz i włącza na drugi, szybszy tryb, trzymając wskaźnik za plecami. Przez to zaczyna się powoli przemieszczać do przodu. Kuriozalnie to wygląda, jakby miała długi, cienki, metalowy ogon, który kręci się bardzo szybko za plecami. Zuza kieruje się w stronę wąskiej części korytarza, zbyt wąskiej na te obroty wskaźnika. Musimy ją zatrzymać, ale nie ma jak, bo jak się zbliżymy, to dostaniemy po twarzach od metalowej końcówki.
Zaczyna przemieszczać się przez wąski korytarz, wskaźnik wygina się na ścianach, ryje dziury, sypią się iskry. Zuza już nie przemieszcza się gładko - zaczyna nią targać na wszystkie strony, niebezpiecznie to wygląda. Akurat na moment wskaźnik się zaciął na ścianie, Igor rzucił się do przodu i wyłączył go. Rychło w czas, bo jeszcze chwila, a Zuza obróciłaby się do góry nogami i mogłaby sobie uszkodzić głowę.
Patrzę na jego zszokowaną twarz, ale on nie patrzy na mnie. Patrzy na coś za mną. Odwracam się. Nie jestem już na korytarzu w piwnicy. Stoję na środku wąskiej ulicy w jakimś starożytnym mieście, wszystko ma kolor piasku, budynki wokół, ziemia. W oddali zauważam postać Slendermana, który zbliża się w moją stronę, zza jego pleców wiją się czarne macki. Odwracam się znowu, Igor i Zuza zniknęli. O w dupę... Pora uciekać!
Mknę przez piaszczystą uliczkę jak oszalały, co chwila zerkam i za plecami widzę tę czarną sylwetkę. Dobiegam do wysokiej, okrągłej wieży. Przy ziemi znajduje się niewielki tunel, przez który mogę przejść do środka. Żeby kucnąć klikam przycisk Ctrl (w tym momencie sen przybiera postać gry). Przechodzę przez tunel, przy wyjściu zwracam uwagę na ładną animację odpierania się rękami od ścian.
Jestem w wieży. Na "ekranie" pojawia mi się mapka z zaznaczoną moją pozycją i trasą ucieczki, którą muszę podążać. Pokonałem dopiero jakieś 20% drogi. Muszę kierować się na południe. Wbiegam po krętych schodach na samą górę wieży. Jest tu niewielki otwór w ścianie, przez który mogę podziwiać panoramę starożytnego miasta. Szukam też wzrokiem slendermana, ale go nie widzę. Odwracam się i zauważam wyjście na "balkon". Idę tam. Na balkonie widzę kręcące się w miejscu małe, błękitne monety. Zbieram je wchodząc na nie. To jakieś bonusowe znajdźki czy coś takiego.
Wyglądam za barierkę balkonu. Kilkanaście metrów poniżej jest tafla niebieskiego morza, które rozpościera się aż po horyzont. Będę musiał do niego wskoczyć, ale zauważyłem, że dokładnie pode mną jest jeszcze jeden balkon. Zeskakuję na niego. Są tu kolejne monety, zbieram je zamaszystym ruchem nogi. Obok siedzi małe dziecko, chłopiec. Zaczynam słyszeć budującą napięcie muzykę, jakiś łoskot z góry. To na pewno slender, muszę się spieszyć.
Niewiele myśląc biorę rozpęd i energicznie wyskakuję z balkonu odbijając się rękami od barierki. W tym momencie chłopiec woła do mnie, pyta: "Czy to na pewno był dobry pomysł?". Chyba domyślam się, o co mu chodzi, bo zauważam, że pod nami był jeszcze trzeci balkon z kolejnymi znajdźkami. No cóż, na to już za późno. Spadam w stronę wody i... budzę się. Mam przyspieszone tętno i oddech, jestem bardzo podekscytowany, buzuję energią. Chcę wrócić do snu, przecież jeszcze mam tyle trasy do pokonania, to nie może się tak skończyć! Niestety nie udaje mi się.
