25-09-2020, 16:04
25 września 2020 - Książka wielopokoleniowa i galaretki z koronawirusem
Siedzę przed laptopem. Piszę pierwszy test online w nowym semestrze. Prowadzącym przedmiot jest ta zakała Pieńkosz, nie mogę uwierzyć że znowu mam z nim jakiś przedmiot. Test okazuje się jakimś prostym testem na inteligencję. Dostaję 10/10. Mama stoi przy mnie i jest ucieszona z mojego wyniku.
Przeskok.
Jestem w swojej starej szkole podstawowej, a konkretniej w piwnicy między biblioteką a schodami. Na małym stoliczku leży ogromna książka, ma chyba setki tysięcy stron. To książka, której nie jest w stanie przeczytać jeden człowiek w ciągu jednego żywota - czytają ją całe pokolenia. Uważam to za dość interesujące - jeśli jedna osoba chce poznać całą treść książki, musi posiłkować się streszczeniami opracowanymi przez poprzedników. Obracam kilkaset stron do przodu - są tu proste rysunki jakichś roślin. Ciekawe. Gabrysia K. (koleżanka z podstawówki) podchodzi do mnie i mówi z irytacją, że nie powinienem tego robić.
Przeskok.
Znów w domu. Siedzę w swoim pokoju, gdy tata oznajmia, że mamy się szykować do kościoła. Msza jest na 16:00, a teraz jest 15:30. Do domu wpada ciotka Grażyna, chce żebyśmy (ja oraz moje rodzeństwo) poszli z nią na chwilę na górę, do jej mieszkania. Stoję u niej w korytarzu, ciotka jest zajęta rozmową z jakimiś dwoma facetami. Rozglądam się. Przejście do salonu zostało zamurowane, zostały tylko drzwi z szklanymi okienkami, prowadzące wprost na betonową ścianę. Nie ma też drzwi do łazienki - kolejne zamurowane przejście i pusta ściana. Zastanawiam się, po co takie coś zrobili. No i gdzie w takim razie chodzą do toalety. Nad wejściem do kuchni zauważam kartkę z informacją, że w tym domu zainstalowano piecyk alkaliczny. Próbuję go odszukać wzrokiem. Zauważam go naprzeciwko mnie, wygląda trochę jak piekarnik. Nad nim wystaje wielka rura. Domyślam się, że wypływa z niej ciepłe powietrze ogrzewające całe mieszkanie.
Ciotka w końcu kończy rozmowę z tamtymi typami i mówi nam, że ma dla nas galaretki. Z sypialni przynosi karton pełen dużych, okrągłych plastikowych pojemników wypełnionych kolorowymi galaretkami. Mówi, że niektóre z nich mają koronawirusa, ale pewnie po tylu dniach już jest niegroźny. Coraz mniej mi się to podoba, ale dalej uśmiecham się nieszczerze. Przechodzimy do kuchni, ciotka stawia karton z galaretkami na stół. Przez okno widzę i słyszę, że tata już sam pojechał do kościoła bez nas. Jest godzina 15:50 - jeszcze zdążymy, jeśli pojedziemy rowerami. Mówię ciotce, że się spieszymy, a ona że tak, tak, zaraz nas puści, tylko jeszcze jedno.
Na stole obok kartonu stoi również spory, szklany pojemnik przypominający akwarium. Do połowy wypełniony jest granatową galaretowatą cieczą. Ciotka każe nam wyjąć wszystkie galaretki z opakowań i wrzucić do tego akwarium. Wychodzi z kuchni. Galaretki po zanurzeniu się w granatowej cieczy stają się niewidzialne. Pewnie obie substancje mają podobny współczynnik załamania światła - myślę sobie. Ale ile to roboty! Galaretek w ogóle nie ubywa z kartonu. Jest już 15:57 - no nie, teraz to już na pewno nie zdążymy.
Nagle do kuchni wraca ciotka z jakimś małym bachorem siedzącym jej na szyi. Mały drań przeraźliwie drze mordę, dosłownie bez przerwy. Jego ryk sprawia mi fizyczny ból. Zamykam oczy, zakrywam uszy dłońmi, przyciskam z całych sił. Skulam się w sobie i zaczynam mamrotać: "Proszę, niech to już się skończy. Niech to już się skończy. Błagam..." Sen kończy się.
Siedzę przed laptopem. Piszę pierwszy test online w nowym semestrze. Prowadzącym przedmiot jest ta zakała Pieńkosz, nie mogę uwierzyć że znowu mam z nim jakiś przedmiot. Test okazuje się jakimś prostym testem na inteligencję. Dostaję 10/10. Mama stoi przy mnie i jest ucieszona z mojego wyniku.
Przeskok.
Jestem w swojej starej szkole podstawowej, a konkretniej w piwnicy między biblioteką a schodami. Na małym stoliczku leży ogromna książka, ma chyba setki tysięcy stron. To książka, której nie jest w stanie przeczytać jeden człowiek w ciągu jednego żywota - czytają ją całe pokolenia. Uważam to za dość interesujące - jeśli jedna osoba chce poznać całą treść książki, musi posiłkować się streszczeniami opracowanymi przez poprzedników. Obracam kilkaset stron do przodu - są tu proste rysunki jakichś roślin. Ciekawe. Gabrysia K. (koleżanka z podstawówki) podchodzi do mnie i mówi z irytacją, że nie powinienem tego robić.
Przeskok.
Znów w domu. Siedzę w swoim pokoju, gdy tata oznajmia, że mamy się szykować do kościoła. Msza jest na 16:00, a teraz jest 15:30. Do domu wpada ciotka Grażyna, chce żebyśmy (ja oraz moje rodzeństwo) poszli z nią na chwilę na górę, do jej mieszkania. Stoję u niej w korytarzu, ciotka jest zajęta rozmową z jakimiś dwoma facetami. Rozglądam się. Przejście do salonu zostało zamurowane, zostały tylko drzwi z szklanymi okienkami, prowadzące wprost na betonową ścianę. Nie ma też drzwi do łazienki - kolejne zamurowane przejście i pusta ściana. Zastanawiam się, po co takie coś zrobili. No i gdzie w takim razie chodzą do toalety. Nad wejściem do kuchni zauważam kartkę z informacją, że w tym domu zainstalowano piecyk alkaliczny. Próbuję go odszukać wzrokiem. Zauważam go naprzeciwko mnie, wygląda trochę jak piekarnik. Nad nim wystaje wielka rura. Domyślam się, że wypływa z niej ciepłe powietrze ogrzewające całe mieszkanie.
Ciotka w końcu kończy rozmowę z tamtymi typami i mówi nam, że ma dla nas galaretki. Z sypialni przynosi karton pełen dużych, okrągłych plastikowych pojemników wypełnionych kolorowymi galaretkami. Mówi, że niektóre z nich mają koronawirusa, ale pewnie po tylu dniach już jest niegroźny. Coraz mniej mi się to podoba, ale dalej uśmiecham się nieszczerze. Przechodzimy do kuchni, ciotka stawia karton z galaretkami na stół. Przez okno widzę i słyszę, że tata już sam pojechał do kościoła bez nas. Jest godzina 15:50 - jeszcze zdążymy, jeśli pojedziemy rowerami. Mówię ciotce, że się spieszymy, a ona że tak, tak, zaraz nas puści, tylko jeszcze jedno.
Na stole obok kartonu stoi również spory, szklany pojemnik przypominający akwarium. Do połowy wypełniony jest granatową galaretowatą cieczą. Ciotka każe nam wyjąć wszystkie galaretki z opakowań i wrzucić do tego akwarium. Wychodzi z kuchni. Galaretki po zanurzeniu się w granatowej cieczy stają się niewidzialne. Pewnie obie substancje mają podobny współczynnik załamania światła - myślę sobie. Ale ile to roboty! Galaretek w ogóle nie ubywa z kartonu. Jest już 15:57 - no nie, teraz to już na pewno nie zdążymy.
Nagle do kuchni wraca ciotka z jakimś małym bachorem siedzącym jej na szyi. Mały drań przeraźliwie drze mordę, dosłownie bez przerwy. Jego ryk sprawia mi fizyczny ból. Zamykam oczy, zakrywam uszy dłońmi, przyciskam z całych sił. Skulam się w sobie i zaczynam mamrotać: "Proszę, niech to już się skończy. Niech to już się skończy. Błagam..." Sen kończy się.
