02-09-2020, 11:59
15 sierpnia 2020 - Płatny zabójca
Wieczór. Stoję w pięknym, zielonym ogrodzie z białymi ławeczkami, donicami, latarniami. Przede mną jest wielki budynek, który jest połączeniem kościoła i hotelu. W ogrodzie nie ma dużo ludzi, gdzieniegdzie ktoś siedzi na ławce lub powoli przechadza się chodnikiem. W ręku trzymam kawałek pożółkłego papieru. Jest na nim moje zadanie - zabić 6 osób, niżej narysowano małą mapkę, na której cele zaznaczone są czerwonymi kropkami.
Podchodzę do hotelo-kościoła, przystaję w głównym wejściu. Budynek jest na prawdę ogromny. Przede mną rozpościera się gigantyczna, podłużna sala spełniająca rolę kościoła. Daleko, na drugim krańcu widzę ołtarz. Z kolei na ścianach po lewej i po prawej są okna, w niektórych palą się światła i widać ludzi - to są pokoje hotelowe. Jest wiele pięter, nie dostrzegam sufitu. Spoglądam na mapkę z celami i zauważam pierwszą dwójkę. Ciągle stoję w przejściu. Cele są po mojej prawej w pokojach hotelowych jeden nad drugim - na 2-gim i 3-cim piętrze. Wyciągam w ich stronę rękę, ale nie mam w niej broni. Wykonuję ruch podobny do pociągnięcia za spust i zabijam tę dwójkę. Żaden pocisk nie wylatuje mi z dłoni, nie tłucze okien, za którymi byli ludzie. We śnie nie zwróciłem na to uwagi - po prostu tak miało być.
Odchodzę z powrotem do ogrodu, na szczęście nikt z tu obecnych nie zauważył nic podejrzanego. Kolejne dwa cele zauważam po lewej od głównego wejścia, też są w swoich pokojach na 2-gim i 3-cim piętrze jeden nad drugim. To młodzi mężczyźni. Załatwiam ich tak samo jak poprzednią dwójkę.
No to jeszcze ostatnia dwójka. Patrzę na mapkę, tym razem prowadzi mnie na prawo od głównego wejścia. Jest tu spore wgłębienie w ścianie budynku, szerokie ale dość niskie - jakieś 1,5 metra wysokości. Sączy się z niego jasne, złote światło. Zaglądam tam i widzę księdza oraz stojących przed nim kobietę i mężczyznę. Są do mnie odwróceni plecami. Właśnie mają wziąć ślub. Wszyscy klęczą mając tyłki na piętach - inaczej by się nie zmieścili, bo jest nisko. Ja też jestem w tej pozycji, tak samo jak nieliczni ludzie będący koło mnie. Porównuję położenie młodej pary z dwiema kropkami na mojej mapce. To chyba oni, choć nie jestem pewien. Postanawiam poczekać.
Nagle z tyłu słyszę jakieś zamieszanie. Podbiegają dwie osoby - spóźnieni goście. Łysy, gruby mężczyzna w średnim wieku i jego żona - niska, krótkowłosa brunetka. Facet włazi do środka, zdaje się, że jest bardzo podburzony. Gada jakieś totalne bzdury: "Jeśli urodzili się w *tu pada nazwa jakiejś miejscowości*, mieszkali tam, to tam powinni zostać!"
Ziomek jest nienormalny. Czuję do niego odrazę. Teraz już wiem, że moimi ostatnimi celami są on i jego żona. On odchodzi gdzieś na tyły ogrodu - tam go załatwiam na osobności. Idę znowu przed wejście do hotelo-kościoła. Mijają kolejne minuty. W końcu podbiega do mnie żona wariata. Nie zabiłem jej, bo uznałem, że na to nie zasługuje. Pyta mnie, czy wiem gdzie jest jej mąż. Jest zaniepokojona. Chyba przeczuwa, że mam coś wspólnego z jego zniknięciem. Nalega, żebym zaprowadził ją do niego, jest zdesperowana.
Z wahaniem podaję jej kartkę z zadaniem i mapką. Po przeczytaniu zaczyna płakać, gdy dociera do niej, że zabiłem jej męża. Nie czuję się winny. Uważam, że należało to zrobić. Odczuwam głównie obojętność z nutą współczucia, ale też niezrozumienia - miałem ją zabić, ale tego nie zrobiłem. Powinna się cieszyć.
Idę z nią na parking z dala stąd. To parking przy sklepie koło szkoły w mojej wsi. Kobieta wsiada do swojego fioletowego samochodu i odjeżdża. Mam tylko nadzieję, że nikomu o mnie nie wygada. Wskakuję na rower i jadę do domu. Pędzę z zawrotną prędkością, nawet nie pamiętam żebym przejeżdżał przez skrzyżowanie. W oka mgnieniu jestem już na swoim podwórku. Przechodzę przez drzwi wejściowe, ale wcale nie znajduję się w domu, ale na sali koncertowej. Tłum ludzi. Śpiewa jakiś młody chłopak, ma białe włosy. To syn tego świra, którego wcześniej zabiłem i kobiety, którą oszczędziłem. Czuję, że to o czym on śpiewa w zawoalowany sposób odnosi się do mnie. Na szczęście nikt z tu obecnych tego nie rozumie.
Wieczór. Stoję w pięknym, zielonym ogrodzie z białymi ławeczkami, donicami, latarniami. Przede mną jest wielki budynek, który jest połączeniem kościoła i hotelu. W ogrodzie nie ma dużo ludzi, gdzieniegdzie ktoś siedzi na ławce lub powoli przechadza się chodnikiem. W ręku trzymam kawałek pożółkłego papieru. Jest na nim moje zadanie - zabić 6 osób, niżej narysowano małą mapkę, na której cele zaznaczone są czerwonymi kropkami.
Podchodzę do hotelo-kościoła, przystaję w głównym wejściu. Budynek jest na prawdę ogromny. Przede mną rozpościera się gigantyczna, podłużna sala spełniająca rolę kościoła. Daleko, na drugim krańcu widzę ołtarz. Z kolei na ścianach po lewej i po prawej są okna, w niektórych palą się światła i widać ludzi - to są pokoje hotelowe. Jest wiele pięter, nie dostrzegam sufitu. Spoglądam na mapkę z celami i zauważam pierwszą dwójkę. Ciągle stoję w przejściu. Cele są po mojej prawej w pokojach hotelowych jeden nad drugim - na 2-gim i 3-cim piętrze. Wyciągam w ich stronę rękę, ale nie mam w niej broni. Wykonuję ruch podobny do pociągnięcia za spust i zabijam tę dwójkę. Żaden pocisk nie wylatuje mi z dłoni, nie tłucze okien, za którymi byli ludzie. We śnie nie zwróciłem na to uwagi - po prostu tak miało być.
Odchodzę z powrotem do ogrodu, na szczęście nikt z tu obecnych nie zauważył nic podejrzanego. Kolejne dwa cele zauważam po lewej od głównego wejścia, też są w swoich pokojach na 2-gim i 3-cim piętrze jeden nad drugim. To młodzi mężczyźni. Załatwiam ich tak samo jak poprzednią dwójkę.
No to jeszcze ostatnia dwójka. Patrzę na mapkę, tym razem prowadzi mnie na prawo od głównego wejścia. Jest tu spore wgłębienie w ścianie budynku, szerokie ale dość niskie - jakieś 1,5 metra wysokości. Sączy się z niego jasne, złote światło. Zaglądam tam i widzę księdza oraz stojących przed nim kobietę i mężczyznę. Są do mnie odwróceni plecami. Właśnie mają wziąć ślub. Wszyscy klęczą mając tyłki na piętach - inaczej by się nie zmieścili, bo jest nisko. Ja też jestem w tej pozycji, tak samo jak nieliczni ludzie będący koło mnie. Porównuję położenie młodej pary z dwiema kropkami na mojej mapce. To chyba oni, choć nie jestem pewien. Postanawiam poczekać.
Nagle z tyłu słyszę jakieś zamieszanie. Podbiegają dwie osoby - spóźnieni goście. Łysy, gruby mężczyzna w średnim wieku i jego żona - niska, krótkowłosa brunetka. Facet włazi do środka, zdaje się, że jest bardzo podburzony. Gada jakieś totalne bzdury: "Jeśli urodzili się w *tu pada nazwa jakiejś miejscowości*, mieszkali tam, to tam powinni zostać!"
Ziomek jest nienormalny. Czuję do niego odrazę. Teraz już wiem, że moimi ostatnimi celami są on i jego żona. On odchodzi gdzieś na tyły ogrodu - tam go załatwiam na osobności. Idę znowu przed wejście do hotelo-kościoła. Mijają kolejne minuty. W końcu podbiega do mnie żona wariata. Nie zabiłem jej, bo uznałem, że na to nie zasługuje. Pyta mnie, czy wiem gdzie jest jej mąż. Jest zaniepokojona. Chyba przeczuwa, że mam coś wspólnego z jego zniknięciem. Nalega, żebym zaprowadził ją do niego, jest zdesperowana.
Z wahaniem podaję jej kartkę z zadaniem i mapką. Po przeczytaniu zaczyna płakać, gdy dociera do niej, że zabiłem jej męża. Nie czuję się winny. Uważam, że należało to zrobić. Odczuwam głównie obojętność z nutą współczucia, ale też niezrozumienia - miałem ją zabić, ale tego nie zrobiłem. Powinna się cieszyć.
Idę z nią na parking z dala stąd. To parking przy sklepie koło szkoły w mojej wsi. Kobieta wsiada do swojego fioletowego samochodu i odjeżdża. Mam tylko nadzieję, że nikomu o mnie nie wygada. Wskakuję na rower i jadę do domu. Pędzę z zawrotną prędkością, nawet nie pamiętam żebym przejeżdżał przez skrzyżowanie. W oka mgnieniu jestem już na swoim podwórku. Przechodzę przez drzwi wejściowe, ale wcale nie znajduję się w domu, ale na sali koncertowej. Tłum ludzi. Śpiewa jakiś młody chłopak, ma białe włosy. To syn tego świra, którego wcześniej zabiłem i kobiety, którą oszczędziłem. Czuję, że to o czym on śpiewa w zawoalowany sposób odnosi się do mnie. Na szczęście nikt z tu obecnych tego nie rozumie.
