10-11-2026, 08:58
Doświadczenia wpływają na umysł i ciało, ale nie na obecność, w której się przejawiają.
Umysł, będąc poza strukturą materii fizycznej, znalazł się w świecie astralnym.
Tam, dzięki głębokiemu poczuciu „ja”, tworzy własne ciała naśladujące te fizyczne oraz tak dostosowuje materię astralną, aby czuć się jak w świecie fizycznym.
Ale kto to wszystko obserwuje i jest tego uważny?
Tych zmieniających się myśli, emocji oraz lokacji?
Miałem sen. Znam go ze wcześniejszych snów astralnych.
Po tym śnie miałem inne sny. W pewnym momencie zajmuję świadomość przyczynową.
Patrzę z góry na to, co się dzieje, ale gdzieś moje ciała niższe, związane z ego i osobowością, są aktywne. Widzę, jak coś przypominającego kwadraty, klocki domino, zbiera się w kupkę.
Potem one jakby wysyłają przed siebie rzut – grafikę jakiegoś projektu. Wszystko wyglądało tak, jakby architekt za pomocą kresek tworzył bryły i grafikę pod przyszłą budowę. Wypełniały określoną przestrzeń, stopniowo nabierając konkretnych kształtów i form.
Można to porównać do odpalenia programu w PC z komendą „zbuduj miasto”. Obserwujemy wtedy, jak po kolei różne aplikacje tworzą najpierw struktury bardzo prymitywne, a potem nakładają inne warstwy i ożywiają je tak mocno, że przypominają świat fizyczny. Potem znalazłem się w tym śnie i mówię sam do siebie: „to ten sam sen, który był wcześniej”.
Pewnie to tak powstają sny.
Na jawie świadomy umysł jest wystawiony na bodźce, które oddziałują na aspekty związane z zarządzaniem w tym świecie – aspekty, które tworzą naszą dzienną świadomość oraz działania, które uważamy za podejmowane racjonalnie.
Ale gdyby tak podnieść tę warstwę świadomego umysłu i zobaczyć, co kryje się głębiej, niejednemu z nas opadłaby szczęka. W międzyczasie bodźce oddziałują też na podświadomy umysł, czyli na nasze głębokie wzorce, uwarunkowania oraz poczucie „ja”. Przez cały dzień nasze umysły są wystawione na różne kontakty energetyczne: a to z TV, z ludźmi, których spotykamy, oraz na bodźce płynące z samej natury. To wszystko oddziałuje na ciało przyczynowe, w wyniku czego przygotowywane są odpowiednie klocki, które czekają na odpalenie w formie konkretnego snu. Niech tylko ciało fizyczne zaśnie.
Sen. Jestem autem z przyczepką. Nowe miasto partyzantów – parking lakierni. Miejsce jest zdeformowane, nie naśladuje fizycznego świata.
Moja śniąca osoba na początku jest spokojna, ładuję złom na przyczepkę. Jednak powoli świadomość osobowa ulega zagęszczeniu i obniżeniu. Pojawiający się ludzie dodawali, a raczej aktywowali kolejne aspekty związane z nawykowym reagowaniem na okoliczności.
Przyszła kobieta i zapytała, czy przypadkiem nie zabrałem tego, czego nie trzeba. Wywołało to we mnie strach, ale przecież nie zabrałem niczego, czego nie powinienem. Potem przyszedł ksiądz i dorzucił mi kolejne metale. Miałem sprzeczne myśli. Jedna mówiła: „za bardzo przeładuję przyczepkę”, a druga: „fajnie, przyda się”. Ksiądz wywoływał pewien respekt i podporządkowanie w umyśle śniącego, a to wynika z nawyków, jakie dziecku zostały wpojone na temat duchownych.
Ksiądz jedzie ze mną. Sen zmienił swoje oblicze, stał się ciemny jak cholera. Śniąca osoba myśli, że to noc. Jednak powodem takiego „rozjechania się” rzeczywistości były rozdarcia umysłu. Stał się on niestabilny i chaotyczny przez wzburzenie aspektów w ciele mentalnym i astralnym, które zaczęły tracić swoją stabilność.
Dojeżdżam do skrętu w lewo, patrzę – znak „zakaz wjazdu”. Wyhamowałem, ale za znakiem, czyli za późno. Cofam, ale chyba nie mogę zbytnio, bo z tyłu są auta? Nie wiem, ale ksiądz utrudniał mi spokojne podejmowanie decyzji.
Wyrzuciło jakiś mój aspekt przed sen, który oceniał możliwość kolizji przez wjechanie na autostradę i to przez pasy. Ruszam, bo i tak nie mam wyjścia.
Jedyny kierunek to pod prąd, ale też czułem, że nie mogę długo zwlekać, bo na dodatek śnieg jest śliski.
Ciągnie mnie w dół. Jakimś cudem udało mi się wyjechać na drogę szybkiego ruchu. Wchodziłem w interakcje z jakimiś osobami poruszającymi się po tej samej drodze, ale nie pamiętam, o co chodziło. Za dużo dynamiki i rozproszenia.
Nagle zauważam czerwone światło.
Hamuję, ale siła pojazdu i ładunek nie pozwalają mi wyhamować przed sygnalizatorem. Przejechałem trochę za daleko.
Sen pokazuje, jak mechanizmy uwarunkowań przejmują kontrolę nad uniwersalną materią astralną oraz mentalną, tworząc z nich marionetki do wykonywania konkretnych poleceń oraz zachowań.
Czyli nasze ciała niefizyczne nie są czymś złym – one tylko wykonują polecenia i podporządkowują się aspektom, które przejmują nad nimi kontrolę. Ale te aspekty też chyba nie są złe, ponieważ powstają z poczucia „ja”.
One wykonują polecenia w imieniu kogoś i dla kogoś. Gdyby nie było poczucia „ja”, to dla kogo miałyby powstawać i komu służyć?
Umysł, będąc poza strukturą materii fizycznej, znalazł się w świecie astralnym.
Tam, dzięki głębokiemu poczuciu „ja”, tworzy własne ciała naśladujące te fizyczne oraz tak dostosowuje materię astralną, aby czuć się jak w świecie fizycznym.
Ale kto to wszystko obserwuje i jest tego uważny?
Tych zmieniających się myśli, emocji oraz lokacji?
Miałem sen. Znam go ze wcześniejszych snów astralnych.
Po tym śnie miałem inne sny. W pewnym momencie zajmuję świadomość przyczynową.
Patrzę z góry na to, co się dzieje, ale gdzieś moje ciała niższe, związane z ego i osobowością, są aktywne. Widzę, jak coś przypominającego kwadraty, klocki domino, zbiera się w kupkę.
Potem one jakby wysyłają przed siebie rzut – grafikę jakiegoś projektu. Wszystko wyglądało tak, jakby architekt za pomocą kresek tworzył bryły i grafikę pod przyszłą budowę. Wypełniały określoną przestrzeń, stopniowo nabierając konkretnych kształtów i form.
Można to porównać do odpalenia programu w PC z komendą „zbuduj miasto”. Obserwujemy wtedy, jak po kolei różne aplikacje tworzą najpierw struktury bardzo prymitywne, a potem nakładają inne warstwy i ożywiają je tak mocno, że przypominają świat fizyczny. Potem znalazłem się w tym śnie i mówię sam do siebie: „to ten sam sen, który był wcześniej”.
Pewnie to tak powstają sny.
Na jawie świadomy umysł jest wystawiony na bodźce, które oddziałują na aspekty związane z zarządzaniem w tym świecie – aspekty, które tworzą naszą dzienną świadomość oraz działania, które uważamy za podejmowane racjonalnie.
Ale gdyby tak podnieść tę warstwę świadomego umysłu i zobaczyć, co kryje się głębiej, niejednemu z nas opadłaby szczęka. W międzyczasie bodźce oddziałują też na podświadomy umysł, czyli na nasze głębokie wzorce, uwarunkowania oraz poczucie „ja”. Przez cały dzień nasze umysły są wystawione na różne kontakty energetyczne: a to z TV, z ludźmi, których spotykamy, oraz na bodźce płynące z samej natury. To wszystko oddziałuje na ciało przyczynowe, w wyniku czego przygotowywane są odpowiednie klocki, które czekają na odpalenie w formie konkretnego snu. Niech tylko ciało fizyczne zaśnie.
Sen. Jestem autem z przyczepką. Nowe miasto partyzantów – parking lakierni. Miejsce jest zdeformowane, nie naśladuje fizycznego świata.
Moja śniąca osoba na początku jest spokojna, ładuję złom na przyczepkę. Jednak powoli świadomość osobowa ulega zagęszczeniu i obniżeniu. Pojawiający się ludzie dodawali, a raczej aktywowali kolejne aspekty związane z nawykowym reagowaniem na okoliczności.
Przyszła kobieta i zapytała, czy przypadkiem nie zabrałem tego, czego nie trzeba. Wywołało to we mnie strach, ale przecież nie zabrałem niczego, czego nie powinienem. Potem przyszedł ksiądz i dorzucił mi kolejne metale. Miałem sprzeczne myśli. Jedna mówiła: „za bardzo przeładuję przyczepkę”, a druga: „fajnie, przyda się”. Ksiądz wywoływał pewien respekt i podporządkowanie w umyśle śniącego, a to wynika z nawyków, jakie dziecku zostały wpojone na temat duchownych.
Ksiądz jedzie ze mną. Sen zmienił swoje oblicze, stał się ciemny jak cholera. Śniąca osoba myśli, że to noc. Jednak powodem takiego „rozjechania się” rzeczywistości były rozdarcia umysłu. Stał się on niestabilny i chaotyczny przez wzburzenie aspektów w ciele mentalnym i astralnym, które zaczęły tracić swoją stabilność.
Dojeżdżam do skrętu w lewo, patrzę – znak „zakaz wjazdu”. Wyhamowałem, ale za znakiem, czyli za późno. Cofam, ale chyba nie mogę zbytnio, bo z tyłu są auta? Nie wiem, ale ksiądz utrudniał mi spokojne podejmowanie decyzji.
Wyrzuciło jakiś mój aspekt przed sen, który oceniał możliwość kolizji przez wjechanie na autostradę i to przez pasy. Ruszam, bo i tak nie mam wyjścia.
Jedyny kierunek to pod prąd, ale też czułem, że nie mogę długo zwlekać, bo na dodatek śnieg jest śliski.
Ciągnie mnie w dół. Jakimś cudem udało mi się wyjechać na drogę szybkiego ruchu. Wchodziłem w interakcje z jakimiś osobami poruszającymi się po tej samej drodze, ale nie pamiętam, o co chodziło. Za dużo dynamiki i rozproszenia.
Nagle zauważam czerwone światło.
Hamuję, ale siła pojazdu i ładunek nie pozwalają mi wyhamować przed sygnalizatorem. Przejechałem trochę za daleko.
Sen pokazuje, jak mechanizmy uwarunkowań przejmują kontrolę nad uniwersalną materią astralną oraz mentalną, tworząc z nich marionetki do wykonywania konkretnych poleceń oraz zachowań.
Czyli nasze ciała niefizyczne nie są czymś złym – one tylko wykonują polecenia i podporządkowują się aspektom, które przejmują nad nimi kontrolę. Ale te aspekty też chyba nie są złe, ponieważ powstają z poczucia „ja”.
One wykonują polecenia w imieniu kogoś i dla kogoś. Gdyby nie było poczucia „ja”, to dla kogo miałyby powstawać i komu służyć?





