cialka ich zycie
#51
Doświadczenia wpływają na umysł i ciało, ale nie na obecność, w której się przejawiają. 
Umysł, będąc poza strukturą materii fizycznej, znalazł się w świecie astralnym. 
Tam, dzięki głębokiemu poczuciu „ja”, tworzy własne ciała naśladujące te fizyczne oraz tak dostosowuje materię astralną, aby czuć się jak w świecie fizycznym. 
Ale kto to wszystko obserwuje i jest tego uważny? 
Tych zmieniających się myśli, emocji oraz lokacji?
Miałem sen. Znam go ze wcześniejszych snów astralnych. 
Po tym śnie miałem inne sny. W pewnym momencie zajmuję świadomość przyczynową. 
Patrzę z góry na to, co się dzieje, ale gdzieś moje ciała niższe, związane z ego i osobowością, są aktywne. Widzę, jak coś przypominającego kwadraty, klocki domino, zbiera się w kupkę. 
Potem one jakby wysyłają przed siebie rzut – grafikę jakiegoś projektu. Wszystko wyglądało tak, jakby architekt za pomocą kresek tworzył bryły i grafikę pod przyszłą budowę. Wypełniały określoną przestrzeń, stopniowo nabierając konkretnych kształtów i form.
Można to porównać do odpalenia programu w PC z komendą „zbuduj miasto”. Obserwujemy wtedy, jak po kolei różne aplikacje tworzą najpierw struktury bardzo prymitywne, a potem nakładają inne warstwy i ożywiają je tak mocno, że przypominają świat fizyczny. Potem znalazłem się w tym śnie i mówię sam do siebie: „to ten sam sen, który był wcześniej”. 
Pewnie to tak powstają sny.
Na jawie świadomy umysł jest wystawiony na bodźce, które oddziałują na aspekty związane z zarządzaniem w tym świecie – aspekty, które tworzą naszą dzienną świadomość oraz działania, które uważamy za podejmowane racjonalnie. 
Ale gdyby tak podnieść tę warstwę świadomego umysłu i zobaczyć, co kryje się głębiej, niejednemu z nas opadłaby szczęka. W międzyczasie bodźce oddziałują też na podświadomy umysł, czyli na nasze głębokie wzorce, uwarunkowania oraz poczucie „ja”. Przez cały dzień nasze umysły są wystawione na różne kontakty energetyczne: a to z TV, z ludźmi, których spotykamy, oraz na bodźce płynące z samej natury. To wszystko oddziałuje na ciało przyczynowe, w wyniku czego przygotowywane są odpowiednie klocki, które czekają na odpalenie w formie konkretnego snu. Niech tylko ciało fizyczne zaśnie.
Sen. Jestem autem z przyczepką. Nowe miasto partyzantów – parking lakierni. Miejsce jest zdeformowane, nie naśladuje fizycznego świata. 
Moja śniąca osoba na początku jest spokojna, ładuję złom na przyczepkę. Jednak powoli świadomość osobowa ulega zagęszczeniu i obniżeniu. Pojawiający się ludzie dodawali, a raczej aktywowali kolejne aspekty związane z nawykowym reagowaniem na okoliczności. 
Przyszła kobieta i zapytała, czy przypadkiem nie zabrałem tego, czego nie trzeba. Wywołało to we mnie strach, ale przecież nie zabrałem niczego, czego nie powinienem. Potem przyszedł ksiądz i dorzucił mi kolejne metale. Miałem sprzeczne myśli. Jedna mówiła: „za bardzo przeładuję przyczepkę”, a druga: „fajnie, przyda się”. Ksiądz wywoływał pewien respekt i podporządkowanie w umyśle śniącego, a to wynika z nawyków, jakie dziecku zostały wpojone na temat duchownych.
Ksiądz jedzie ze mną. Sen zmienił swoje oblicze, stał się ciemny jak cholera. Śniąca osoba myśli, że to noc. Jednak powodem takiego „rozjechania się” rzeczywistości były rozdarcia umysłu. Stał się on niestabilny i chaotyczny przez wzburzenie aspektów w ciele mentalnym i astralnym, które zaczęły tracić swoją stabilność. 
Dojeżdżam do skrętu w lewo, patrzę – znak „zakaz wjazdu”. Wyhamowałem, ale za znakiem, czyli za późno. Cofam, ale chyba nie mogę zbytnio, bo z tyłu są auta? Nie wiem, ale ksiądz utrudniał mi spokojne podejmowanie decyzji.


Wyrzuciło jakiś mój aspekt przed sen, który oceniał możliwość kolizji przez wjechanie na autostradę i to przez pasy. Ruszam, bo i tak nie mam wyjścia.
 Jedyny kierunek to pod prąd, ale też czułem, że nie mogę długo zwlekać, bo na dodatek śnieg jest śliski. 
Ciągnie mnie w dół. Jakimś cudem udało mi się wyjechać na drogę szybkiego ruchu. Wchodziłem w interakcje z jakimiś osobami poruszającymi się po tej samej drodze, ale nie pamiętam, o co chodziło. Za dużo dynamiki i rozproszenia. 
Nagle zauważam czerwone światło. 
Hamuję, ale siła pojazdu i ładunek nie pozwalają mi wyhamować przed sygnalizatorem. Przejechałem trochę za daleko.
Sen pokazuje, jak mechanizmy uwarunkowań przejmują kontrolę nad uniwersalną materią astralną oraz mentalną, tworząc z nich marionetki do wykonywania konkretnych poleceń oraz zachowań.

Czyli nasze ciała niefizyczne nie są czymś złym – one tylko wykonują polecenia i podporządkowują się aspektom, które przejmują nad nimi kontrolę. Ale te aspekty też chyba nie są złe, ponieważ powstają z poczucia „ja”. 
One wykonują polecenia w imieniu kogoś i dla kogoś. Gdyby nie było poczucia „ja”, to dla kogo miałyby powstawać i komu służyć?
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Odpowiedz cytując ten post
#52
Doświadczenia wpływają na umysł i ciała, ale nie na to, co jest świadome tego wszystkiego.

Sen.
 Jestem w pomieszczeniu. 
Ludzie znoszą książki. Oddają je jakby do skupu za darmo. Skuszony tym, że może być jakaś fajna, zaczynam przeglądać. W którejś książeczce znajduję pieniądze. Ucieszyłem się. Pragnienie w ciele emocjonalnym wymusiło reakcję pożądania z ciała przyczynowego, manifestując się w ciele astralnym jako konkretny pomysł.
Zacząłem odkładać książki z pieniędzmi na bok. 
Nawet te, które ich nie miały. Udawałem, jakby nic się nie wydarzyło. Nie chciałem, aby inni też zaczęli interesować się książkami. Odszedłem na drugi stos, zostawiając moje odłożone książki same. Ktoś domyślił się, że są tu pieniądze. Nie był tak naiwny, jak myślałem. Miałem konkurencję, nie podobało mi się to. Kiedy wróciłem do swoich książek, ktoś już wyczaił mój plan i zabrał, przywłaszczył moje książki.
Zrobiła się z tego awantura, która narastała do mocnych słów oraz silnych emocji, powodując, że sen stał się przyciemniony. Niskie wibracje oraz dysharmonia ciał mentalnego i astralnego spowodowały rozmycie obrazu. W pewnej chwili, kiedy słowa już były ciężkie, w ciele mentalnym oraz emocjonalnym pojawiły się wyrzuty sumienia oraz myśli, że to niemoralne pozwolić, aby pieniądze tak mocno górowały nad człowieczeństwem.
Tutaj świadomość zmieniała swoje powłoki na mentalno-przyczynowe. Jest analogia do kwiatu, który wygina się po łuku i wrasta koroną w ziemię. 
Nagle kwiat jakby nożyczkami zostaje przecięty. 
W tym momencie jedna zawarta świadomość zmienia się w dwie odrębne, sprzeczne ze sobą. 
Mój umysł, widząc to, dostrzegł sprzeczność, niedorzeczność.
Kiedy były połączone, stanowiły tę samą świadomość. 
Przecież ta druga jest całkowicie z niej stworzona. 
Jak mogła zatracić jej esencję po odcięciu? Przecież z niej samej jest zbudowana?! 
Ledwo skończyłem pytanie, a już gdzieś poza ciałem mentalnym, ale w obrębie niego, pojawiły się myślokształty, które tłumaczyły to zjawisko, wykorzystując powyższy sen.

Ludzki umysł, rodząc się, wytwarza w sobie różne aspekty, które składają się na jego dzienny umysł oraz obecny stan świadomości. Te myślokształty rosną w nim i z początku stanowią z nim jedność. Jednak im dłużej z nimi obcuje i bezgranicznie się z nimi utożsamia, tym bardziej wytwarza w sobie aspekt sprzeczny z myślokształtem, którym operuje na jawie. Oznacza to, że człowiek może wyznawać pewne zasady, ale w chwili zagrożenia przestają być one wartościowe. Spokojny myślokształt ustępuje wtedy temu prawdziwemu, ukrytemu głębiej.
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Odpowiedz cytując ten post
#53
Doświadczenia wpływają na umysł i ciała niefizyczne, ale nie na obecność.
[b]Sen[/b]
Przyczepił się do mnie jakiś typ – do mojej postaci astralnej. Miał na mnie haka, bo byłem w magazynie i robiłem zdjęcia. 

Spostrzegłem kamery i zacząłem uciekać. 
Przeskoczyłem przez płot, ale ktoś mnie nakrył. 
Ten typ pojawił się w domu i mnie szantażował. 
Groził mi, że jak go zabiję albo coś mu się stanie, to przyjadą inni i mnie załatwią. 
Mam mieszane myśli – z jednej strony z chęcią bym się go pozbył, ale z drugiej ma na mnie haki. 
W korytarzu pojawił się zmarły sąsiad, który coś napisał na kartce i kazał mi tego użyć, aby pozbyć się intruza z domu. 
Niestety, myślokształty lęku i obawy hamowały użycie tej informacji przeciw niemu.
 W końcu, po kilku scenach szamotaniny z nim, wyciągnąłem jakby zwój papirusowy i pojawił się miecz samurajski. Papier mówił sam. Wyraził coś takiego, że ten intruz w moim domu doprowadził do ich wielkich nieszczęść i jakby do śmierci.
Co za paradoks. 
Żyjąc w świecie fizycznym, duchy nie mogą już bezpośrednio oddziaływać na inne osoby. Mogą komuś pomóc, ale jeśli dana osoba jest skostniała albo tak głęboko uwarunkowana, to nie zdoła ostrzec osoby żywej przed niebezpieczeństwem. 

Jestem w astralu i nie wiem, że to astral. Duchy zmarłych nie mogą mi bezpośrednio pomóc, choć znajdują się w tej samej przestrzeni co ja. Ja nie mam ciała fizycznego, oni też, a mimo to nie mogą mi pomóc bezpośrednio. Tylko chcą mnie WYKORZYSTAĆ – zrobić coś moimi rękoma, nie brudząc swoich.
Ludzkie ciała zbudowane są z tych samych pierwiastków co reszta: psy, kamienie, rośliny, pojazdy. Ciało jest tak naprawdę produktem złożonym wyłącznie z materii fizycznej. 
Teraz pytanie: czym jest umysł, świadomość indywidualna, ego, osobowość, boska iskra, obserwator? Załóżmy, że istnieją ciała niefizyczne: mentalne, przyczynowe, astralne, eteryczne oraz 6. i 7. Logicznie myśląc, świadomość i poczucie „ja” powstają z ich połączenia, w wyniku czego tworzy się coś takiego jak byt jednostkowy i świadomościowy. Mówienie, że jestem istotą duchową, świadkiem, osobowością albo duszą czy duchem, jest tak naprawdę nienormalne. Jak coś wytworzone z połączenia różnych energii może być prawdziwe i wiecznie istniejące? Dla zgromadzonej lokalnie energii to będzie prawdą. Ale dla pustej przestrzeni obecności nie ma to żadnego znaczenia. Przenika wszystko, ale mimo to nie ulega zafarbowaniu.
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Odpowiedz cytując ten post


Skocz do:

UA-88656808-1