18-01-2026, 22:35
Drzemka 18 stycznia 2025
Doznałem snu, który jest dla mnie istotny duchowo, nazywam takie sny "kolorowymi". Nie chodzi o samą treść (która też swoją drogą była pokręcona), ale o fakturę snu i tego jak on wyglądał. Jest godzina 21, spałem 2h (zasnąłem o 18), przed tym snem zjadłem duży obiad i wziąłem 3g oleju z ryby, który u mnie rzadko (ale czasem), powoduje "inne" sny.
Bardzo bolały mnie nogi zanim zasnąłem (przeciążyłem na treningu) i szukałem sposobu na to, żeby wygodnie się ułożyć. Więc śpie i sobie czilluje i nagle poczułem, że zbliża się paraliż senny. Słyszę szum w uszach i czuję łaskotanie w głowie, nie lubię tego wrażenia. Moja uważność kilka razy zniknęła.
Sen rozpoczyna się w parku, jest głęboka noc, przede mną znajduje się wejście do parku przez bramę o wysokości dwóch metrów. Za bramą jest duży staw wodny, wysokie krzaki i widzę jak ludzie chodzą wokół stawu. Mężczyźni i kobiety, wiek 20-40 lat, rozpoznaję tak na maks 20 metrów dystansu, bo jest ciemna noc. Myślę, czy nie porwać jakiejś dziewczyny, ale rezygnuję z tego pomysłu, ponieważ twarz jednej z dziewczyn wzbudziła we mnie empatię i ludzkie, ciepłe emocje. Podchodzę do stawu, zastanawiam się czy to może być sen. Jeśłi to sen, to będę mógł chodzić po wodzie. Podchodzę do wody i nagle z ucha wypada mi zapałka - słyszę "szelest, typowy dla zapalania zapałki" i ta płonąca zapałka przeleciała w zasięgu mojego wzroku i płomieniem przedzieliła moje pole widzenia na pół, jednocześnie rozbijając wszystko to co widziałem jak lustro. Obraz się zepsuł, nie było już stawu. Moje pole widzenia przypominało rozbite lustro - na dole widziałem migoczące światło, jakby zapałka dalej spadała, a ja byłem zawieszony w przestrzeni, nie mogłem się ruszyć. U góry jakby widziałem fragment kanapy na której spałem, z prawej strony czerń. To było wrażenie jakbym był w grze. Następne co pamiętam to fakt, jakbym się przebudził w swoim domu i na kanapie siedziała moja siostra. Przez przypadek w momencie wybudzania się złapałem ją za łopatkę i pierś, bo chciałem się podeprzeć. Zdenerwowała się na mnie i stwierdziła, jakby moją intencją było obmacywanie jej. Krzyknąłem "przepraszam, nie chciałem" i poczułem ogromne poczucie winy. Siostra zniknęła, nastęne co pamiętam to dziwne stany między jawą, a snem, gdzie na przemian chodziłem po pokoju, czułem strach, że ktoś może wejść do mieszkania i w trakcie paraliżu mnie skrzywdzić (byłem sam). Nie chciałem być w tym stanie paraliżu. W jednym momencie gdy w nim byłem, widzę ścianę pokoju. W pokoju mam duży łapacz snów (in real life), wieje silny wiatr, jakby był przeciąg. Jego pióra i nitki się trzęsą. To co zwróciło moją uwagę to, że na gwoździu, na którym wisiał, była przywiązana figurka "pepe", która patrzyła na mnie tymi dużymi oczami (takiej nie mam in real life). Ten wiatr miał dla mnie wartość symboliczną, tak jakby "coś się wzmagało, albo nadchodziły duchy". Wiecie, tak jak w grach czasem słychać dzwonki albo okna zamykają się i otwierają. Wstałem z kanapy, leżałem w salonie i była noc, okna odsłonięte do połowy - podchodzę do jednego i zasłaniam, widzę w bloku na przeciw mężczyznę około 30 lat bez koszulki i samych majtkach, trzyma w ręce telefon, patrzy się na mnie, tak jakby mnie nagrywał. Zasłaniam okno, myślę
- Co za poj*b
Ta noc była bardzo wyjątkowa, emocje podkręcone na maksa, takie jakich nie doświadczam na codzień. Wszystko ma taką plakietkę "mistycyzmu"
Chodzę po pokoju zastanawiam się co się stało, przeszedłem do łazienki, wracam do salonu a w nim pojawiła się starsza kobieta i młody chłopak, obaj byli cyganami.
- Co wy tu ku*wa robicie?
Młody odpowiada:
- Mamo, serio ci mówię, spotkałem tego pana, leżał pod budynkiem i nie wiedziałem co z nim zrobić, chyba miał wstrząs mózgu
Odpowiadam:
- Ja nic nie pamiętam, co się stało? Co się działo przez ostatnie kilka godzin? Jak to miałem wstrząs mózgu?
In real life rzeczywiście jakiś czas temu miałem wstrząs mózgu i doświadczenie było podobne jak we śnie.
Matka odpowiada rzeczy w stylu, abym nie podnosił głosu na dziecko. Pytam się ich czy okradli mnie, albo dlaczego w ogóle się tutaj znajdują. Do końca nie mogę uwierzyć w to co się dzieje.
- To musi być sen, całe szczęście to tylko sen.
No i stwierdziłem, że się wybudzę.
Drogi wszechświecie, ześlij nam potężne LDki i niezwykłą pamięć snów.
