Dziennik snów Sennego Spacerowicza

[Dream Walker]

Noc 12/13 listopada 2023

Od pewnego czasu zdarzają się u mnie dosyć ciekawe momenty. Najwięcej takich momentów pamiętam głównie w okolicach faz snu między wybudzeniami i nad ranem. Jest to dosyć subtelne uczucie. Łapię się na tym, że dosyć subtelnie myślę o jakiejś idei lub koncepcji i spostrzegam, że mój umysł mocno się "rozluźnia". W takim momencie koncepcja dalej jest motywem przewodnim moich myśli, ale mam jakby wrażenie, że spoglądam na nią z mniej sztywnej ramy swojego umysłu. Tak jakby poprzednie opinie, doświadczenia miały mniejsze znaczenie i próbuję wtedy sięgnąć w innym kierunku niż dotychczas. Jest to przyjemne wrażenie, rozbudza w mojej głowie ciepło i kojarzy mi się z przestrzenią. Coś jakby ktoś powiedział mi: "słuchaj, świecisz w to miejsce wąskim światłem - spróbuj poszerzyć strumień światła". Dzisiaj w trakcie takiego epizodu zacząłem się zastanawiać, czy stosując "gorsze" wzorce w jakimś rozwiązaniu problemu, niech przykładem będzie pisanie kodu źródłowego aplikacji, czy zawsze moje rozwiązanie będzie faktycznie "gorsze". W większości przypadków ono  będzie gorszej jakości, ale w tym wyplutym zbiorze rozwiązań (skłądającym się na finalny efekt), będą pojedyncze elementy, które są lepsze, a nie ma ich w lepszym rozwiązaniu. Zacząłem się zastanawiać, czy może istnieć jakiś sposób połączenia gorszego wzorca z lepszym, tak, by dołożyć te "dobre" cegiełki z gorszego do lepszego rozwiązania. Doszedłem do wniosku, że na całość z reguły patrzymy przez pryzmat sumy jego części, a nie elementów z których się składa... Co ciekawe, ten wywód myślowy wydawał mi się całkiem uniwersalny, tak jakby nie miał podłoża w konkretnym przykładzie tylko raczej operował na sumie doświadczeń, a barwy nabrał jedynie w momencie przytoczenia przykładu.

Tej nocy miałem też jeden z mniej przyjemnych epizodów, bo nad ranem jakieś 20-30 minut się wierciłem i myślałem o drzewach binarnych (związane z projektem, który robię na studia). Miałem wrażenie, że nie rozwiązałem jakiegoś problemu i kiedy spostrzegłem, że się męczę to się wybudziłem. Zrozumiałem, że myśli o tym drzewie binarnym kojarzą mi się z zadaniem programistycznym, które robię w pracy (a jest zupełnie inne od drzew binarnych). Przypomniałem sobie, że wszystko to co chciałem zrobić na studia dzień wcześniej to zrobiłem i nie ma powodu, żebym dalej o tym myślał. Spostrzegając to, że tak jakby te dwa tematy wzajemnie na siebie wpływały (projekt na studia i praca), myśl odpuściła i poszedłem w spanko.

W pierwszym śnie przejeżdżałem z ojcem i siostrą przez granicę polsko-rosyjską. Trwała wojna, na ulicach jeździły ogromne czołgi "IS", bałem się, że rozpoznają naszą polską tablicę rejestracyjną i będziemy w niebezpieczeństwe. Jezdnie były w okropnym stanie, była zima i padał śnieg. Dotarłem na wielki plac, stali na nim żołnierze z karabinami i puchatymi czapkami. Nie zawracali sobie mną głowy. Pobiegłem kawałek wzdłuż kwadratowych filarów na placu, biegłem i biegłem. Dotarłem do okrągłego bloku, wysokiego na trzy piętra, był on mocno oszklony i miał dużo okien. Było z niego widać mnóśtwo czołgów w okolicy. Nie podobało mi się to, bo nie mieliśmy w ogóle prywatności i czołgi mogły nas obserwować. W tym bloku spotkałem swoich znajomych i zbieraliśmy zapasy na wojnę. Zbiegłem do piwnicy, ponieważ zacząłem się martwić, że nie mam wody pitnej i w tej piwnicy się dowiedziałem, że przechowywane są tam radioaktywne stopy. Spostrzegłem w ścianie kran i chciałem się z niego napić, ale tego nie zrobiłem, bo obawiałem się, że woda z niego może nie być zdatna do picia.

Sen numer dwaa.
Otóz stałem w jakimś lesie, wydaje mi się, że uciekłem z jakiejś korporacji z pracy. Ogólnie to była noc, a las wyglądał jak następuje:
Po środku ciągnęłą się wąska dróżka, długa na 200 metrów, na której końcu było widać jezdnię samochodową. Z lewej strony były wielkie skały i ściany wspinaczkowe, obok tych skał rosły palmy z kokosami, a na prawo było więcej palm i pojedyncze drzewa lisciaste. Gdzienigdzie były małe wysepki z piaskiem. Wspiąłem się na jedną ze ścian po stromej wysepce i zacząłem zdejmować ze ściany skały. Robiąc to przypadkowo spostrzegłem bardzo ciekawą rzecz. Znalazłem jaskinię, ale nie byle jaką. Miałem bardzo intensywne wrażenie, że ta jaskinia prowadzi do jakiegoś innego wymiaru, pełnego niebezpieczeństw, ale na końcu tej jaskini znajdowała się korona z zielonymi klejnotami (nie widziałem tej korony, ale miałem takie wrażenie, że tak jest). Wejście do tej jaskini było wyjątkowe, patrzyłem na nie z odleglośći pół metra. Wejście te miało jakieś półtorej metra szerokości i metr wysokośći, było poprzedzielane bardzo ostrymi stożkami, które były porozmieszczane na dole i u góry w taki sposób, by pozostawiły miejsce dla osoby chcącej wejść do jaskini, jednak miałem wrażenie, że nie można było się nie skaleczyć. 

Patrzyłem w głąb tej jaskini, widziałem półki skalne i przepaście na kilka metrów. Iść na przód można było jedynie po tych właśnie półkach skalnych, a dotknięcie wszystkiego co było pod nimi równało się ze śmiercią. Nie miałem latarki w ręce, ale strumień światła świecił właśnie w tamtym kierunku. Ktoś mnie dotknął w ramie. Był to czarnoskóry mężczyzna. Zapytał się mnie, czy to dobry pomysł, aby tam wszedł. Odradziłem mu tego.

Następnie pamiętam, że zamieniłem się w spidermana i zacząłem lewitować. Leciałem nad miastem i nagle rozpoczął się pościg za mną. Zostałem złapany i gdy policjanci mnie trzymali i chcieli mi zapiąć kajdanki zacząłem się zastanawiać, czy nie próbować ucieczki wystrzelając pajęczyny z ręki. Dotarło do mnie, że to zły pomysł, gdyż mogą być ofiary i w trakcie pościgu lepiej nie stawiać oporu.