11-08-2023, 12:28
Noc 10/11 sierpnia 2023
Dzisiaj miałem długi LD. Uzyskałem go całkiem spontanicznie, obudził mnie budzik po 5h snu i zasnąłem.
W pierwszej kolejności miałem paraliż i w pewnym momencie poczułem, że mogę ruszać kończynami, jednak nie w pełni. Poczekałem chwilę i udało mi się wstać, następnie pojawił się obraz snu. Byłem już we śnie.
Uświadomiłem się w swoim pokoju. Stałem oparty o ścianę, sen nie był jeszcze bardzo stabilny. Dałem mu chwilę na stabilizację, przeszedłem się po pokoju i powiedziałem sobie stanowczo jaki mam plan na dzisiejszy LD. Pilnowałem swojej koncentracji. Sięgnąłem po swój telefon, który wyglądał nietypowo
- OK Google! Hallo google, hey google.
Usłyszałem odpowiedź i próbowałem wydać mu komendę
- Czy mógłbyś mi przypominać o tym, że śnie?
Nie zadziałało. próbowałem kilkakrotnie po czym rzuciłem telefon o ścianę. Następnie szukałem w pokoju markera i notesu, na którym mógłbym coś zapisać, stojąc przed drzwiami wyjściowymi pomyślałem, że senna rzeczywistość jest niezwykła, bo nigdy niewiadomo na co się trafi. Obróciłem się wtedy i byłem ciekaw jak wygląda mój pokój, bo zawsze miałem przekonanie, że senna rzeczywistość jest mocno niestabilna. Wyglądał on w taki sam sposób jak w momencie, gdy się w nim uświadomiłem. Wyszedłem na klatkę. Na klatce schodowej ujrzałem drzwi do sklepu spożywczego, wszedłem do niego rozglądając się. Wziąłem sobie sok i 7daysa, zacząłem je spożywać, miałem wrażenie, że smak seven daysa jest mocno niewyraźny. Wróciwszy do mieszkania i do swojego pokoju spojrzałem przez okno. Okolica wyglądała inaczej niż w rzeczywistości, pod moim balkonem przepływała rzeka, pogoda była mocno deszczowa. Zauważyłem, że w tej rzece spaceruje jakiś bezdomny, wywrócił się twarzą do wody i już nie wstał. Zrobiło mi się go przykro. Siedząc na balkonie przyglądałem się uważniej temu jak wygląda mój budynek. Okazało się, że budynek miał kształt piramidy i każde z pięter było poprzedzielane spiczastymi na krańcach dachami, zupełnie jak budynki z wiosek chińskich. Dachówka miała czerwony kolor, ten widok mi się spodobał. Spoglądając w dół z wysokości conajmniej 15 metrów i siedząc na poręczy balkonu szczerze się bałem zeskoczyć. Wiedziałem, że nie umrę, ale obawiałem się, że poczuję ból, lub, że upadek będzie nieprzyjemny. Poza tym droga w dół nie była jednolita, wszędzie były jakieś balkony, dachy... Istny labirynt. Zszedłem piętro po piętrze i finalnie będąc u brzegu rzeki - podszedłem do żula, który leżał twarzą w wodzie i spróbowałem go podnieść.
W dalszej kolejności byłem ciekaw dokąd zaprowadzi mnie senna rzeczywistość. Tutaj muszę przyznać, że zawsze obawiałem się, że łatwiej jest stracić uważność w sennej rzeczywistości, ale jak się okazało - ponieważ w LD wszystko może się zdarzyć, większość obrazów różni się od rzeczywistości, wszystko wydaje się takie nowe i inne - okazuje się, że świadomość tego wszystkiego potrafi nas zakotwiczyć we śnie, bo jesteśmy po prostu ciekawscy...
Oddalając się od rzeki, szedłem przez las sosen, co jakiś czas się obracałem i sprawdzałem, czy nie idzie za mną slenderman. Na skraju tego małego lasu była klatka schodowa. Wszedłem do niej i moją następną intencją spędzenia czasu w LD było nawiązanie kontaktu z moją podświadomością - chciałem zrozumieć istotę lęku, który mi towarzyszy. Będąc w tej klatce zszedłem do piwnicy. Przesunąłem drzwi, które były kratą i tak na prawdę dalej były kolejne drzwi, które różniły się kształtem i nie były kratą. Światło było zapalone, po tych kolejnych drzwiach były kolejne drzwi i tak w kółko, a ja czułem, że schodzę coraz głębiej do piwnicy, gdzie mój lęk się trochę wzmagał. W pewnym momencie zrezygnowałem z samego pomysłu i wróciłem schodami na zewnątrz.
Gdy wyszedłem z klatki, siedziałem przy ławce ze stolikiem, tuż na skraju lasu sosnowego i co było ciekawe... Jadłem jajecznicę. Na stole pojawił się talerz z jajecznicą, a ja stwierdziłem, że go zjem. Kurcze, było na prawdę miło. Wszystko było takie spokojne. Zerkałem do lasu i byłem ciekaw czy ujrzę tam jakąś istotę, która mnie przerazi.
Gdy wyszedłem z klatki, siedziałem przy ławce ze stolikiem, tuż na skraju lasu sosnowego i co było ciekawe... Jadłem jajecznicę. Na stole pojawił się talerz z jajecznicą, a ja stwierdziłem, że go zjem. Kurcze, było na prawdę miło. Wszystko było takie spokojne. Zerkałem do lasu i byłem ciekaw czy ujrzę tam jakąś istotę, która mnie przerazi.
W pewnym momencie jednak moje oczy się otworzyły i sen dobiegł końca.
Jestem zadowolony - to pod jak wieloma względami senna rzeczywistość potrafi wzbudzić ciekawość. Wszędzie gdzie spojrzysz coś może się dziać. Myślę, że taka właśnie ciekawość jest kluczem do długich LDków. Ostatnio miałem rozkminę - ćwicząc swój uważny spacer na jawie - że w rzeczywistości mało jest rzeczy, które potrafią nas tak zakotwiczyć, bo wszystko wydaje nam się stałe i niezmienne. Jednak tak na prawdę ile razy przechodziliśmy wzdłuż parku uświadamiając sobie ile drzew jest dookoła, jak każde z nich wygląda? W jakich odleglościach rozmieszczone są ławki? Jaki kształt ma droga, po której idziemy?
Myślę, że tak na prawdę obraz rzeczywistości, który obserwujemy jest uproszczeniem, jednak kiedy spojrzymy uważniej, tak na prawdę uświadamiamy sobie, że by default widzimy tylko ile, 30%?
Myślę, że tak na prawdę obraz rzeczywistości, który obserwujemy jest uproszczeniem, jednak kiedy spojrzymy uważniej, tak na prawdę uświadamiamy sobie, że by default widzimy tylko ile, 30%?
Drogi wszechświecie, ześlij nam potężne LDki i niezwykłą pamięć snów.
