Dziennik snów Sennego Spacerowicza

[Dream Walker]

Noc 24 czerwca 2021

Siedziałem ze znajomymi u kogoś w mieszkaniu i piliśmy alkohol. W pewnym momencie zauważyłem, że zbiera się na burze. Poczułem parcie na pęcherz, w mieszkaniu nie było ubikacji. Wyszedłem po schodkach z budynku, stałem na betonowej, prostokątnej strukturze, która na krańcach krawędzi miała barierki, po środku była dziura ze schodami, z której wyszedłem. Zacząłem się rozglądać i szukać krzaczka na zrobienie pee pee. Było ciemno i zielono. Jeden krzaczek mi nie podpadł, poszedłem do drugiego, słyszałem grzmoty i obawiałem się piorunów. Obracając głowę i obserwując okolicę ujrzałem koleżankę. Ostatecznie się nie wysiurałem i wróciłem do pomieszczenia. Przez okno ujrzałem widok na miasto i 4 leje trąby powietrznej. Widok był ładny. Burza i trąby powietrzne to mój znak senny, dlatego siedząc na parapecie i obserwując burzę w pewnym momencie krzyknąlem "Czy to nie sen??", złapałem za nos i zrobiłem TR z nosem, ale robiłem go nieuważnie i nie uświadomiłem się. Pamiętam, że czułem zażenowanie po tym jak krzyknąłem na głos "czy to nie sen". Potem wyciągnąłem telefon i próbowałem nagrać żywioł, ale jak to w snach bywa, mój telefon nie działał, a ja się stresowałem tym faktem. Biegałem po budynku, który z czasem zaczął przypominać zamek z długim korytarzem i licznymi oknami. Gdy wystawiłem głowę przez okno zacząlem słyszeć potężny ryk i myślałem, że to trąba powietrzna. Zacząłem uciekać do kondygnacji położonych niżej i krzyczałem wszystkim by się chowali. Miałem wtedy wizję, w której mój ojciec jest trąbą powietrzną i wybiera sobie ofiary. Chodził po domu rodzinnym i wybrał mnie, ja trzymałem się mebli, by mnie nie porwał. Gdy wizja się skończyła, przechadzałem się po zamku i było w nim dużo ludzi, wszyscy szukali schronienia. Ujrzałem małą trąbę powietrzną, która kierowała się w naszym kierunku, ale była niegroźna. Wraz z innymi ludźmi komentowaliśmy, że zjawisko jest niestabilne i nie zrobi nam krzywdy. Na samym końcu stałem na tarasie i widziałem, że trąby powietrzne znikły, po czym wyszło słońce.

Siedziałem w ciasnym pomieszczeniu z 4 znajomych, byliśmy zamknięci. Za nami był balkon, przed nami były drzwi i okno, przez które widziałem innych ludzi. Była jakaś wojna. Nagle ktoś zaczął rzucać do naszego pokoju granaty, najpierw się schowaliśmy na balkonie, granaty eksplodowały, potem jakieś pojawiły się na balkonie i jak biegliśmy przez pokój to również w pokoju. Szybko wybiegliśmy z pokoju i rzucano nam pod nogi granaty, cokroć jakiś eksplodował. Cała sytuacja dostarczyła mi tylu emocji, że się uświadomiłem. Na początku wskazywałem palcem na ludzi, którzy mi się nie podobali i zakłócali spokój snu no i ich pousuwałem. Stałem w jakiejś galerii, dookoła były stoliki. Pamiętam, że przy stolikach siedzieli ludzie, którzy jedli żelki. Podchodziłem do ludzi i wskazując palcem sprawiałem, że z powietrza sypały się paczki żelków. Potem sam zacząłem jedną jeść. Byłem zakłopotany we śnie. Pamiętam, że ujrzałem wielką maskotkę jakiegoś zajączka. Wtedy próbowałem przywołać świadomość do Tu i Teraz, koncentrowałem się na sennej rzeczywistości. Chciałem by przez moment moja kora przedczołowa błysnęła, a sen dał się odczuć jak jawa. Nie udało mi się to. Chmura wokół mojego umysłu była zbyt duża. LD trwał kilka minut. 

Znajdowałem się na pustyni. Pustynia była jak puzzle. Jeden fragment miał inny kolor i inne środowisko, dało się zobaczyć linię przedzielającą dwa puzzle. W zasadzie to były 4 wielkie puzzle i każdy się od siebie różnił, głównie kolorem piasku. Było tam ładnie. Martwiłem się, że nie będę miał co jeść i pić, wtedy pojawił się mój tata i powiedział, że musimy hodować warzywa. Pokazywał mi dzikie marchewki, kapuste, kalarepy, rzodkiewki i wiele innych warzyw. Odgrzebywał łopatą warzywa i chwalił się co udało mu się już zasadzić. Z piasku wyrastały kolorowe liście z warzyw, które dawały do zrozumienia "tak, rosnę i mam się dobrze", potwierdzające słowa ojca. Warzywa skojarzyły mi się z babcią i przeniosło mnie do mieszkania babci. Były tam moje kuzynki i pamiętam, że próbowaliśmy rozwiązać jakiś problem, chyba hodowli warzyw na pustyni. Kuzynka wyciągnęła coś z puszki, która była przymocowana do drzwi wejściowych. Obróciłem się do telewizora i leciały skoki narciarskie. Zapytałem babci czy mogę je oglądać i zacząłem jej tłumaczyć pojęcia programistyczne. Zacząłem mówić, że kanały sportowe należą do wspólnego "namespace'a", różnią się jedynie definicją, i że mnie interesują skoki narciarskie. Babcia zabroniła mi oglądania ich, a ja się na nią zdenerwowałem i uznałem, że jest nadętym boomerem.

Znajdowałem się na skoczni narciarskiej. Wraz z jakimiś chłopami staliśmy na skoczni i obserwowaliśmy skaczących zawodników. W pewnym momencie jakiś gość podłożył nogę jednemu zawodnikowi jak zjeżdżał na nartach. Zaczęła się gównoburza, jeden z zawodników zaczął tłumaczyć, żeby tak nie robił, bo to może się zakończyć jakąś tam kontuzją. Zawodnik sam w sobie się nie przejął tym, że ktoś podłożył mu nogę i ponowił skok. Rozglądałem się i pamiętam, że za mną były dwie inne skocznie, padał śnieg i było zimno. Gdy zszedłem ze skoczni, znalazłem się w wielkim hangarze. Każda ze skoczni kończyła się w hangarze i zawodnicy skakali w hangarze. Zastanawiałem się, czy nie j**ną głową o sufit lecąc. Jeden zawodnik przeleciał ładny dystans. Ujrzałem Piotra Żyłę, ale nie robiłem sobie z tym nic. Gadałem z gościem o tym, że oglądanie skoków na żywo jest niesamowite i że zdarzyło mi się to tylko dwa razy. Teraz i w przeszłości. Zacząłem się wtedy zastanawiać, czy moment w przeszłości to nie był tylko sen, ale to olałem. Byłem święcie przekonany, że to rzeczywistość i że mam szczęście obserwując skoki narciarskie. Gość zniknął za bramą garażową, która była w jednym krańcu garażu. Gdy zniknął, zacząłem się przechadzać po hangarze i jakis gość rozdawał cukierki, wziąłem dwa. Potem ujrzałem starszą babkę z koszykiem słodyczy i rozdawała je. Gdy chciałem wziąć, powiedziała, że to nie dla mnie tylko dla dzieci i żebym spieprzał. Ale zaproponowała mi trejda. Powiedziała, że za dwa cukierki, które dostałem, mogę wziąć kawałek czekolady. Potem podszedłem do kiosku, w którym sprzedawcą była moja nauczycielka ze świetlicy z czasów podstawówki. Zaczęła mówić coś o basenie i dała mi medal.

Byłem na dużej, dwujezdniowej ulicy. Jezdnie przedzielał wielki, zielony pas zieleni. Trawa na nim była wysoka, zielona i pamiętam, że bardzo przyjemnie się kołysała. Pogoda była piękna i było ciepło. Poza jezdniami była wysoka trawa i drzewa. Niebo było błękitne. Wiedziałem, że się śpieszę na autobus, bo chciałem jechać na basen. Chciałem biec, ale byłem mocno zmęczony i cały obolały. Szedłem chodnikiem, który był obok pasa zieleni, który przedzielał jezdnie. Szedłem jak tylko szybko mogę, stałem na światłach. W miejscu, którym byłem, była przerwa pasa zieleni i była tam jezdnia do zawracania. Na wprost widziałem przystanek autobusowy, ale światło bylo czerwone. Jechał jakiś autobus. [...] Gdy do niego wsiadłem, był niewłaściwym. Szybko z niego wysiadłem. Podrodze sprawdziłem dojazd. Mój autobus miał mieć numer 416. Znalazłem autobus i był on schowany w przystanku tak, że wystawały tylko lusterka pojazdu. Dojechałem na basen i pani sprzedawca z poprzedniego snu pokazał mi gdzie mogę się przebrać. Gdy wszedłem na basen, jedna kobieta zadławiła się wodą i doznała ataku padaczkowego. Próbowałem jej pomóc, ale zamieniła się w dmuchany materac, przez który prześwitywała jej sylwetka. Wiedziałem, że jest zamknięta w materacu i muszę jej pomóc. Z materaca wypadł telefon, który wpadł do wody, powiedziałem ratowniczce, by wyjęła z wody telefon, zanim przemoknie, a ja reanimowałem materac. Robiłem różne dziwne rzeczy z tym materacem, by uratować życie. Potem Materac zamienił się w kurczaka i kurczak zaczął niewyraźnie mówić, że czuje się dobrze. Potem kurczak zamienił się w kobietę. Gdy wychodziłem z basenu, znalazłem swoje rzeczy i zgubiłem jednego buta. Byłem sfrustrowany i się śpieszyłem. Gdy wyszedłem z basenu, okazało się, że zapomniałem wszystkie moje rzeczy.