23-06-2021, 14:22
Noc 23 czerwca 2021
Mój nastrój jest stabilny, zdarzają się "wpadki" w ciągu dnia, że wkraczam w błędne koło złych nawyków myślowych, by potem wpaść w koło tych nawyków myślowych, które chciałbym kształtować. Od kilku dni mam więcej motywacji i czuję pasję w tym co robię. Ciekawe jest to, że gdy zgubiłem poczucie pasji i motywacji, to nie zastanawiałem się nad tym, ale gdy ono wróciło, to zdałem sobie sprawę, że tego mi brakowało.
Niestety wraz ze stabilnym nastrojem, moje sny, zwlaszcza te w drugiej części nocy, są znacznie płytsze i mniej namacalne. Dodatkowo moja koncentracja w ciągu dnia i uważność wydają się gorsze, życie wydaje się gładsze i przyjemniejsze. Jakbym jadąc na rowerze po kamieniach, nagle wjechał w gładki asfalt. Odpływasz w gładką jazdę, nie zastanawiając się, jak jechać, by nie wjechać w duży lub chwiejny kamień. Teoretycznie cel jazdy jest ten sam, dojechać do punktu. W obu przypadkach dojedziesz, zaliczając podrodze mniej lub więcej wywrotek.
Może to tylko mój dorastający umysł, a może sny faktycznie wydają się mniej namacalne. Kiedyś czułem, że faktycznie mogę się w nich zatrzymać, zorientować, że to tylko sen. Teraz to częściej tylko potok skojarzeń i wizji. Może potrzebuję więcej praktyki.
Ostatnie 4 dni - trzy spontaniczne LD. Zdecydowanie za krótkie i za szybko w nich odpływałem. Opiszę wczorajsze i dzisiejsze.
Leżałem na podłodze. Pamiętam, że moim celem było wejście w sen. Miałem otwarte oczy i patrzyłem w sufit. Co ciekawe, im bardziej się relaksowałem, to zaczynałem wirować wokół własnej osi, coraz szybciej. W pewnym momencie wstałem i w zasadzie zdziwiłem się tym co robię, bo przecież to już jest sen. TRy z nosem pozytywne. Szczerze to zadowoliła mnie jakość snu i zacząłem się zastanawiać nad moimi planami na LD. Na początku chciałem wypić kofeinę, więc poszedłem do kuchni i zacząłem szukać w lodówce energetyka. Niestety, nie znalazłem go. Spróbowałem drugi raz, tym razem nie patrząc na lodówkę i macając ręką półki, licząc na złapanie zimnej puszki. Prawdopodobnie, gdybym za pierwszym razem nie patrzył, miałbym większą szansę na znalezienie energetyka, bo nie wiedziałbym co tam jest. W między czasie pytałem ojca, który stał za mną, czy widział jakieś energetyki. Zaczął mówić coś o piwie. Wyciągnąłem z lodówki piwo. Gdy je otworzyłem, liczyłem na to, że będzie smakować jak energetyk, ale smakowało jak ciemne, gorzkie piwo. Bardzo mi niesmakowało i wyplułem wszystko, jednocześnie wylewając piwo sfrustrowany. Na tym się skończył LD, bo się obudziłem, próbowałem fiksację oczu, ale czułem, że chyba faza REM dobiegła końca. Swoją drogą, ciekawy jest fakt, że im bardziej się czuję zrelaksowany po pobudce, tym szybciej wracam do snu. Czasem idzie wyczuć, że jest się w trakcie REMu, a czasem, że to koniec.
Drugi LD z dzisiaj był poprzedzony wybudzeniem. Zasnąłem o 1, obudziłem się o 2:40. Opiszę swoje mentalne odczucia po pobudce, bo są ciekawe.
Pamiętam, że wybudziło mnie otwarte okno i wiatrak, które wywołały u mnie niepokój. Miałem wrażenie, że ktoś mnie obserwuje przez okno i że okno próbuje mi coś przekazać. Potem to samo czułem dla wiatraka, jakby na mnie patrzył i chciał mi coś powiedzieć. W między czasie towarzyszyło mi odczucie konfabulacji, jakby ta sytuacja wydarzyła się w przeszłości nieskończoną ilość razy, ja nie byłem w stanie określić kiedy. Taka sytuacja powtarza się dosyć często u mnie, po wybudzeniu w nocy, po pierwszych fazach n-remu. Odczuwam zakłopotanie przez konfabulację, jest to nieprzyjemne.
Potem wstałem do ubikacji, gdy wróciłem do łóżka, czułem duży niepokój, włączyłem sobie muzykę i doznałem delikatnego ataku paniki. Próbowałem się oswoić z nim i z każdą wizją jaka towarzyszyła mi w jego trakcie. Standardowo, najbardziej mnie uderzyła świadomość tego jak płytkie jest życie i jak blisko nam do śmierci. Aktualnie te doznania wywołują u mnie fascynację i je akceptuję. Gorzej jak mam zjazd, wtedy to mnie przeraża i jestem zakłopotany. Finalnie to wszystko to tylko funkcjonowanie umysłu, a śmierć temu położy kres.
Siedziałem na swoim łóżku w aktualnym mieszkaniu i pamiętam, że patrzyłem ślepo przed siebie. W pewnym momencie złapałem za nos i TR był pozytywny. Miałem wrażenie, że od momentu zaśnięcia minęło niedługo. Ucieszyłem się, bo liczyłem na to, że pobudka z głębokiego N-REMu może być użyteczna w uświadomieniu. Jakość snu była dobra, ale czułem się zakłopotany. Przechodząc przez drzwi przez umysł przemkło mi skojarzenie, w którym wychodząc zza jakiejś ściany, wpadam na jakąś osobę. Wpadłem na atrakcyjną dziewczynę, która wydawała się być życzliwa. Poszedłem z nią do pokoju i w pokoju ujrzałem kobietę, która była w przeszłości stanowiskiem nade mną i ze względu na ten fakt, czułem do niej pociąg (IRL). Potem straciłem świadomość i nie pamiętam co bylo dalej.
Zastanawia mnie, co ma wpływ na jakość snu.
Czy sny same w sobie faktycznie są nierozróżnialne od rzeczywistości i zaniżone funkcje poznawcze kory przedczołowej powodują konfabulacje, niejasności, zakłopotania, niską jakość itp. Czy może po prostu sen się tym charakteryzuje, że nie jest idealną kopią jawy?
Pytam o to, bo zastanawia mnie, czy produkcja sennej rzeczywistości może być bardziej wymagające dla umysłu, niż samo odbieranie jej w rzeczywistości. We śnie dodatkowo musimy jeszcze odebrać to co jest kreowane przez nas umysł. Zauważyłem, że dużą rolę w moich LDkach odgrywa nastawienie do jakości snu. Im bardziej czuję, że miejsce w którym jestem w LD ma prawo być jak jawa, tym LD ma lepszą jakość, ale jak mam nastawienie w stylu "to tylko sen", tym sen bardziej przypomina głębszą wizję niż doznanie.
Zastanawiam się też, czy gdy we śnie myślimy, że sen jest jak jawa, to czy tylko to nie jest chwilową iluzją. Np. jeśli jesteśmy świadomi, ale mimo wszystko aktywność naszej kory przedczołowej nie jest taka sama jak na jawie (bo to sen), to może po prostu by nas usatysfakcjonować wymagamy mniejszej realności snu i myślimy "wow czuję się jak na jawie"?
Drogi wszechświecie, ześlij nam potężne LDki i niezwykłą pamięć snów.
