01-08-2014, 13:28
------------------------Noc 31/01 lipca 2014r-----------------------
Nad ranem po pobudce pamiętałem 2 sny, jednak zasnąłem i ich nie zapisałem, co skończyło się zapomnieniem.
Przedszkole.
Wraz z tatą i siostrą wtargneliśmy do jakiegoś przedszkola. Kiedy tam weszliśmy, na środku była scena, która była wejściem. Na ścianie był alarm, tata włożył rękę i okazało się, że był wyłączony. Weszliśmy, otworzyliśmy drzwi i znaleźliśmy się w pomieszczeniu z szatniami. Nagle coś piknęło i włączyły się czujniki. Siostra zaczęła odliczanie, za ile alarm nas złapie i zaczeliśmy uciekać. Na 4,3 zeszliśmy ze sceny i próbowaliśmy zamknąć drzwi. Kiedy było 1,0 wyszła jakaś pani, przedszkolanka, z jakimiś dziećmi. Babka powiedziała, że można zbudować z nich teleport. Dla każdego było jedno dziecko, a trzeba było nimi zakręcić za noge. To ja tak zrobiłem i przeniosło mnie do jakiejś zjeżdżalni. Rura, kolorowe ścianki, mała. Zjeżdżałem na jakimś pojeździe. Miałem dwa etapy, pierwszy nie sprawił mi problemu i na końcu wpadłem do jakiegoś ciemnego pomieszczenia, gdzie automatycznie dostałem teleport do drugiego poziomu. Słyszałem głos brata, który mówił, że wybrał złą rurę i jakieś dziecko go goniło. Zjechałem i zobaczyłem dwa zakręty. Skręciłem w lewo i na końcu był jakiś dzieciak na rowerze i zaczął mnie gonić. Szybko pobiegłem pod góre w rurze i wszedłem w prawy zakręt. Na końcu nic tam nie było, oprócz zasypanej i zatkanej dziury. Za przyjaźniłem się z nim i wspólnie wyszliśmy "tunelem" do góry, na górze było białe światło.
Krótki urywek: Siedziałem na boisku, mieliśmy lekcje WFu. Trener rozmawiał z inną nauczycielką o tym, czy może zająć salę. Mogła, była godzina 12:05. Specjalnie spojrzałem na zegar, który wyglądał jak u mnie w domu.
Świadomy od początku.
Przed tym, nie miałem żadnych mysli. Po prostu nicość i nagle paraliż. Wtedy się uświadomiłem, że leże na łóżku i się przestraszyłem. Do pisku w uszach się już przyzwyczaiłem. Ze strachu machałem częściami ciała, dodawało mi to otuchy. Zacząłem czuć jak powoli się rozpuszczam na łóżku. Znalazłem się we śnie. Byłem u siebie w pokoju, rozmawiałem z siostrą. Ucieszyłem się i fajnie się zapowiadało. Zrobiłem TR z rękami i był pozytywny. Przypomniałem sobie, co bez przerwy próbuje zrobić w LD i mi się nie udaje. Bez słowa oderwałem się od rozmowy siostry i pobiegłem do okna. Było widno, a ja chciałem przez nie wyskoczyć jednak się bałem ( wole skakać z balkonu, wydaje mi się, że jest tam niżej ). Idąc do swojego pokoju, w którym jest balkon spojrzałem na odbicie w lustrze, którego nie było. Jak wszedłem do pokoju, balkon był zastawiony łóżkiem, na którym spał dziwny potwór. Gruby, długi nos jak słoń, bez oczu, był ohydny. Zdziwił mnie i chciałem się go pozbyć, w końcu blokował balkon. Zamachnąłem się i chciałem strzelić w niego zaklęciem znikającym. Jednak nic się nie stało, a on pożarł moją świadomość i nie pamiętam co było dalej.
[P]Jeżeli jeszcze raz taki stwór się w moim LDku pojawi, to co ja moge zrobić?
Maratończyk.
Miałem ogromną ochotę pobiegać. Z domu pobiegłem do szkoły. Podrodze się rozglądałem. Zobaczyłem pare dziwnych budowli. Kiedy byłem już pod szkołą, zrozumiałem, że mam jeszcze pełno czasu. Biegnąc z powrotem do domu ( na około ), niedaleko szkoły zobaczyłem ładną dziewczynę i pomyślałem "hmm, trzeba by w LD ją poznać". Do okoła były dziwne i duże auta. Obok był tor kolejowy, którym jeździły pociągi ( w rzeczywistości go nie ma ). Kiedy biegłem długą drogą zaczepiła mnie jakaś dziewczyna. Biegnąc rozmawiałem z nią i na chwile zwolniłem. Weszła ona pod tory pociągu i szybko musiałem ją wyciągnąć. Potem dołączyła moja siostra i było nas już 3. Dalej był wielki most ( też w rzeczywistości go nie ma ). Obydwie poszły mostem, a ja skręciłem w lewo w strone domu. Kiedy byłem pod domem, pobiegłem na plac centralny. Tam robiłem rundki wokół budynków i się pogubiłem. Zobaczyłem, że się robi ciemno i zaczyna padać śnieg. Było ślisko, temperatury nie wyczuwałem. Zrozumiałem, że jest tylko jedna droga, która prowadzi do mojej szkoły. Poszedłem do niej i zatrzymałem się na przystanku kolejowym. Jeździły nim pociągi. Na rozkładzie, były herby miast, do których wybiera się pociąg. Szukałem herbu miasta, do którego jade w te wakacje. Nie było go. Dostałem informacje, że ja wybrałem droge pieszo nad morze, a mój tata i rodzeństwo pojechali autem. Byłem smutny. Zagadałem do pana, który był właścicielem przystanku. Zapytałem się "jak dojść nad morze". On na to "ojjj, nie wiem nigdy nie szedłem pieszo nad morze". Ja do niego "zamierzam łapać autostopy, jak w "Podróż za jeden uśmiech". Zrobiło mi się smutno, wakacje 2014 beze mnie. Zastanowiłem się, czy nie mógł bym podjechać jednym pociągiem do jakiegoś nadmorskiego miasta i pójść pieszo do tego mojego. Nie miałem pieniędzy na bilet, zapytałem się kierownika czy pożyczy 200zł. Nie posiadał takiej sumy. Potem przyjechały 2 pociągi, do jednego wsiadła pani z przystanka, dostała od kierownika 20zł, nie wiem na co. Potem smutny chciałem wrócić do domu i wyciągnąłem telefon, aby zadzwonić do taty, że zostaje w domu. Przypomniałem sobie, że zostały mi ostatnei 2 dni ze środkami na końcie ( w rzeczywistości to prawda ). Miałem jakiś kalkulator, który służył do wyświetlania pikselowych kreskówek... Rzeczywiście coś wyświetlało ale to nie był telefon. Zrobiło się widno, oddałem ten wyświetlacz jakimś 2 dzieciom i odszedłem do domu.
Drogi wszechświecie, ześlij nam potężne LDki i niezwykłą pamięć snów.
