01-09-2026, 10:19
Dzisiejszy sen:
Mimo że tej nocy się wyspałam i rano bardzo dobrze pamiętałam sen, telefon zadzwonił chwilę po przebudzeniu i przez to sen zaczął mi się szybko rozmywać. Niestety zapomniałam przez to większość fabuły snu, ale zapamiętałam najważniejszą jego część. Znowu śniła mi się Arisska. We śnie Arisska znowu była ze mną. Była zdrowa, młoda i silna — dokładnie taka, jaką pamiętam z czasów, kiedy była jeszcze pełna życia. Trzymałam ją na rękach, przytulałam do siebie i całowałam jej łebek. Wąchałam jej sierść i jej łebek, próbując przypomnieć sobie jej zapach. Był dokładnie taki sam jak na jawie, kiedy jeszcze żyła. To było niesamowicie realistyczne. Cały czas ją przytulałam i mówiłam jej, że ją kocham. Mówiłam też, że chciałabym, żeby mi wybaczyła, jeśli kiedykolwiek zrobiłam jej coś złego albo ją czymś zraniłam. Potrzebowałam chyba upewnić się, że wie, jak bardzo ją kochałam i nadal kocham. W tym śnie najważniejsze było po prostu to, że ona znowu była. Nie potrzebowałam żadnych niezwykłych wydarzeń. Chciałam tylko trzymać ją na rękach, całować jej łebek, wąchać jej sierść i być przy niej. Po przebudzeniu bardzo mocno uderzyła we mnie tęsknota. Takie sny sprawiają, że żałoba wraca ze zdwojoną siłą. Mimo że minęły już prawie trzy lata od jej odejścia, wciąż widzę, że gdzieś we mnie cały czas trwa procesowanie tej straty. Najgorsze jest to, że przez chwilę po takim śnie mam wrażenie, jakby Arisska naprawdę znowu była ze mną. A potem dociera do mnie, że to był tylko sen i że na jawie już jej nie ma. Bardzo za nią tęsknię. Nie mogę uwierzyć, że nie ma już ze mną mojego ukochanego psa. Arisska była miłością mojego życia. I kiedy teraz o tym piszę, znowu płaczę. 
A oto moja cudna Arissa:
