Dziennik Lorellai

[Lorellai]

Dzisiejszy sen:

Śniło mi się, że na początku miałam małą, oswojoną myszkę, która siedziała w transporterze. W pewnym momencie przytrzasnęła sobie ogonek i zrobił się trochę krótszy. Posmarowałam jej rankę jakimś płynem odkażającym, żeby jej pomóc. Później byłam u babci od strony mamy, w jej mieszkaniu. Oprócz niej były tam też inne osoby. Próbowałam założyć koszulkę, ale cały czas miałam ją na lewą stronę i w efekcie chodziłam praktycznie nago, nie mogąc jej poprawnie założyć. Było tam chyba moja mama i siostra. W pewnym momencie otworzyły się kolejne drzwi i wyszła z nich jakaś para – nie wiem, czy to byli kuzyni. Poczułam wstyd i bardzo chciałam w końcu się ubrać. W końcu jakoś mi się to udało. Powiedziałam tej dziewczynie, że wiedziałam, że jest tam jeszcze jeden pokój – sypialnia. Ona zaproponowała, że zrobi obiad. Zapytałam ją, czy je mięso, bo wyglądała jak ktoś, kto może być na diecie roślinnej. Odpowiedziała, że nie je mięsa. Powiedziałam, że ja mogę spokojnie zjeść coś wegetariańskiego albo wegańskiego, ale moi rodzice – szczególnie tata – uważają, że bez mięsa nie da się najeść. Ona wtedy stwierdziła, że w takim razie ugotujemy łazanki, co było kompletnie nielogiczne, bo przecież to danie zazwyczaj zawiera mięso. Uznała też, że trzeba wyjść na miasto, żeby kupić składniki. Wyszłyśmy, ale kiedy wróciła, okazało się, że nie znalazła nic konkretnego i kupiła tylko jakieś rolki sushi zawinięte w algi. W środku było trochę maków, dużo ryżu i coś jeszcze. Byłam głodna, bo zjadłam tylko małe śniadanie, a była dopiero siódma rano, więc do obiadu było daleko. Chciałam połączyć te dwie rolki w jedną większą, żeby się najeść, ale wszystko zaczęło się rozpadać i zrobił się bałagan. Powiedziałam, że sama pójdę na miasto, bo widziałam wcześniej dużo budek z jedzeniem. Rodzice chcieli zjeść dewolaje, więc postanowiłam ich poszukać. Kupiłam jakieś jedzenie na wynos i wracałam. Jechałyśmy windą, ale nagle winda zatrzymała się w powietrzu, jakby nad jakąś łąką, i musiałyśmy z niej wyskoczyć. Bałam się, bo miałam lekki lęk wysokości, ale nagle uświadomiłam sobie, że to sen, więc nic mi się nie stanie. Wyskoczyłam – może nie opadłam całkiem lekko, ale faktycznie nic mnie nie bolało Później miałam przy sobie karteczkę dla taty. Pisałam na niej informacje o rasie psa bernardyn, bo chciał sobie takiego psa kupić albo adoptować. Chciałam mu przekazać najważniejsze rzeczy. Dałam mu tę kartkę, ale on zaczął się ze mnie śmiać, co było dla mnie dziwne.