18-03-2026, 09:27
Dzisiejsze sny:
Śniło mi się, że spotkałam się z moim byłym chłopakiem, Arabem, który miał na imię Ehab. W śnie było tak, że Ehab chodził na siłownię — był wyraźnie umięśniony. Nie wiem, dlaczego mi się przyśnił, może dlatego, że dzień wcześniej rozmawiałam o nim z moją siostrą i weszłam na jego profil, gdzie zauważyłam, że jest wysportowany. W tym śnie ja również byłam umięśniona. Popisywałam się przed nim, prężyłam mięśnie, a on był bardzo zdziwiony i miał do mnie pewien respekt. W pewnym momencie zaczęliśmy walczyć. Znajdowaliśmy się jakby w środku galerii handlowej, ale było tam też coś w rodzaju areny. Ehab próbował mnie zaskakiwać — podchodził od tyłu, próbował mnie złapać — ale za każdym razem robiłam unik albo powalałam go na ziemię. Wykonywałam takie ruchy, że nie był w stanie mnie złapać. To ja przejmowałam kontrolę — obejmowałam go i sprowadzałam na ziemię. W śnie pojawił się też wątek innej dziewczyny, która została kierowniczką tej galerii. Ehab ją wybrał na to stanowisko, co bardzo mi się nie spodobało, bo to ja chciałam kierownikiem zostać i uważałam, że bardziej na to zasługuję. Patrzyłam na nią z zazdrością, z lekką zawiścią. Później była sytuacja, że galeria była zamykana, ale ludzie w ogóle się tym nie przejmowali — chodzili swobodnie, ignorując wszystko. Ta dziewczyna, jako kierowniczka, kompletnie nie potrafiła zapanować nad tłumem. Wtedy wkroczyłam do akcji. Zaczęłam mówić do ludzi, jakby przez megafon — choć tak naprawdę mówiłam normalnie, na głos. Powiedziałam, że wszyscy powinni opuścić galerię, bo pracownicy chcą już odpocząć, zjeść kolację i że to koniec zakupów. Zrobiłam to w sposób lekki, trochę żartobliwy. Potem odwróciłam się, żeby spojrzeć na kierowniczkę i na Ehaba. Ona była wyraźnie zawstydzona, natomiast Ehab pozostał zupełnie niewzruszony moją przemową. W międzyczasie pojawił się też wątek zgubionego pierścionka zaręczynowego. W rzeczywistości był to pierścionek od mojego męża, z turmalinami, ale w śnie funkcjonował jako pierścionek od mojego byłego chłopaka, Patryka. Wszyscy byli przekonani, że pierścionek zaginął i że ktoś musi oddać za niego pieniądze. Patryk twierdził, że to ja powinnam zapłacić, natomiast moja mama uważała, że to on powinien ponieść koszt. Ja jednak cały czas wiedziałam, że pierścionek nie jest zgubiony — miałam go przy sobie, tylko nikt o tym nie wiedział. Chciałam napisać do Patryka, że go mam, ale jednocześnie przyszła mi do głowy myśl, żeby pozwolić mu dalej wierzyć, że pierścionek zaginął, żeby mógł odzyskać pieniądze ze sklepu. Po chwili jednak uznałam, że to byłoby nie w porządku i nie chcę robić takich rzeczy. W pewnym momencie miałam też poczucie, że jestem na jakiejś misji — czegoś szukałam, choć nie do końca wiem czego. Byłam wtedy z moim mężem. Znajdowaliśmy się na łące, przy lesie, w jakiejś szopce z drewna. Wyszłam na chwilę, żeby się przewietrzyć, i zauważyłam, że w lesie rośnie bardzo dużo grzybów — takich jak kanie. Zapytałam męża, czy będziemy je zbierać, ale nic nie odpowiedział. Wzięłam więc wiaderko — nawet w śnie zdziwiłam się, skąd ono nagle się u mnie wzięło — i zaczęłam zbierać grzyby. Potem zaniosłam je do mojego męża.
Miałam też drugi sen, w którym miałam jakąś kontuzję ręki. Nosiłam takie specjalne nosidełko, w którym trzymałam rękę — miało ono w jakiś „magiczny” sposób ją stabilizować. Była też scena związana z kolacją, ale tata nie chciał jej jeść. Później sen przeniósł się w zupełnie inny klimat — razem z moją siostrą grałyśmy w GTA San Andreas i szukałyśmy ukrytych miejsc. Latałyśmy po mieście samolotem Hydrą w rytm piosenki, jakby to był jakiś teledysk. Pamiętam, że leciał utwór „Heyyyy Good Looking” z gry. Najpierw latałyśmy samolotem, a potem wpisałyśmy kod RIPAZHA — ten, który sprawia, że samochody zaczynają latać. I wtedy zaczęłam latać pojazdami po całym mieście. Czasami zdarzało się, że wpadałam w ścianę — jakby przenikałam do Matrixa — a potem wszystko zaczynało się od nowa. Przelatywałam obok małych domków w takim wiejskim miasteczku. W grze to zawsze były moje ulubione miejsca, ale w tym śnie wyglądały trochę inaczej. Pomyślałam wtedy, że muszę koniecznie polecieć albo pojechać do tego miasteczka i zobaczyć te domki z bliska. I przyszła mi taka myśl, że zawsze chciałam mieć dom z ogródkiem właśnie przez te domki z GTA San Andreas. Był też moment, kiedy wleciałam w ogromny świetlik nad jakimś budynkiem — zbiłam szyby i wpadłam do środka. W środku panował zupełnie surrealistyczny klimat, jakby Matrix — jeździły tam samochody i wszystko było jakieś nierealne.
