12-02-2026, 11:10
Dzisiejsze sny:
Pierwszy sen dotyczył wyścigów na torze wyścigowym. Był to taki tor przypominający skate park – trzeba było jechać autem do różnych wyrzutni, wyskakiwać nimi i lądować tak, żeby nie uszkodzić pojazdu. Bardzo bałam się prowadzić ten samochód. Obawiałam się, że po uderzeniu o ziemię auto całkowicie się zepsuje i zamieni w proch. Później śniło mi się, że Lucy była razem z Kentucky – jeszcze żyła. Potem jednak Lucy odeszła i była nieżywa. Moja mama trzymała jej ciało w szafie. Była to wnęka w przedpokoju, gdzie przechowujemy ubrania, i tam mama ukryła Lucy. Powiedziałam: „Boże Święty, przecież ten pies będzie się psuł, ciało będzie się rozkładać i śmierdzieć.” Poszłam z mamą, która niosła Lucy na rękach, myśląc, że gdzieś ją pochowa lub po prostu wyniesie ciało. Jednak gdy wróciłyśmy do domu, mama powiedziała, że Lucy wciąż jest schowana w szafie. Zapytałam ją, czy jeśli tak bardzo chce, to mogę znaleźć weterynarza, który zrobi sekcję, aby mieć pewność, na co pies umarł. Mama zgodziła się. Zastanawiałam się, gdzie teraz znaleźć czynnego weterynarza, który mógłby zabrać psa. Nagle przypomniałam sobie, że Lucy była przez kilka dni w chłodni. W związku z tym ciało było zamrożone i sekcja mogła nie dać miarodajnego wyniku – mogła zafałszować prawdziwą przyczynę zgonu.
Byłam w kolejnym śnie u kosmetyczki na oczyszczaniu twarzy. Nagle postanowiłam zdjąć sobie skórę z twarzy. W śnie było to dla mnie zupełnie normalne, jakbym robiła to na co dzień. Zdjęłam skórę, żeby oczyścić wągry i pory „od drugiej strony”, czyli od tej strony, z której wychodzą. Wzięłam skórę spod brody, zahaczyłam palcami i jednym ruchem zdjęłam ją z twarzy. Oczyściłam pory i nałożyłam skórę z powrotem niczym maskę. Moja kosmetyczka, która była też moją fryzjerką z prawdziwego życia, miała małe lustereczko – aparat – i pokazała mi, jak wyglądam bez skóry. Powiedziała, że wyglądam nieciekawie. Spojrzałam w lustereczko i zobaczyłam białą, dziwną twarz, jak mumię. Wyglądało to jak wielka tkanka tłuszczowa na twarzy, nie jak rzeczywiste mięśnie.
W kolejnym śnie byłam w mieszkaniu mojej babki. Miałam dzielić pokój z chłopcem, który był dla mnie bardzo niemiły. Myłam talerz na jajka – starodawny talerz z oczkami na jajka ugotowane lub połówki jajek. Zauważyłam, że w tych czasach takich talerzy już nie produkują. Umyłam też talerz na zupę, babka nalała mi zupę, a ja poszłam do pokoju obok, żeby ją zjeść. Wtedy zauważyłam, że chłopak śpi. Kiedy się przebudził, był dla mnie bardzo niemiły – ciągle mi dogadywał, sprawiał przykrość. Podeszłam do niego, usiadłam obok i zapytałam wprost, czemu tak się zachowuje i czy w ogóle jest szczęśliwy w życiu. Spojrzałam na jego ręce i zobaczyłam, że są pocięte. Wzięłam jego rękę i zapytałam ponownie o szczęście, ale on był niewzruszony i dalej mnie obrażał. Siedziałam przy stole razem z nim, łzy leciały mi po policzkach. Nagle chłopak wyszedł, a przyszła jego rodzina. Chłopak natychmiast zmienił się o 180 stopni i stał się miły. Powiedziałam rodzinie, że znęcał się nade mną, ale chłopak zaprzeczył. Wtedy postanowiłam zakończyć dręczenie. Wypchnęłam go do małego pomieszczenia – kanciapy – i zamknęłam drzwi, żeby nie mógł wyjść. Spakowałam wszystkie swoje rzeczy. Pojawił się mój mąż, Adrian, który pomagał mi pakować i wynosić rzeczy. Dbaliśmy, żeby niczego nie zostawić. Podczas przejścia podziemnego ciężarówka prawie rozjechała naszego psa, Kentucky’ego. Jechałam nowym samochodem, pełnym moich rzeczy. Martwiłam się, czy Adrian zabrał Sirocco i psa, i czy samochód nie będzie cały w sierści, bo był na sprzedaż. Jechałam autem po drabinie, jakby na poziom wyżej, zgubiłam się w mieście, GPS pokazywał, że jestem „na miejscu”, ale prowadził mnie do miejsca pracy, a nie do domu rodzinnego. Nie mogłam wpisać adresu domu rodzinnego, litery ciągle się myliły. Frustrowałam się, wiedząc, że to sen. Na wyświetlaczu samochodu była lista piosenek. Kiedy spojrzałam na nią ponownie, utwory były inne – wtedy wiedziałam, że to sen. Miałam fałszywe przebudzenie – obudziłam się w domu rodzinnym w swoim pokoju, było jasno. Wtedy poszłam spać ponownie.
Po ponownym zaśnięciu w śnie kontynuowałam wcześniejszą historię z chłopcem, który znęcał się nade mną. Okazało się, że był Talibem. Talibowie więzili członków Klanu Ognia, w tym Aresa, w dużej klatce na środku ciemnego pola, przypominającego las. Chciałam podejść do klatki, ale członkowie Klanu Ognia nie rozpoznawali nas i atakowali ogniem, traktując nas jak wrogów. Poprosiłam towarzysza – osobę, której nie znałam z prawdziwego życia – żeby pilnował otoczenia i sprawdzał, czy nie nadchodzą Talibowie. Wbiłam się do klatki i nagle członkowie Klanu Ognia nas rozpoznali. Okazało się, że ktoś osłabił ich ogień, więc zaczęłam wymawiać zaklęcia podobne do tych, których używam w moim drugim świecie, w książce, do rekrutowania do Klanu Ognia – coś w stylu: „z ognia się zrodziłeś, w ogniu trwasz”. Wzmocniłam ich ogień i pobłogosławiłam ogniem. Scena się zmieniła – byłam już gdzie indziej, bez Klanu Ognia. Chłopiec, który okazał się Talibem, próbował ze mną rozmawiać o moim domu i drodze do niego. Wiedziałam, że nie da się tego zrobić, bo adres na GPS nie istniał. Wtedy przemieniłam się w smoka. Przeprosiłam chłopca, powiedziałam, że nie chcę rozmawiać, trąciłam go pyskiem smoka i odleciałam. Jako smok leciałam nad miastem San Andreas, nad Los Santos, w kierunku najwyższego wieżowca z literą „H” na szczycie, gdzie czasami stał helikopter. Chłopiec pojawił się przy tym wieżowcu i szedł na samą górę, gdzie miał się ze mną spotkać. Wylądowałam na szczycie obok niego i zaczęłam ryczeć na całe miasto. Scena zmieniła się ponownie – byłam na dole przy wejściu do klubu nocnego, który przypominał klub z Vice City. Miałam do niego dostęp, jak w grze GTA. Okazało się, że klub jest mój – kupiłam go. Wewnątrz było ładnie: krzesła, stoliki, wnęka na zamawianie drinków i parkiet do tańca. Usiadłam i zaczęłam wysyłać chłopcu zdjęcia, żeby wzbudzić w nim zazdrość – chciałam pokazać, że osoba, której ubliżał, jest smokiem, ma własny klan i klub nocny. Wysłałam zdjęcia różnych drinków – różowych i czerwonych, jadłam hamburgery, naleśniki z kremem i inne słodycze. Podeszłam bliżej parkietu, chciałam znaleźć miejsce, by się ukryć z kimś na osobności, ale okazało się, że miejsca brak. Przypomniałam sobie, że na górze są toalety i sypialnie, gdzie można oddawać się intymnym czynnościom, więc poszłam tam. Kabiny były zajęte i nie było nikogo, z kim mogłabym się tam zaszyć. W tym momencie zadzwonił budzik – obudziłam się na żywo, bo musiałam wstać do pracy.
W kolejnym śnie byłam w mieszkaniu mojej babki. Miałam dzielić pokój z chłopcem, który był dla mnie bardzo niemiły. Myłam talerz na jajka – starodawny talerz z oczkami na jajka ugotowane lub połówki jajek. Zauważyłam, że w tych czasach takich talerzy już nie produkują. Umyłam też talerz na zupę, babka nalała mi zupę, a ja poszłam do pokoju obok, żeby ją zjeść. Wtedy zauważyłam, że chłopak śpi. Kiedy się przebudził, był dla mnie bardzo niemiły – ciągle mi dogadywał, sprawiał przykrość. Podeszłam do niego, usiadłam obok i zapytałam wprost, czemu tak się zachowuje i czy w ogóle jest szczęśliwy w życiu. Spojrzałam na jego ręce i zobaczyłam, że są pocięte. Wzięłam jego rękę i zapytałam ponownie o szczęście, ale on był niewzruszony i dalej mnie obrażał. Siedziałam przy stole razem z nim, łzy leciały mi po policzkach. Nagle chłopak wyszedł, a przyszła jego rodzina. Chłopak natychmiast zmienił się o 180 stopni i stał się miły. Powiedziałam rodzinie, że znęcał się nade mną, ale chłopak zaprzeczył. Wtedy postanowiłam zakończyć dręczenie. Wypchnęłam go do małego pomieszczenia – kanciapy – i zamknęłam drzwi, żeby nie mógł wyjść. Spakowałam wszystkie swoje rzeczy. Pojawił się mój mąż, Adrian, który pomagał mi pakować i wynosić rzeczy. Dbaliśmy, żeby niczego nie zostawić. Podczas przejścia podziemnego ciężarówka prawie rozjechała naszego psa, Kentucky’ego. Jechałam nowym samochodem, pełnym moich rzeczy. Martwiłam się, czy Adrian zabrał Sirocco i psa, i czy samochód nie będzie cały w sierści, bo był na sprzedaż. Jechałam autem po drabinie, jakby na poziom wyżej, zgubiłam się w mieście, GPS pokazywał, że jestem „na miejscu”, ale prowadził mnie do miejsca pracy, a nie do domu rodzinnego. Nie mogłam wpisać adresu domu rodzinnego, litery ciągle się myliły. Frustrowałam się, wiedząc, że to sen. Na wyświetlaczu samochodu była lista piosenek. Kiedy spojrzałam na nią ponownie, utwory były inne – wtedy wiedziałam, że to sen. Miałam fałszywe przebudzenie – obudziłam się w domu rodzinnym w swoim pokoju, było jasno. Wtedy poszłam spać ponownie.
Po ponownym zaśnięciu w śnie kontynuowałam wcześniejszą historię z chłopcem, który znęcał się nade mną. Okazało się, że był Talibem. Talibowie więzili członków Klanu Ognia, w tym Aresa, w dużej klatce na środku ciemnego pola, przypominającego las. Chciałam podejść do klatki, ale członkowie Klanu Ognia nie rozpoznawali nas i atakowali ogniem, traktując nas jak wrogów. Poprosiłam towarzysza – osobę, której nie znałam z prawdziwego życia – żeby pilnował otoczenia i sprawdzał, czy nie nadchodzą Talibowie. Wbiłam się do klatki i nagle członkowie Klanu Ognia nas rozpoznali. Okazało się, że ktoś osłabił ich ogień, więc zaczęłam wymawiać zaklęcia podobne do tych, których używam w moim drugim świecie, w książce, do rekrutowania do Klanu Ognia – coś w stylu: „z ognia się zrodziłeś, w ogniu trwasz”. Wzmocniłam ich ogień i pobłogosławiłam ogniem. Scena się zmieniła – byłam już gdzie indziej, bez Klanu Ognia. Chłopiec, który okazał się Talibem, próbował ze mną rozmawiać o moim domu i drodze do niego. Wiedziałam, że nie da się tego zrobić, bo adres na GPS nie istniał. Wtedy przemieniłam się w smoka. Przeprosiłam chłopca, powiedziałam, że nie chcę rozmawiać, trąciłam go pyskiem smoka i odleciałam. Jako smok leciałam nad miastem San Andreas, nad Los Santos, w kierunku najwyższego wieżowca z literą „H” na szczycie, gdzie czasami stał helikopter. Chłopiec pojawił się przy tym wieżowcu i szedł na samą górę, gdzie miał się ze mną spotkać. Wylądowałam na szczycie obok niego i zaczęłam ryczeć na całe miasto. Scena zmieniła się ponownie – byłam na dole przy wejściu do klubu nocnego, który przypominał klub z Vice City. Miałam do niego dostęp, jak w grze GTA. Okazało się, że klub jest mój – kupiłam go. Wewnątrz było ładnie: krzesła, stoliki, wnęka na zamawianie drinków i parkiet do tańca. Usiadłam i zaczęłam wysyłać chłopcu zdjęcia, żeby wzbudzić w nim zazdrość – chciałam pokazać, że osoba, której ubliżał, jest smokiem, ma własny klan i klub nocny. Wysłałam zdjęcia różnych drinków – różowych i czerwonych, jadłam hamburgery, naleśniki z kremem i inne słodycze. Podeszłam bliżej parkietu, chciałam znaleźć miejsce, by się ukryć z kimś na osobności, ale okazało się, że miejsca brak. Przypomniałam sobie, że na górze są toalety i sypialnie, gdzie można oddawać się intymnym czynnościom, więc poszłam tam. Kabiny były zajęte i nie było nikogo, z kim mogłabym się tam zaszyć. W tym momencie zadzwonił budzik – obudziłam się na żywo, bo musiałam wstać do pracy.
