07-01-2026, 10:45
Dzisiejszy sen:
Śniło mi się, że Arisska wciąż żyje. Była już bardzo stara i przeżyła inne psy, ale nadal była z nami. Szykowałam się do pracy i na ten czas musiałam ją gdzieś zostawić, więc zamierzałam zamknąć ją w szafie. Była przy tym zupełnie spokojna. Wzięłam ją na ręce i bardzo wyraźnie czułam pod palcami jej futerko. Później byłam z nią u weterynarza, chyba na jakiejś rutynowej wizycie, może szczepieniu. Opowiadałam weterynarzowi jej historię – o tym, że była bardzo stara i schorowana, że planowaliśmy ją uśpić, ale długo nie wiedzieliśmy, kiedy nadejdzie ten moment. Odwlekaliśmy decyzję coraz bardziej. W śnie okazało się, że to była bardzo dobra decyzja, bo nagle Arissce się poprawiło. Odżyła, jakby się odmłodziła, i żyła dalej, zupełnie tak, jakby wcale nigdzie się w zaświaty nie wybierała.
Potem obudziłam się, poszłam do łazienki i kiedy ponownie zasnęłam, sen toczył się dalej, jakby bez przerwy. Znowu byłam w trakcie szykowania się do pracy. Malowałam się, a obok mnie była Ilona, koleżanka z pracy. Gotowała kluski śląskie na obiad, żeby mogła wziąć je do biura i zjeść później. Obserwowałam gotujące się kluski, czasem je mieszałam, żeby wszystko szło szybciej. Jednocześnie malowałam się rozświetlaczem, nakładając go pod brwi, na skórę. W pewnym momencie Ilona wpadła na pomysł, że przed wyjściem do pracy musimy jeszcze rozebrać choinkę, bo po świętach stoi już zdecydowanie za długo. Poprosiła mnie, żebym pomogła jej zdjąć lampki, łańcuchy i ozdoby. Zgodziłam się. Spojrzałam na zegarek – było za dziesięć – i wiedziałam, że powinnyśmy już wychodzić, ale jednocześnie czułam, że skoro obiecałam pomoc, to muszę jej pomóc. Malowałam się dalej, jednocześnie rozbierając choinkę i próbując się zebrać, żeby zdążyć. Wiedziałam, że to będzie mój pierwszy dzień w biurze po długim czasie pracy zdalnej i zależało mi, żeby dobrze wyglądać – być pomalowana i przygotowana. W pewnym momencie zauważyłam jednak, że na czole, przy samej linii włosów, mam łuszczącą się skórę. Moja łuszczyca zaatakowała właśnie to miejsce. Pomyślałam, że nie mogę tak iść do pracy, więc zaczęłam szukać jakiejś tłustej maści, żeby to posmarować. Powiedziałam Ilonie, że musimy już wychodzić, ale ona w ogóle się nie spieszyła. Nagle zmiana sceny i w domu impreza. Była tam Ilona B. ze swoim mężem, chociaż w śnie wyglądało to tak, jakby był to jakiś nowy facet w jej życiu. Adrian zaglądał do torby tego mężczyzny i zauważył, że są tam prezerwatywy. Zaczęliśmy się z tego wszyscy śmiać, bo oni mieli już wcześniej jedną wpadkę, więc żartowaliśmy, że może tym razem się zabezpieczyli i nie zaliczą kolejnej. Wiedziałam, że oni oboje są obok nas i też się z tego śmieją, ale mimo wszystko nie chciałam się z nich za bardzo naśmiewać i naśmiewałam się dyskretnie. Jeszcze przed tą imprezą byłam w kuchni w domu rodzinnym. Był tam Marek z mojej pracy i wycierał blaty kuchenne nawilżonymi chusteczkami. Zapytałam go, czy często używa takich chusteczek, czy kupuje specjalne do czyszczenia kuchni i czy w ogóle je zna. Chciałam mu powiedzieć, że ja kupuję takie chusteczki w Lidlu. Marek jednak zaczął kręcić, jakby w ogóle nie wiedział, o co mi chodzi, i twierdził, że nie zna takich chusteczek. Uznałam to za dziwne, bo przecież w ręce trzymał dokładnie taką samą chusteczkę, jaką ja znałam i używałam, więc wydawało mi się niemożliwe, żeby ich nie kojarzył. Impreza trwała dalej. Jadłam ciasto. Adrian wcześniej powiedział mi, żebym tego ciasta nie jadła, ale nie wyjaśnił dlaczego. Myślałam, że po prostu jest niedobre. Okazało się jednak, że było otrute. Mimo to ja się nie otrułam. Jadłam to ciasto i pamiętam, że było bardzo dobre. Martwiłam się tylko, żeby nie przytyć od takiej ilości jedzenia, ale jednocześnie gdzieś z tyłu głowy wiedziałam, że to przecież sen i nie muszę się tym przejmować. Naprzeciwko mojego stolika był mały stolik, przy którym siedziały małe dzieci i Szymon, syn brata Adriana. Dzieci zaczęły go bić. Chciałam na nie krzyknąć, ale ktoś mnie uprzedził i krzyknął pierwszy, żeby przestali się kłócić. Ja odezwałam się bardziej do tej osoby niż bezpośrednio do dzieci, mówiąc, że nie powinni się bić, bo na pewno Szymona to boli. Później Adrian powiedział mi, że w najnowszych wiadomościach ze świata podano informację, że trzy osoby zmarły po zjedzeniu ciasta od Ilony. Pomyślałam tylko: „ups”. Wyszłam pod śmietniki zapalić papierosa. Byli tam jacyś mężczyźni – wyglądali jak rozbójnicy, gangsterzy, członkowie mafii. Mówili o kotach. Złapali łaciatego kota, gdzieś go schowali i szukali czarnego kota. Jeden z nich mówił, że bardzo chciałby znaleźć niezwykły okaz, jakim jest czarny kot. Patrzyłam na nich z niepokojem, zastanawiając się, co chcą zrobić z tymi zwierzętami. Jednocześnie myślałam, że może mogłabym udawać przyjazną, wzbudzić ich zaufanie, a potem jakoś ocalić te koty. Nagle zawiał wiatr i drzwi od garażu mnie przytrzasnęły, ale od razu je odepchnęłam. Jeden z tych mężczyzn spojrzał na mnie, a ja tylko głupio się uśmiechnęłam i pokazałam kciuk w górę. Wtedy inny z nich niósł białego kota. Powiedziałam na głos, że ten kot jest biały. Ale kot ten wyglądał dziwnie – jakby był wypchany, martwy lub pół martwy, albo jakby coś mu się stało, jakby ktoś zrobił mu krzywdę. Nagle scena zmieniła się w grę GTA: San Andreas. Była tam misja, w której znajdowałam się w garażu i musiałam podnieść jakąś dźwignię. Gra była ukończona w 100%, więc tej dźwigni teoretycznie nie powinno już być, ale kiedy nacisnęłam odpowiedni klawisz, dźwignia jednak się podniosła. Moja postać była nagle jakby naćpana, miasto wyglądało jak w czasie wojny – wszędzie były łańcuchy, czołgi, a wszystko działo się w zwolnionym tempie. Policja zaczęła mnie ścigać, a ja uciekałam również w zwolnionym tempie. Wydawało mi się, że to bardzo ciekawy element fabuły i coś nowego do odkrycia, ale nagle wyłączyłam grę, bo wiedziałam, że mam inne obowiązki. Pomyślałam, że zagram później razem z Adrianem, żeby on też mógł w tym uczestniczyć.
