02-01-2026, 12:09
Dzisiejszy sen:
To był pierwszy sen w nowym roku, który zapamiętałam. Był wyraźnie podzielony na dwie części – śniłam, obudziłam się na chwilę, poszłam do łazienki, a gdy znów zasnęłam, sen toczył się dalej. Mimo tej przerwy miałam poczucie, że to wciąż jeden, ciągły sen, który zapamiętałam jako całość. W pierwszej części pojawił się dyrektor z mojej poprzedniej pracy oraz Ania z działu logistyki. W tym śnie dowiedziałam się, że oni mają razem dziecko – informacja ta była dla mnie całkowitym zaskoczeniem. Miałam poczucie, że przez wszystkie lata wspólnej pracy i przyjaźni z dyrektorem nie wiedziałam o czymś fundamentalnym, co istniało cały czas gdzieś obok mnie, w ukryciu. Zaczęłam się intensywnie zastanawiać, jak to w ogóle było możliwe. Wiedziałam, że oni się nie lubili, więc w mojej głowie pojawiały się absurdalne, natrętne myśli: gdzie do tego doszło, jak, dlaczego, jakim cudem „sprezentowali sobie dziecko”. W tym śnie zaprzyjaźniłam się z Anią. Rozmawiałyśmy o dyrektorze – ona sama nie mogła się nadziwić, że mogła mieć z nim dziecko. Opisywała go jako brzydkiego, pustego, tępego, totalnie nieatrakcyjnego. Padło ode mnie dziwne, nielogiczne pytanie o jego sposób bycia – czy stoi, wypinając swój duży brzuch. Chciałam zapytać, czy jako ojciec w ogóle interesuje się dzieckiem, czy je odwiedza, czy się do niego przyznaje, ale rozmawiałyśmy przez telefon i w tle słyszałam śmiech jej męża. Uznałam, że to byłoby niezręczne – jakby pytanie o dziecko z poprzednim partnerem przy obecnym mężu było czymś niestosownym. Chciałam pojechać z Anią na wakacje. Wydrukowałam na kolorowej drukarce ogromną kartkę A3 podzieloną na dwie części. Na jednej był narysowany sedes, na drugiej kwitnące wiśniowe drzewo z różowymi kwiatami. Do tego miałam wydrukowany plan podróży – lotnisko, kierunek, kolejne punkty. Chciałam jej to wszystko wręczyć, ale nigdy tego nie zrobiłam. Idąc do biura, skupiłam się na czymś zupełnie innym – na zabraniu gum do żucia. Były tam moje gumy, ale też gumy leżące na biurkach innych pracowników, które postanowiłam sobie przywłaszczyć. Zaczęłam się martwić pieniędzmi. Wiedziałam, że to nowy rok i że mam już zaplanowane wydatki. Nie miałam pojęcia, skąd wziąć środki na tak daleką podróż. Zaczęłam się zastanawiać, czy ja w ogóle chcę na nią jechać. Scena się zmieniła. Byłam w ogromnej korporacji, pełnej sal i pomieszczeń. W jednej z sal konferencyjnych była grupa bardzo młodych ludzi – dzieci, nastolatków – zachowywali się głośno i chaotycznie. Chciałam ich uciszyć. W tym śnie nie zrobiłam tego naprawdę, ale wyobraziłam sobie, że wchodzę do sali i mówię im, żeby byli ciszej, bo muszę odpoczywać, ponieważ mam COVID. Wiedziałam, że to nieprawda, ale chciałam ich nastraszyć – że ich zarażę i będę przychodzić do nich tak długo, aż się ode mnie zarażą.
Obudziłam się, po czym znów zasnęłam – i sen trwał dalej. Tym razem wiedziałam, że mam pole uprawne. Nie wiedziałam, jak je zdobyłam – po prostu było moje i czułam odpowiedzialność, że muszę coś na nim zasiać. Ania też miała pole, ale bardzo małe – pokazała mi je na komputerze, wyglądało jak niewielkie podwórko. Pomyślałam wtedy, że ja marzę o takim małym kawałku ziemi, najlepiej budowlanej, żeby kiedyś postawić na nim dom. Wiedziałam, że teoretycznie można pracować z domu, ale Ania była codziennie w biurze – bo nie miała domu, tylko samą działkę. Ja miałam więcej ziemi niż ona. Zastanawiałam się, co najlepiej zasiać i byłam pewna, że pszenicę i żyto – bo z pszenicy robi się chleb, a z żyta zakwas. Chciałam to zrobić razem z moją siostrą. Tłumaczyłam jej, dlaczego właśnie te zboża mają sens. W szafce znalazłam słonecznik. Chciałam upiec chleb ze słonecznikiem, choć wiedziałam, że nie mamy maślanki. Uznałam, że zrobimy chleb na wodzie. Pojawiły się jednak nieokreślone komplikacje – nie uruchomiłyśmy piekarnika, nie zaczęłyśmy piec. Byłam głodna. Wyjęłam mrożone pszenne tortille i zaczęłam je jeść, mimo że były zamrożone. Były twarde, ale nie zimne – wiedziałam, że są mrożone, ale głód był silniejszy. Byłam w biurze z Anią i moją siostrą. Dyrektor dowiedział się, że mam pole. Ponieważ był rolnikiem, zaczął mnie nachodzić, udzielać niechcianych rad, mądrzyć się. Nie chciałam tych rad. Zaczęłam przed nim uciekać. Trafiłam do domu mojej babci (od strony taty). Uciekałam oknami, drzwiami, wracałam, sprawdzałam, czy on dalej tam jest. Jeśli był – uciekałam znowu. W końcu wyskoczyłam przez okno i uciekłam, ale zorientowałam się, że w środku została moja siostra. Wróciłam po nią i razem uciekłyśmy jak najdalej. Później znalazłam się na ulicy. Zobaczyłam, jak mały chłopiec bije swoją kilkuletnią siostrę. Zareagowałam gwałtownie – szarpałam go, mówiłam, że to jego siostra i że kiedyś będą mieć tylko siebie i nie może tak robić. Gdy nie przestawał, wzięłam go i niosłam w ręce jak torebkę. Poszłam do przychodni weterynaryjnej, pytając, gdzie jest pediatria – chciałam go tam zostawić, żeby trafił do domu dziecka. Modliłam się, żeby droga była krótka, bo nie chciałam go długo nieść. Weszłam do wnęki przypominającej zejście podziemne na PKP. Na końcu drogi był stół i jakaś impreza. Dziecko zniknęło. Próbowaliśmy postawić parasol nad stołem, mimo że miejsce było zadaszone. Udało się – chwiał się, ale stał. Na stole nagle było bardzo dużo ciasta. Miało należeć do dyrektora – dostał je w ramach podziękowania za coś i trzeba było je zjeść, żeby się nie zepsuło. Spojrzałam na górną półkę – stał tam spleśniały biszkopt. Spojrzałam znów na stół. Na stole stały perfumy, zamiast ciasta - mnóstwo perfum. Obok mnie byli faceci, jednego znałam ze szkoły. Rozmawiali o perfumach. Chciałam do nich dołączyć, bo impreza była nudna. Chciałam powiedzieć, że też interesuję się perfumami, że kolekcjonuję je i pasjonuję się nimi. Na stole zamiast ciasta pojawiło się mnóstwo perfum i próbek. Jedną z próbek już miałam, ale to nie było problemem – mogłam mieć dwie. Podeszłam do chłopaka i zapytałam, czy naprawdę ma na imię Kamil. Potwierdził. Pokazałam mu męskie perfumy – Aura Mugler, z niebieskim płynem. Popsikał się nimi. Gdy wróciłam na swoje miejsce, zobaczyłam, że wszyscy zabrali moje rzeczy – perfumy, próbki, zapalniczki. Podawali je sobie, śmiali się, bawili się tym. Byłam wściekła i bardzo rozczarowana. Powiedziałam tylko ironicznie, że to zabawne, jakby nigdy nie widzieli perfum ani zapalniczek. Usiadłam przy stole naburmuszona, z głębokim poczuciem zawodu ludźmi.
