30-12-2025, 12:43
Dzisiejszy sen:
Miałam dziś bardzo intensywny sen związany z pracą. Pojawiał się w nim Marcin P. – dawny kolega. Wiem, że to był on, bo w śnie był do niego bardzo podobny i miał jego energię. Znajdowałam się w miejscu przypominającym moją pracę, choć wyglądało ono raczej jak ogromna hala albo wnętrze dużej stacji paliw. Byliśmy tam wszyscy razem, w środku. Marcin przez cały czas obgadywał mnie z innym mężczyzną. Mówił, że źle pracuję, że nie potrafię odróżnić pojęcia awizacji od eksportu (pracuję w agencji celnej na jawie) i że generalnie się nie nadaję. Słyszałam wszystko, co o mnie mówił. W pewnym momencie podeszłam do nich. Marcin siedział na krześle, odwrócony do mnie plecami. Z całej siły obróciłam go twarzą do siebie i powiedziałam, że słyszałam wszystko, co o mnie wygadywał. Wtedy zaczęłam go bić – okładałam go po twarzy, kopałam, przewróciliśmy się na ziemię i zaczęliśmy się szarpać oraz wzajemnie okładać. Byłam przekonana, że Marcin będzie uległy i że bez problemu go spiorę na kwaśne jabłko, jednak ku mojemu zaskoczeniu on bardzo się bronił. Zasłaniał się, oddawał ciosy, kopał mnie. W pewnym momencie zauważyłam, że trzymam w rękach ostre nożyczki, takie jak do cięcia krzaków. Zaczęłam mu grozić, że przebiję mu szyję, że trafię w tętnicę szyjną. On jednak kompletnie się tym nie przejął i dalej mnie atakował. W końcu odskoczyłam od niego i po prostu odeszłam. Wyszłam na zewnątrz i wtedy zobaczyłam, że faktycznie znajdujemy się na jakiejś stacji paliw. Gdzieś szłam, przeskakiwałam przez bramę, potem znów wracałam i znów przeskakiwałam. W pewnym momencie jakaś dziewczyna wysiadła z samochodu, żeby zatankować. Wypluwała z siebie coś białego do pojemnika z piaskiem, takiego, którym posypuje się drogi. Później znów pojawiła się scena z pracy. Razem z moją koleżanką Iloną jadłyśmy kapuśniak. Te obrazy przeplatały się z obgadywaniem mnie i z bijatyką z Marcinem. Ilona była na diecie, odchudzała się i jadła tylko kapuśniak. Ja zjadłam go znacznie więcej, a dodatkowo – ponieważ byłam bardzo głodna – zjadłam jeszcze pieczone frytki oraz schab w panierce. Ilona powiedziała mi, że ona się odchudza i że zjadła tylko odrobinę kapuśniaku. Poczułam zazdrość wobec jej silnej woli i jednocześnie wyrzuty sumienia, że ja zjadłam za dużo i że nie powinnam była sięgać jeszcze po frytki i mięso. Później pojawił się mój tata. On również chciał spróbować tego jedzenia, więc nałożyłam mu na talerz panierowane schaby, ziemniaki i jakąś surówkę. Tata był jednak marudny – nie pamiętam dokładnie, o co chodziło, ale coś było nie tak. Chodziło najpewniej o kotlety, bo w tym śnie cały czas przegrzebywałam, nakładałam mu na talerz, wykładałam, wymieniałam te kotlety na bardziej i mniej spieczone. Tak, chyba to chodziło o poziom spieczenia kotleta. Następnie jechałam rowerem po ulicy, przy której mieszkają moi rodzice. Chciałam wjechać na ich posesję. Samochód jadący przede mną bardzo się wlokł, więc w końcu go wyprzedziłam. Brama była otwarta, a tata stał za nią i wpuścił mnie na plac. Pamiętam, że było bardzo ciepło – jakby wczesna, ciepła wiosna – mimo że ogólnie była zima i był to jedyny tak ciepły dzień w tym okresie. Na miejscu był również Marcin. W śnie miałam świadomość, że kiedyś był moim przyjacielem, ale jednocześnie byłam na niego bardzo obrażona za to, że obgadywał mnie w pracy i próbował mnie podkopać. Był tam także jakiś szczeniak – mały dalmatyńczyk. Psikałam go perfumami, robiąc mu takie głupie psikusy. W pewnym momencie pies siedział na szafce, ja dalej go psikałam i nagle tylne łapki zaczęły mu się zsuwać – prawie spadł. Wtedy szybko go złapałam, wzięłam na ręce, przytuliłam i obiecałam sobie w duchu, że już nigdy nie będę go tak męczyć. Potem bardzo chciałam wziąć rower i razem z moją siostrą oraz Marcinem pojeździć po naszej ulicy. Marcin pisał do mnie miłe, uprzejme wiadomości – jakby nigdy nic – przez jakiś komunikator, Messenger albo WhatsApp. Odpowiadałam mu, ale w środku czułam urazę. Chciałam zapytać go, dlaczego tak się wobec mnie zachował, dlaczego mnie gnębił, obgadywał i próbował sprawić, żebym straciła pracę, mówiąc, że nic nie umiem. Ostatecznie jednak odpuściłam. Uznałam, że skoro teraz jest w porządku i normalnie ze sobą rozmawiamy, to nie ma sensu tego psuć. Później poszłam do domu rodziców do łazienki, bo musiałam skorzystać. Nad drzwiami łazienki znajdowała się jednostka klimatyzacji. Była ustawiona na 26 stopni, ale mimo to chłodziła i dmuchała zimnym powietrzem. Wyłączyłam ją, myśląc, że to przesada – to przecież tylko jeden ciepły dzień w środku zimy, a rodzice zachowują się, jakby był upał. W samej łazience, obok sedesu, znajdował się jeszcze jeden mały klimatyzator. Na szczęście był wyłączony, choć wyglądał, jakby był przygotowany do użycia w każdej chwili. Gdy wyszłam z łazienki, znów byłam jakby w pracy. Pod garażem u moich rodziców spotkaliśmy się wszyscy. Stała tam torba na kółkach, taka, jakich często używają starsze babcie na zakupy. Okazało się, że to była przesyłka – paczka dla klienta. Miałam pójść na magazyn i sprawdzić, gdzie należy ją odstawić, aby klient mógł ją odebrać. Zaczęłam szukać odpowiedniego miejsca, ale szybko okazało się, że to wcale nie jest takie proste. Inni zaczęli mi pomagać, bo nikt nie potrafił jednoznacznie określić, gdzie ta torba powinna się znaleźć. Krążyłam z torbą po całej hali, szukając miejsca. Na torbie znajdował się list przewozowy, lekko potargany, z zapisanymi numerami. Musieliśmy znaleźć wnękę na magazynie z tymi samymi numerami. Część osób zaczęła włączać komputery i szukać w systemie, na mapie magazynu. Po dłuższym czasie, po literach i oznaczeniach w systemie, w końcu udało się to miejsce znaleźć. Z listu przewozowego wynikało, że paczka leżała na magazynie od lutego i przez kilka miesięcy nie została odebrana. Teraz klient się o nią upomniał, a ja wiedziałam, że w tym śnie był maj (chociaż jednocześnie czułam, że jest środek zimy, fuck logic XD). Paczka po prostu zalegała przez długi czas, zanim ktoś się nią zajął.
