19-09-2025, 16:27
Dzisiejszy sen:
Dziś w końcu się wyspałam i miałam bardzo.... piękny sen. Znaczy, widoki były piękne. na początku jechałam z mężem naszym Dusterem po takim pięknym miasteczku, w tle w oddali były piękne góry. Jechaliśmy ulicą, która była jednocześnie... Jakby sztuczną rzeką. Wysiadłam z samochodu, bo koniecznie chciałam zamoczyć nogi w tej krystalicznie czystej wodzie. Była noc i księżyc pięknie oświetlał te góry. Wyjęłam telefon i zaczęłam robić zdjęcia. W końcu dotarliśmy do zamku, również pięknego. Z takiej czerwonej cegły. Jestem tam z moim dalmatyńczykiem i schodzimy po schodach i wchodzimy na górę, zwiedzając zamek. Miały tam miejsce jakieś akcje historyczne, ludzie byli przebrani w stroje średniowieczne i odgrywali sceny w holu. Nagrywałam tych ludzi i ich poczynania. Oni udawali, że walczą, itd. Nagle mam na rękach rudego kota. W oddali wycieczka szkolna, nauczycielka robi zdjęcia. Widzi mnie i mówi, że chcą mieć zdjęcie ze mną i tym kotem i poleca mi, żebym stanęła między dzieciakami. Była więc sesja zdjęciowa, do każdego zdjęcia się głupio uśmiechałam. Jedno dziecko przyniosło żółwia, mówiło, że to najlepszy kumpel tego kota i są nierozłączni. Przy stole siedzi mój kolega z podstawówki, Karol (na jawie nie żyje od roku). O coś mnie pyta, ale bardzo cicho. Proszę, by powtórzył głośniej. Dziwię się, skąd on się tam wziął, że przecież nie żyje. Pytał mnie, czy słyszałam wieści o pożarze. Odpowiedziałam, że tak, że coś mi świta, ale niewiele wiem. Myślałam, że ten pożar to podpucha. Karol milczy, pytam go, czy pożar spalił wszystko, ale on dalej milczy. Pytam go więc po chwili czy pamięta jak dokuczał mi w szkole. On spuszcza głowę, jest wyraźnie smutny. Widać, że mu głupio. Mówi, że tak, że pamięta. Podchodzę do niego, biorę jego dłoń i lekko ściskam. Mówię, że nikt nie jest idealny i że mu wybaczyłam. On jednak znów nic nie odpowiada, jedynie wzdycha. Scena snu zmienia się i idę z mężem ulicą, przechodzę przez przejście dla pieszych i mój pies ociera się swoim ciałem o innego, małego, grubego pieska. Przypadkowo. Jednak nie reaguje na tego psa i nie wypala do niego z agresją. Ludzie dziwią się, że mój pies jest taki wychowany i świetnie wyszkolony, że ignoruje inne psy. Spotykamy ziomków z psem, których poznaliśmy nad rzeką Białką w Jurgowie. Widzimy ich w oddali. Zastanawiam się czy tęsknią i czy myślą czemu nagle przestaliśmy chodzić nad rzekę. Czy może domyślają się, że byliśmy tam tylko na urlopie.
