Brudnopis

[Isabela]

~1~

- Miałem trudne dzieciństwo.
- I co z tego  - mówi terapeuta całym swoim ciałem.
- To po co się o to pytałeś, chuju!

Pacjent zaczyna opowiadać o swoich przeżyciach w coraz bardziej histrioniczny sposób. Postawa terapeuty pozostaje jednak niezmienna. Pacjent wstaje i trzaska drzwiami, żeby nigdy nie wrócić. Znów jest kompletnie sam ze swoimi trudnymi emocjami. Terapeuta psychodynamiczny nie wypełnia sobą emocjonalnej dziury w pacjencie. To nie jest celem żadnej terapii. To nawet nie jest terapia. Nie służy do nalepiania plastrów na psychiczne rany. Celem jest rozwój i konstruktywne zmiany.
Teorię mam już w małym palcu, ale co z praktyką?
Obojętność terapeuty przypomina mi o mojej własnej obojętności na cały świat. Nie jestem gotowa, aby stanąć z nią twarzą w twarz. Uciekam od tej gotowości, jak tylko mogę. Lodowate kamienne oblicze terapeuty to moje własne odbicie. Przeraża mnie samą, tak jak przeraża innych w kontakcie ze mną. Chcę uciec od siebie jak najdalej. Niech nikt nie widzi, że taka jestem. Tak jest najłatwiej. Chcę zniknąć. A jednocześnie tak bardzo tęsknię za atencją.

To również obojętność, którą otrzymałam od dorosłych za młodu. Obojętność na wszystko, co wtedy myślałam i czułam, ale nie udało mi się tego zakomunikować. Nikt się nie domyślił, nikt nie odgadł, że mam jakiś problem, którym należy się zająć. Przyczyna nie miała znaczenia – ważniejsza była kara za to, że sobie z czymś nie radziłam. Tylko to się liczyło dla dorosłych. Kary uczą, że czegoś nie wolno robić. Czy to zamykanie agresywnego przedszkolaka w łazience, czy to wrzaski za uprawianie autostymulacji, czy pała za pustą kartkę na klasówce wymagającej dłuższej wypowiedzi własnymi słowami – to nie uczy, kurwa, NICZEGO. Nie daje żadnych praktycznych narzędzi: do poradzenia sobie z emocjami w inny sposób - społecznie akceptowany, do efektywnej komunikacji… Po prostu siedź cicho, bądź grzeczny i DOMYŚL SIĘ. Zupełnie tak samo, jak ja oczekiwałam, że inni się domyślą. A więc druga strona tez ma poważny problem. Ale to ja go mam rozwiązać, sama. Tamta strona nie robi nic. I to właśnie projektuję na biednego udręczonego terapeutę, który tylko przestrzega skrupulatnie zasad danego nurtu terapii. Nie zrobił nic złego, to nie jego wina.
Świata nie zmienię – a może zmienię świat?
Sponiewierać się i odurzyć - jedynie to mi pozostaje. Byleby tylko nie myśleć o tym. Odwrócić od tego uwagę. Zakopać w podświadomości, a za jakiś czas wypełznie znów. Jak rozprawić się z tym raz na zawsze???
What am I supposed to feel now?

Przykre uczucia związane z danymi wspomnieniami doskonale likwiduje np. EMDR – ale nie likwiduje PRZYCZYNY takich wspomnień. Nie uchroni mnie przed kolejnymi zdarzeniami podobnymi do niego…
CHCĘ ŻEBYŚ POCZUŁ MÓJ BÓL – oczekuję od terapeuty. Zupełnie tak, jak gdy biłam dzieci w dzieciństwie. One też miały poczuć ból, który mi zadawały. Nie znałam i nie znam innego sposobu, żeby sobie z nim poradzić. Masz go poczuć i już. Masz czuć to, co ja, wtedy nie będę z tym sama, będzie mi lepiej, będziemy RAZEM. Coś nas POŁĄCZY. Będziemy mieli coś WSPÓLNEGO – a nie tylko biedna samotna ja w izolacji. Pytanie, czemu akurat ból, a nie radość, coś miłego? Bo nie czuję potrzeby dzielenia się pozytywnymi emocjami, nie musze w ten sposób sobie z nimi „radzić”?
Boże, to takie trudne. <dramatyczne westchnienie>
Właśnie dotarliśmy do rdzenia ludzkiej motywacji. Problem rozwiązany. To jest baza, na której się opieramy. A że brak dzielenia się tym, co dobre to objaw mojej choroby i to jest nieuleczalne – to baj baj terapeuto. Nie pomożesz mi.
Już głębiej się nie dokopiemy.

- Czy to znaczy, że chciałabyś, żeby ludzie dzielili się z tobą tylko tym, co negatywne?
AAAAAA!!!!
- Nie no, oczywiście, że nie.
- To czego w takim razie od nich oczekujesz?
- Pan nie rozumie, WSZYSTKO, czym dzielą się ze mną inni ludzie, sprawia mi ból. Obojętnie, czy dobre, czy złe, dla mnie jest zbyt przytłaczające emocjonalnie. Bolą mnie OBCE energie.
- I teraz chcesz je oddać komuś innemu? Hmm… Ale to TY chcesz obrzygiwać swoim bólem innych. A im ciebie nie wolno, tak? Czekaj… czy ty chcesz, żeby inni ludzie dzielili z tobą twój świat, a nie swój?
- Tak.
- Czyli nie akceptujesz tego, że inni ludzie mogą mieć swój świat, swoje życie, swoje pragnienia, swoje upodobania?
- Tak.
- A czy wiesz, co z tym zrobić? Myślę, ze tu tkwi źródło twojego problemu.
- Mam zaakceptować.
- Ale czy wiesz, jak to zrobić? Co cię może skłonić do tej akceptacji? Nie można cię do tego zmusić.
Jak zaakceptować to, że inni ludzie mają swój świat? Co zrobić, żeby to nie bolało?
- Boję się, że jak zaakceptuję, to coś stracę. Coś będę musiała poświęcić.
- Ale to krok w stronę „naszego” świata.
- Będę musiała się z czymś pożegnać.
- Ale to naturalny etap w rozwoju każdego człowieka. Każdy trzylatek musi się z tym pożegnać, gdy zaczyna rozumieć, że jest odrębną osobą. To jest naukowo udowodnione i mam nadzieję, że to rozumiesz. Spróbuj przekroczyć tę barierę; może się okazać, że za nią czeka na ciebie coś magicznego, wspaniałego. Pozwól innym ludziom być sobą, to wtedy ty też będziesz mogła być sobą. Nic wtedy nie stracisz.
Widzę teraz takie zwątpienie… zawahanie… aha, schematy myślowe zostały naruszone. Po raz kolejny. W końcu nie pierwszy raz próbujesz to zrobić, prawda?
- No, nie dało się złamać tego oporu na wszystkich poprzednich terapiach.
- Ale to dlatego, że cały czas szukasz poczucia bezpieczeństw nie w sobie, a w innych ludziach.
- No tak, „ja” jest nadal niestabilne.
- Znów wracamy do koncepcji rozwoju człowieka. Wiesz, co pozwala zbudować malutkiemu dziecku zdrowe, stabilne poczucie „ja”? Bez tego nie ruszysz dalej.
- Chodzi o ciało, świadomość ciała i poczucie sprawczości – recytuję bez namysłu.
- Brawo! Tym zajmiemy się w pierwszej kolejności.

„Chyba raczej JA się zajmę”, pomyślałam. Na tego faceta nie ma co liczyć. Przez twarz mężczyzny przemknął delikatny uśmiech, jak gdyby na chwilę udało mi się rozbić jego szczelną osłonę. MI się udało. Ja to zrobiłam? Zaraz! Czy on się UCIESZYŁ, bo udało mu się mnie zmanipulować? Terapia daje efekty? Pranie mózgu DZIAŁA?
Znów wycofuję się do mojej skorupy. Jak zwykle. Muszę kontrolować emocje innych, ale nie pozwolę, żeby inni kontrolowali mnie… Ech.
To nie ma sensu… w kółko to samo, wieczne wywalanie kasy w błoto. A relacji z ludźmi jak nie było, tak ni ma. Moja chęć samoobrony jak zwykle jest silniejsza od potrzeby przyjaźni i miłości, nie wygrasz z nią. Będę bronić granic swojego świata do upadłego.
Możemy to w nieskończoność drążyć i nic! Zasrany autyzm psychogenny. Gdyby to był problem o podłożu psychicznym, wywołany jakimś, nie wiem, kurwa, urazem, zaniedbaniem w dzieciństwie… ale nawet coś takiego robi poważne alteracje w mózgu. Takie zmiany neurologiczne mogą być nieodwracalne! Psychoterapia tu nie pomoże, pomimo najszczerszych chęci i wiary w neuroplastyczność.
Wszelka próba wyrwania mnie ze schematu kończy się powrotem do niego. Nawet, jak wytworzę nowy szlak nerwowy w mózgu, to ten stary nie znika, dalej funkcjonuje. Nie da się permanentnie zablokować tego niewłaściwego toru, gdy jakaś sytuacja mnie przerasta, zjeżdżam na niego z powrotem… a nie powinno tak być. Za mocno mi się to utrwaliło przez całe moje życie. To nie powinno się w ogóle zdarzyć! Powinnam od urodzenia być normalna!

Pieprzyć to. Pieprzyć to wszystko! Mój mózg pali się ze smutku. Nigdy nie poznam tej osoby, którą od zawsze miałam być. Tego normalnego dziecka bez problemów społeczno-emocjonalnych. Brakuje mi go. Jakie by miało zdolności? Jakie by miało zainteresowania? Czy też grałoby w Tetris? Co lubiłoby jeść? Czy miałoby w tej chwili dwoje już własnych dzieci? Co czułoby podczas stosunku? (Ech, zbereźne myśli.) W jaki sposób porozumiewałoby się ze światem? Czy wisiałoby godzinami na słuchawce, czy preferowałoby kontakt w realu? Jakie ubrania by nosiło, czy tez takie szorstkie i plastikowe jak inni? Czy byłoby dobre z WFu, w grach zespołowych? Czy umiałoby kłamać, plotkować, opowiadać bajki? Jak reagowałoby na alkohol? Jaki kierunek studiów by wybrało? itd. itp.