07-10-2020, 02:37
05-06.10.2K20
Od ostatniego wpisu zapamiętałem tylko jeden sen...oczywiście ch*jowy jak CMŻ.
...Reality show. Bardzo krwawe reality show. Wygrywał je a jakże, ten kto ostatni pozostał przy życiu. Była nas jakaś setka. Byliśmy w dużym betonowym bunkrze. Na środku stał tunel do kolejnego etapu. Nagle zapaliły się oślepiająco białe światła. Prawie natychmiast po tym ze ścian zaczęto do nas strzelać ze wszystkich możliwych broni. Broń palna, dzidy, strzały, kamienie. Właściwie nie było jak się przed nimi chronić albowiem A) oślepiały nas światła przez co nie widzieliśmy nadlatujących pocisków B) nawała żelastwa była tak duża, że tylko szczęście decydowało czy ktoś przeżyje czy nie. Niedługi czas później (z wiadomych przyczyn wydający się wiecznością) drzwi do tunelu się otworzyły. Kto żyw, biegł do nich na złamanie karku, tratując, bijąc i przepychając się pomiędzy pozostałymi. W tymże tumulcie strzelcy mieli używanie. Nie raz zostałem obryzgany juchą czy innymi wnętrznościami. Byłem już blisko wejścia gdy jakiś dogorywający nieszczęśnik złapał mnie za kostkę. Straciłem równowagę i upadłem na leżące ciała. Typ nie chciał puścić. Brutalnie zadeptało mnie kilku spanikowanych gości. W końcu udało mi się przekręcić i kopniakiem w nos przekonać faceta by mnie puścił. Uderzenie było tak silne, że prawdopodobnie przeniosło go na łono Abrahama. Nwm i tak już zdychał. Nawet jeśli, to powinien mi dziękować. Skróciłem jego męki życia doczesnego. Szkoda, że mi nikt tak mocno nie przywalił. Instynkt przetrwania kazał mi biec. Teraz nie miałem już żadnych skrupułów. Robiłem wszystko by dostać się do tunelu. Wbiegłem jako ostatni. Inni jeszcze próbowali się dostać do środka ale byliśmy tam tak ściśnięci, że po prostu wypychaliśmy kolejnych chętnych do ratowania życia. Jakiś typ próbował wypchnąć i mnie. Wyrwałem się z jego objęć. Złamałem pięścią nos i podciąłem mu nogi. Upadł. W tym momencie w ułamku sekundy od góry drzwi się zamknęły, przygniatając gościowi kolana. Zaczął przeraźliwie krzyczeć. Rzucał się w konwulsjach. Rękami próbował chyba szukać nóg które zostały po drugiej stronie. Miał całą głowę czerwoną od krwi z nosa. Drzwi były przeszklone przez co widzieliśmy co się działo po drugiej stronie. Ludzie walili w drzwi, błagali żeby ich wpuścić do środka, jakby to od nas zależało. Ostrzał ustał. Zamiast niego ze ścian począł sączyć się żółty trujący dym. Ludzie zaczęli się dusić, rany zaczęły ropieć, twarze zmieniały kolor na czarny. Jeszcze usilniej próbowali się do nas dostać. Ich zakrwawione ręce zostawiały długie czerwone szramy na szkle. Umierali długo i boleśnie. A ja patrzyłem i patrzyłem. W końcu nie wytrzymałem. Spojrzałem na nadal wijącego się z bólu, przy moich nogach, typka i rzekłem "I ty sku*wielu chciałeś mnie tam wrzucić.". Tak jakbym sam kilka minut temu tego nie robił. Złapałem go za głowę i z wrzaskiem uderzałem nią o betonową podłogę dopóki nie była już tak roztrzaskana, że nie było czym uderzać. Inni stali w milczeniu.
(...)
Kolejny etap. Zostało nas już tylko siedemnaście osób. Prowadzący teleturniej wprowadził nas do pokoju z drewnianym stołem z dziesięcioma siedzeniami po obu stronach. Cóż mogę powiedzieć o prowadzącym. Był to typowy gość prowadzący rozrywkowy program telewizyjny. Roześmiany, uśmiechnięty, rzucający słabymi żarcikami. Wyglądał trochę jak Chris z "Wyspy totalnej porażki" (tyle, że nie w wersji animowanej) a i tak samo jak on cieszył się z cierpienia uczestników turnieju. Usiedliśmy przy stole. Mnie przypadło miejsce trzecie od lewej. Prowadzący skończył zabawiać widzów gadając do kamery i kazał nam położyć otwarte dłonie na stole. Gdy wszyscy to uczynili ze stołu otworzyły się małe drzwiczki i w ułamku sekundy wyleciały z nich urządzenia które związały nam dłonie tak, że nie mogliśmy nimi ruszyć. Każdy został inaczej związany, jakiejś dziewczynie ręce zostały ściśnięte łańcuchami, innemu wbiły się kolce. Ze mną obeszli się dosyć łagodnie gdyż moje dłonie przykuto jedynie pięcioma cienkimi metalowymi linkami. Linkami które wżarły się aż po samą kość. Prawie natychmiast zaczerwieniły się krwistą posoką. Odruchowo próbowałem się wyrwać ale najmniejsze poruszenie powodowało jeszcze większy ból a i linki zaciskały się jeszcze mocniej. Chris (nwm czy tak się nazywał ale pozwolę go sobie tak nazywać) zapowiedział coś do kamery. Byłem tak zestrachany nadciągającym niebezpieczeństwem, że mało co do mnie docierało. Wtem kawałek ściany prostopadły, do pozycji naszego siedzenia, otworzył się. Z otworu wystrzeliły dwie linki. Wbiły się w środek stołu. Chris nadal mówił do kamery, zakończył mówiąc "...i nadeszła pora rozpocząć OSTRĄ grę" (Jeba*y skur*iel). Po jego słowach z dziury wytoczyło się wielkie, metalowe, płaskie i ostre jak sku*wesyn koło. Wszyscy patrzyli jak powoli rozpędza się i mknie w naszą stronę. W pewnym momencie odczepiło się od linek i poleciało w naszą stronę. Odbiło się od stołu kilka razy i z brzdękiem upadło po jego drugiej stronie. O dziwo nie trafiło w niczyje ręce. Chris "No i mamy pierwszą skuchę. Widzieliście jakie mieli wielkie oczy gdy nasze koło NIEFORTUNY leciało w ich stronę. Oj chyba czuję już swąd brązowego kleksa Hje Hje (w najbliższym LDeku zmaterializuje go sobie i będę naku*wiał w niego bejsbolem aż nie zdechnie, po czym go wskrzeszę i zacznę od nowa). Nie ma tego złego mili państwo, nasza zabawa dopiero się ROZKRĘCA.". Po tych słowach z dziury wyleciało kolejne koło i tym razem trafiło w ręce jakiejś dziewczyny. Dziewczyna upadła upadła do tyłu krzycząc z bólu. Z jej kikutów trysnęła jucha, prosto w twarz chłopaka siedzącego naprzeciw niej. Ten odruchowo próbował się zasłonić przez co pułapka przyczepiona do jego rąk uruchomiła się i obcięła mu palce. Ten również osunął się na podłogę płacząc i przeklinając na czym świat stoi. Gość siedzący na samym końcu stołu, krzyknął do Chrisa czy może nas już wypuścić skoro gra skończona, bo ktoś już stracił palce. Chris "Oj ta gra nie kończy się gdy komuś utnie rączki tylko gdy ktoś zginie. Na przykład o tak..." W tym momencie rzucił swoją kwadratową podstawką pod notes, z którego czytał, prosto w głowę gościa który postanowił się wychylić. Podstawka okazała się ostra jak brzytwa. Chyba nie muszę mówić co się stało i jak to wyglądało. Chris zaczął się śmiać. Zwrócił się do kamery "Nie TRACIMY GŁOWY mili państwo i wracajmy do naszej gry" (No zaj*bie śmiecia). Z dziury wytoczyło się kolejne koło. Dalej niewiele pamiętam. Na pewno przeżyłem ową "zabawę" i uczestniczyłem w kolejnych. (...)...
Dobranoc i śmierć frajerom
Od ostatniego wpisu zapamiętałem tylko jeden sen...oczywiście ch*jowy jak CMŻ.
...Reality show. Bardzo krwawe reality show. Wygrywał je a jakże, ten kto ostatni pozostał przy życiu. Była nas jakaś setka. Byliśmy w dużym betonowym bunkrze. Na środku stał tunel do kolejnego etapu. Nagle zapaliły się oślepiająco białe światła. Prawie natychmiast po tym ze ścian zaczęto do nas strzelać ze wszystkich możliwych broni. Broń palna, dzidy, strzały, kamienie. Właściwie nie było jak się przed nimi chronić albowiem A) oślepiały nas światła przez co nie widzieliśmy nadlatujących pocisków B) nawała żelastwa była tak duża, że tylko szczęście decydowało czy ktoś przeżyje czy nie. Niedługi czas później (z wiadomych przyczyn wydający się wiecznością) drzwi do tunelu się otworzyły. Kto żyw, biegł do nich na złamanie karku, tratując, bijąc i przepychając się pomiędzy pozostałymi. W tymże tumulcie strzelcy mieli używanie. Nie raz zostałem obryzgany juchą czy innymi wnętrznościami. Byłem już blisko wejścia gdy jakiś dogorywający nieszczęśnik złapał mnie za kostkę. Straciłem równowagę i upadłem na leżące ciała. Typ nie chciał puścić. Brutalnie zadeptało mnie kilku spanikowanych gości. W końcu udało mi się przekręcić i kopniakiem w nos przekonać faceta by mnie puścił. Uderzenie było tak silne, że prawdopodobnie przeniosło go na łono Abrahama. Nwm i tak już zdychał. Nawet jeśli, to powinien mi dziękować. Skróciłem jego męki życia doczesnego. Szkoda, że mi nikt tak mocno nie przywalił. Instynkt przetrwania kazał mi biec. Teraz nie miałem już żadnych skrupułów. Robiłem wszystko by dostać się do tunelu. Wbiegłem jako ostatni. Inni jeszcze próbowali się dostać do środka ale byliśmy tam tak ściśnięci, że po prostu wypychaliśmy kolejnych chętnych do ratowania życia. Jakiś typ próbował wypchnąć i mnie. Wyrwałem się z jego objęć. Złamałem pięścią nos i podciąłem mu nogi. Upadł. W tym momencie w ułamku sekundy od góry drzwi się zamknęły, przygniatając gościowi kolana. Zaczął przeraźliwie krzyczeć. Rzucał się w konwulsjach. Rękami próbował chyba szukać nóg które zostały po drugiej stronie. Miał całą głowę czerwoną od krwi z nosa. Drzwi były przeszklone przez co widzieliśmy co się działo po drugiej stronie. Ludzie walili w drzwi, błagali żeby ich wpuścić do środka, jakby to od nas zależało. Ostrzał ustał. Zamiast niego ze ścian począł sączyć się żółty trujący dym. Ludzie zaczęli się dusić, rany zaczęły ropieć, twarze zmieniały kolor na czarny. Jeszcze usilniej próbowali się do nas dostać. Ich zakrwawione ręce zostawiały długie czerwone szramy na szkle. Umierali długo i boleśnie. A ja patrzyłem i patrzyłem. W końcu nie wytrzymałem. Spojrzałem na nadal wijącego się z bólu, przy moich nogach, typka i rzekłem "I ty sku*wielu chciałeś mnie tam wrzucić.". Tak jakbym sam kilka minut temu tego nie robił. Złapałem go za głowę i z wrzaskiem uderzałem nią o betonową podłogę dopóki nie była już tak roztrzaskana, że nie było czym uderzać. Inni stali w milczeniu.
(...)
Kolejny etap. Zostało nas już tylko siedemnaście osób. Prowadzący teleturniej wprowadził nas do pokoju z drewnianym stołem z dziesięcioma siedzeniami po obu stronach. Cóż mogę powiedzieć o prowadzącym. Był to typowy gość prowadzący rozrywkowy program telewizyjny. Roześmiany, uśmiechnięty, rzucający słabymi żarcikami. Wyglądał trochę jak Chris z "Wyspy totalnej porażki" (tyle, że nie w wersji animowanej) a i tak samo jak on cieszył się z cierpienia uczestników turnieju. Usiedliśmy przy stole. Mnie przypadło miejsce trzecie od lewej. Prowadzący skończył zabawiać widzów gadając do kamery i kazał nam położyć otwarte dłonie na stole. Gdy wszyscy to uczynili ze stołu otworzyły się małe drzwiczki i w ułamku sekundy wyleciały z nich urządzenia które związały nam dłonie tak, że nie mogliśmy nimi ruszyć. Każdy został inaczej związany, jakiejś dziewczynie ręce zostały ściśnięte łańcuchami, innemu wbiły się kolce. Ze mną obeszli się dosyć łagodnie gdyż moje dłonie przykuto jedynie pięcioma cienkimi metalowymi linkami. Linkami które wżarły się aż po samą kość. Prawie natychmiast zaczerwieniły się krwistą posoką. Odruchowo próbowałem się wyrwać ale najmniejsze poruszenie powodowało jeszcze większy ból a i linki zaciskały się jeszcze mocniej. Chris (nwm czy tak się nazywał ale pozwolę go sobie tak nazywać) zapowiedział coś do kamery. Byłem tak zestrachany nadciągającym niebezpieczeństwem, że mało co do mnie docierało. Wtem kawałek ściany prostopadły, do pozycji naszego siedzenia, otworzył się. Z otworu wystrzeliły dwie linki. Wbiły się w środek stołu. Chris nadal mówił do kamery, zakończył mówiąc "...i nadeszła pora rozpocząć OSTRĄ grę" (Jeba*y skur*iel). Po jego słowach z dziury wytoczyło się wielkie, metalowe, płaskie i ostre jak sku*wesyn koło. Wszyscy patrzyli jak powoli rozpędza się i mknie w naszą stronę. W pewnym momencie odczepiło się od linek i poleciało w naszą stronę. Odbiło się od stołu kilka razy i z brzdękiem upadło po jego drugiej stronie. O dziwo nie trafiło w niczyje ręce. Chris "No i mamy pierwszą skuchę. Widzieliście jakie mieli wielkie oczy gdy nasze koło NIEFORTUNY leciało w ich stronę. Oj chyba czuję już swąd brązowego kleksa Hje Hje (w najbliższym LDeku zmaterializuje go sobie i będę naku*wiał w niego bejsbolem aż nie zdechnie, po czym go wskrzeszę i zacznę od nowa). Nie ma tego złego mili państwo, nasza zabawa dopiero się ROZKRĘCA.". Po tych słowach z dziury wyleciało kolejne koło i tym razem trafiło w ręce jakiejś dziewczyny. Dziewczyna upadła upadła do tyłu krzycząc z bólu. Z jej kikutów trysnęła jucha, prosto w twarz chłopaka siedzącego naprzeciw niej. Ten odruchowo próbował się zasłonić przez co pułapka przyczepiona do jego rąk uruchomiła się i obcięła mu palce. Ten również osunął się na podłogę płacząc i przeklinając na czym świat stoi. Gość siedzący na samym końcu stołu, krzyknął do Chrisa czy może nas już wypuścić skoro gra skończona, bo ktoś już stracił palce. Chris "Oj ta gra nie kończy się gdy komuś utnie rączki tylko gdy ktoś zginie. Na przykład o tak..." W tym momencie rzucił swoją kwadratową podstawką pod notes, z którego czytał, prosto w głowę gościa który postanowił się wychylić. Podstawka okazała się ostra jak brzytwa. Chyba nie muszę mówić co się stało i jak to wyglądało. Chris zaczął się śmiać. Zwrócił się do kamery "Nie TRACIMY GŁOWY mili państwo i wracajmy do naszej gry" (No zaj*bie śmiecia). Z dziury wytoczyło się kolejne koło. Dalej niewiele pamiętam. Na pewno przeżyłem ową "zabawę" i uczestniczyłem w kolejnych. (...)...
Dobranoc i śmierć frajerom
Dlaczego intuicja podpowiada mi, że z tego koszmaru już się nie obudzę? Bo wcale jeszcze nie poszedłem spać a koszmar dopadł mnie na jawie.
