04-01-2020, 14:58
UWAGA, BONUS! NOWOŚĆ, HIT ROKU 2020!
PIERWSZY W ŻYCIU...
DZIWACZNY, CREEPY I TOTALNIE POPAPRANY...
PARALIŻ SENNY:
Śniło mi się że ja i moja siostra chodziłyśmy z ojcem po parku, gadaliśmy, za chwilę mieliśmy iść ciuchy kupować i on mnie swatał ze swoim kolegą. WTF. Prawił mi o nim, jaki to z niego Belmondo i w ogóle. Wtem nagle sen zniknął a ja miałam fałszywe przebudzenie. Czasami jak się obudzę to jeszcze mam takie hipnagogi posenne, tj. halucynacje, które polegają na tym, że drzemię sobie a np. słyszę jeszcze głosy ze snu i śnię urywki snów ale czuję, że nie śpię tylko właśnie płytko drzemię i nie jestem zakotwiczona w tym śnie, mam świadomość, że wtedy wystarczy jedno poruszenie powieką czy ciałem a te halucynacje i półsen znikną. Lubię ten stan i specjalnie co jakiś czas otwieram oczy, by się wybudzić i znowu tak przysnąć. Czuję się wtedy jak na fazie, jak naćpana czymś zajebistym i co najlepsze, najlepiej mi jest wejść w Świadomy Sen z takiej drzemki. No i miałam właśnie podczas tego całego paraliżu takie coś, tyle że fałszywe. Tzn. Obudziłam się, ale we śnie i myślałam, że obudziłam się na serio. Słyszałam głosy tak jakby ojciec do mnie w dalszym ciągu coś pierdolił. To były jakieś porady życiowe. Niektóre całkiem zastanawiające, inne absurdalne. Pomyślałam sobie: „Dobra, specjalnie się jeszcze nie zbudzę i zostanę w tym stanie, bo aż mnie ciekawi co te głosy mi jeszcze powiedzą. Będę się mogła pośmiać za dnia…” I nagle słyszę „Twoja pewność siebie to coś co powinno za Toba chodzić krok w krok", następnie „Dobrzy ludzie będą Twoją dobrą karmą, którą spotkasz na drodze do szukania dziadka" (dziadek nie żyje na jawie), i w końcu „obudź się, już przyszedł" i pomyślałam, ale przypał, przyszedł do pokoju z tym swoim kolegą a ja śpię! Otwieram oko, nikogo nie ma. Oczywiście to cały czas sen, oko otworzyłam we śnie. Leżałam na plecach, jedna ręka za głową, druga wzdłuż ciała. I ten ojciec dalej coś gada i nagle znowu otwieram oko... A tu pluszak który siedzi na szafie, nagle sam się przesuwa i upada na podłogę. A ja nagle panika i krzyczę w myślach „kuuurwaaa duchyyy!!! Zaraz idę do mamy (akurat wiedziałam, że już nie spi), powiem jej że misiek spadł, kurwa on spadł!!!!" i pokazałam palcem na tego miśka po czym sama zsunęłam się z łóżka i upadłam na podłogę. Jak tylko uderzyłam o podłogę plecami to nagle nastała ciemność i zrobił się jakby reset, znalazłam się znowu na łóżku w tej samej pozycji i tu się zaczęło robić coraz dziwniej. Mianowicie czułam, że nie mogę się ruszyć! Cały czas w myślach, tak jakbym sobie to wyobrażała, wierzgałam i wymachiwałam rękami, próbując ściągnąć z siebie kołdrę i wstać, ale jednocześnie czułam że moje ciało pozostaje totalnie bez ruchu. Chciałam za wszelką cenę się podnieść i zobaczyć czy pluszak leży na podłodze, machałam rękami i się trzepałam w wyobraźni, czując w rzeczywistości że jestem sparaliżowana. Jednocześnie towarzyszyły temu dziwaczne odgłosy, jakby dudnienia. Myślę sobie „dobra może zamiast się tak trzepać, spróbuję wolniej, może się uda" i jeszcze raz, już wolniejszymi ruchami, podnoszę ręce w myślach, wyobrażam sobie jak wierzgam nogami żeby odepchnąć kołdrę... Ale nic z tego. Dalej faktycznie leżałam nieruchomo. I nagle NAPRAWDĘ się obudziłam, otworzyłam oczy, poruszyłam rękami, pluszak był na swoim miejscu.
Co czułam? Strach? O dziwo właśnie nie. Bynajmniej nie paniczny, jedynie lekki niepokój, możliwe, że dlatego, że był już ranek. W środku nocy pewnie bym się bardziej obsrała. Byłam nawet lekko podekscytowana – coś czego tak bardzo się obawiałam, stało się… I było jedynie bardzo dziwne, ale nie straszne. Pomyślałam sobie: „WOW, a więc to jest właśnie ten paraliż senny?” Myślę, że przydarzyła mi się bardzo łagodna postać paraliżu sennego. Następnym razem może być gorzej… Odpukać, oby, kurwa, nie było kolejnego razu. Albo niech sobie będą, byle nie w środku nocy, a już bynajmniej, o zgrozo, nie o trzeciej nad ranem, bo dosłownie wysram własne jelita ze strachu.
