21-02-2019, 00:30
Miało to być zwykłe wyjście na zakupy.
Wyszedłem z rodziną do galerii, kupić kilka rzeczy.
Galeria była dość dziwna, czasem przypominała tą zwykłą, a czasem widniały w niej oddzielne pokoje z artykułami.Kiedy wszedłem do jednego sam pokój nagle się zamknął. Na ścianach zaczęły pojawiać się filmy, psychodeliczne scenki, sceny z mojego życia. Motyw był jeden... Zniszczyć mnie. Pewnie znacie scenę z harryego kiedy to jeden z horkruksów jakkolwiek się to pisze próbował wmówić ronowi że jest najgorszym co mogło spotkać ten glob. To chyba najlepiej opisuje co czułem. Pokój przez nieokreślony czas pokazywał mi dlaczego nie jestem nic wart a całe życie to jedno wielkie kłamstwo, na dodatek robił to dość umiejętnie. Nie wytrzymałem i upadłem błagając o koniec, ale końca nie było. Nagle ściany się rozsunęły i ujrzałem galerię,swojego rodzaju scenę, ołtarz i kilku ludzi w białych sutannach. Jeden z nich zaczął donośle mówić do mikrofonu. Ludzie ludzie słuchajcie! Spójrzcie na tego człowieka, smutnego, wyczerpanego i bez nadzieji *leżałem na ziemi * widzicie jego los? Właśnie przed takim losem uratuje was religia! Wiara! Nagle coś we mnie pękło. Wyczerpany wstałem i zacząłem krzyczeć. TO WY K*RWY J*BANE ZAMKNELISCIE MNIE W TYM SP*ERDOLONYM POKOJU NA CH*J WIE ILE ŻEBY SOBIE LATAJĄCE W NIEBIE LUDZIKI ZAREKLAMOWAĆ?!! R*ZPIERDOLE WAS. I upadłem. Stanęło nademną kilka znajomych mi twarzy patrzących z żalem. Obudziłem się.
Wyszedłem z rodziną do galerii, kupić kilka rzeczy.
Galeria była dość dziwna, czasem przypominała tą zwykłą, a czasem widniały w niej oddzielne pokoje z artykułami.Kiedy wszedłem do jednego sam pokój nagle się zamknął. Na ścianach zaczęły pojawiać się filmy, psychodeliczne scenki, sceny z mojego życia. Motyw był jeden... Zniszczyć mnie. Pewnie znacie scenę z harryego kiedy to jeden z horkruksów jakkolwiek się to pisze próbował wmówić ronowi że jest najgorszym co mogło spotkać ten glob. To chyba najlepiej opisuje co czułem. Pokój przez nieokreślony czas pokazywał mi dlaczego nie jestem nic wart a całe życie to jedno wielkie kłamstwo, na dodatek robił to dość umiejętnie. Nie wytrzymałem i upadłem błagając o koniec, ale końca nie było. Nagle ściany się rozsunęły i ujrzałem galerię,swojego rodzaju scenę, ołtarz i kilku ludzi w białych sutannach. Jeden z nich zaczął donośle mówić do mikrofonu. Ludzie ludzie słuchajcie! Spójrzcie na tego człowieka, smutnego, wyczerpanego i bez nadzieji *leżałem na ziemi * widzicie jego los? Właśnie przed takim losem uratuje was religia! Wiara! Nagle coś we mnie pękło. Wyczerpany wstałem i zacząłem krzyczeć. TO WY K*RWY J*BANE ZAMKNELISCIE MNIE W TYM SP*ERDOLONYM POKOJU NA CH*J WIE ILE ŻEBY SOBIE LATAJĄCE W NIEBIE LUDZIKI ZAREKLAMOWAĆ?!! R*ZPIERDOLE WAS. I upadłem. Stanęło nademną kilka znajomych mi twarzy patrzących z żalem. Obudziłem się.
