09-08-2017, 12:09
Sen z 09.08.2017
Początek był spacerem przez ścieżkę wśród złotych zbożowych pól. Idąc dalej pole z lewej strony się skończyło, zostało zastąpione przez domy. Z daleka widziałam wysoki, zagięty na końcu słup, na którym siedział myszołów. Nie mogłam odwrócić od niego spojrzenia, wyglądał jak miniatura jakiegoś boskiego posągu. Zerwał się do lotu i krążył wysoko nade mną, w tym momencie widziałam siebie i otoczenie jego oczami. Widzenie oko ludzkie-oko ptasie często mi się zmieniało podczas lotu myszołowa, ostatecznie spojrzenie wróciło do ludzkiego widzenia. Ptak zaczął nurkować, atakować mnie. Gdyby nie uniki w ostatnich chwilach dostałabym jego ostrym dziobem. Starałam się go wpierw odpędzić, ale bez skutku, więc próbowałam go zderzyć z kamiennym ogrodzeniem jakiegoś domu lub ziemią. Robiąc późny unik ptak uderzył w ziemię, gdy się do niego zbliżyłam zobaczyłam, że ptak był zrobiony z metalu, drewna oraz miękkiej opierzonej takiej jakby podszewki. Wzięłam go i ruszyłam w dalszą drogę, czasem podrzucając go w powietrze by mógł polatać. W powietrzu normalnie machał skrzydłami i był całkowicie żywy. Dotarłam do bloku w którym miałam mieszkać z innym gronem osób. Przed blokiem bawił się biały chłopiec z hinduskim chłopcem, ojciec białego dziecka zaczął się burzyć i wyzywać drugiego chłopca, bo widział jak ten nie daje wygrać jego synowi. Nie byłam przez chwilę już sobą, tylko widziałam świat oczami tego chłopca. Mężczyzna próbował mnie złapać, więc umykałam, gdy widział moje uniki śmiał się, że jestem tchórzem (osobiście mnie ciśnie by coś powiedzieć o tchórzostwie, ale nie mam po co się denerwować przez własny sen). Chłopak uciekł do budynku, znów byłam sobą. Ruszyłam do budynku mijając sporo osób znanych mi powierzchownie ze szkoły. Ktoś wspomniał w tle o listach, zbiegłam w dół do skrzynki by zobaczyć czy moja paczka dotarła. W skrzynce była paczka oraz list od przyjaciółki, która wyjechała na dwa miesiące za granicę. Ucieszona wróciłam na klatkę schodową i zaczęłam czytać list, słysząc hałasy z budynku postanowiłam wyjść na dwór i podczas spaceru czytać. Na dworze była Masa (przez duże M) ludzi, ale nie słyszałam ich. Idąc przez zatłoczony plac nie dotknęłam nikogo, jakby się rozpływali tuż przede mną. Podczas czytania kartki napisanej w nietypowy, kreatywny sposób podbiegła do mnie koleżanka ze szkoły i pytała czy mam możliwość pożyczenia jakiejś większej sumy. W głowie przypominając sobie swój stan konta, marne zera, zapytałam koleżankę ile potrzebuje. Pokazała mi sklepik w grze Sacred i wskazała kilka przedmiotów z zestawu na jakie trafiła. Westchnęłam i powiedziałam by poczekała aż zmienię postać. Wylogowałam się ze świata i wzięłam swoją najlepszą postać, ruszyłam na mapkę z kilkoma bossami. Omijając pierwszego bossa-hydrę i przedzierając się przez zastępy pomniejszych potworów biegłam na bossa-kościeja, z niego wypadało więcej złota. Przypominając sobie podczas walki jego słabe punkty uderzyłam czaszkę kościeja mieczem, stal zabrzęczała głośno. Na czaszce kościeja nie było ani rysy, pasek zdrowia też się nie ruszył. Kościej uderzył mnie w twarz, krew płynęła z nacięcia na mojej wardze, a na jego kościach pojawiły się drobne pęknięcia od uderzenia w moje zęby. Rozjaśniło mi się w głowie. Zęby. Odrzuciłam broń na bok i rzuciłam się z zębami na jego kości, łamały się i kruszyły od moich ataków. Po jakimś czasie został tylko kręgosłup, kilka żeber i czaszka. W momencie rzucania się na pozostałości bossa obudził mnie telefon.
Początek był spacerem przez ścieżkę wśród złotych zbożowych pól. Idąc dalej pole z lewej strony się skończyło, zostało zastąpione przez domy. Z daleka widziałam wysoki, zagięty na końcu słup, na którym siedział myszołów. Nie mogłam odwrócić od niego spojrzenia, wyglądał jak miniatura jakiegoś boskiego posągu. Zerwał się do lotu i krążył wysoko nade mną, w tym momencie widziałam siebie i otoczenie jego oczami. Widzenie oko ludzkie-oko ptasie często mi się zmieniało podczas lotu myszołowa, ostatecznie spojrzenie wróciło do ludzkiego widzenia. Ptak zaczął nurkować, atakować mnie. Gdyby nie uniki w ostatnich chwilach dostałabym jego ostrym dziobem. Starałam się go wpierw odpędzić, ale bez skutku, więc próbowałam go zderzyć z kamiennym ogrodzeniem jakiegoś domu lub ziemią. Robiąc późny unik ptak uderzył w ziemię, gdy się do niego zbliżyłam zobaczyłam, że ptak był zrobiony z metalu, drewna oraz miękkiej opierzonej takiej jakby podszewki. Wzięłam go i ruszyłam w dalszą drogę, czasem podrzucając go w powietrze by mógł polatać. W powietrzu normalnie machał skrzydłami i był całkowicie żywy. Dotarłam do bloku w którym miałam mieszkać z innym gronem osób. Przed blokiem bawił się biały chłopiec z hinduskim chłopcem, ojciec białego dziecka zaczął się burzyć i wyzywać drugiego chłopca, bo widział jak ten nie daje wygrać jego synowi. Nie byłam przez chwilę już sobą, tylko widziałam świat oczami tego chłopca. Mężczyzna próbował mnie złapać, więc umykałam, gdy widział moje uniki śmiał się, że jestem tchórzem (osobiście mnie ciśnie by coś powiedzieć o tchórzostwie, ale nie mam po co się denerwować przez własny sen). Chłopak uciekł do budynku, znów byłam sobą. Ruszyłam do budynku mijając sporo osób znanych mi powierzchownie ze szkoły. Ktoś wspomniał w tle o listach, zbiegłam w dół do skrzynki by zobaczyć czy moja paczka dotarła. W skrzynce była paczka oraz list od przyjaciółki, która wyjechała na dwa miesiące za granicę. Ucieszona wróciłam na klatkę schodową i zaczęłam czytać list, słysząc hałasy z budynku postanowiłam wyjść na dwór i podczas spaceru czytać. Na dworze była Masa (przez duże M) ludzi, ale nie słyszałam ich. Idąc przez zatłoczony plac nie dotknęłam nikogo, jakby się rozpływali tuż przede mną. Podczas czytania kartki napisanej w nietypowy, kreatywny sposób podbiegła do mnie koleżanka ze szkoły i pytała czy mam możliwość pożyczenia jakiejś większej sumy. W głowie przypominając sobie swój stan konta, marne zera, zapytałam koleżankę ile potrzebuje. Pokazała mi sklepik w grze Sacred i wskazała kilka przedmiotów z zestawu na jakie trafiła. Westchnęłam i powiedziałam by poczekała aż zmienię postać. Wylogowałam się ze świata i wzięłam swoją najlepszą postać, ruszyłam na mapkę z kilkoma bossami. Omijając pierwszego bossa-hydrę i przedzierając się przez zastępy pomniejszych potworów biegłam na bossa-kościeja, z niego wypadało więcej złota. Przypominając sobie podczas walki jego słabe punkty uderzyłam czaszkę kościeja mieczem, stal zabrzęczała głośno. Na czaszce kościeja nie było ani rysy, pasek zdrowia też się nie ruszył. Kościej uderzył mnie w twarz, krew płynęła z nacięcia na mojej wardze, a na jego kościach pojawiły się drobne pęknięcia od uderzenia w moje zęby. Rozjaśniło mi się w głowie. Zęby. Odrzuciłam broń na bok i rzuciłam się z zębami na jego kości, łamały się i kruszyły od moich ataków. Po jakimś czasie został tylko kręgosłup, kilka żeber i czaszka. W momencie rzucania się na pozostałości bossa obudził mnie telefon.
Jest nas dwóch takich samych
Brutalnych, niespełna rozumu..
Brutalnych, niespełna rozumu..
