Cosmic Travel

[cosmic.]

Ohoho, widzimy pierwszy pozytywny feedback! Cały nasz skład poderwał się z miejsc po przeczytaniu tej relacji i uroczystym tonem zaśpiewaliśmy wspólnie hymn naszego biura. Liczymy, że w najbliższym czasie znajdą się kolejni śmiałkowie, którzy podejmą się zadania odnalezienia zaginionej, drewnianej Atlantydy.

Jeśli chodzi o mnie, nie udało mi się jeszcze zrealizować pełnej wizji, choć natrafiłem na niewątpliwie ciekawe poszlaki, np.:

Zmierzaliśmy w stronę zamku, do którego wchodziło się przez wysoką, strzelistą, gotycką wieżę. Zaraz za drzwiami znalazłem się w niewielkim, lecz niewątpliwie wysokim, okrągłym pomieszczeniu, szerokim na dwukrotność rozciągniętych ramion. Zewsząd otaczało mnie jasne, lakierowane drewno, które ślicznie błyszczało się w jasnej wieży. Widziałem dokładnie słoje i rysy na jego powierzchni Owe drewno składało się na części ścian, ławki oraz kraty, a im dalej zagłębiałem się w korytarz, tym ciemniejszy był jego odcień.

Lub:

Siedziałem przy stole korepetytora, kiedy dostałem swoją herbatę. Obserwowałem drewniane wnętrze - wszystko, od podłogi, poprzez meble i sprzęty domowe, po sufit było wykonane z drewna. Jedynym źródłem światła były szklane drzwi, które prowadziły prawdopodobnie do tarasu. Widziałem tam jedynie białą, mglistą pustkę, która oświetlała drewno i nadawała mu życia. A wrażenie było bajeczne. Z zewnątrz dom wydawał się spory i nie wyróżniał się niczym. Wnętrze przeczyło logice - niewielkie pomieszczenie, będące kuchnią i jadalnią w jednym, było jedynym na parterze. Na piętro prowadziły, jakże by inaczej, drewniane schody. A za nimi mogło się kryć cokolwiek...

Na koniec - niestety, z racji braku funduszy byliśmy zmuszeni zwolnić cały sztab grafików, dlatego tym razem nie mamy dla Was inspirującego obrazka. Sugerujemy kierować się powyższą relacją lub jedną z poprzednich.