Tryb drzewa | Tryb normalny

Avallac'h · 13-03-2015, 20:49

(13-03-2015, 16:18 )SlaviaConsesiao napisał(a): To faktycznie musiałeś balansować między jawą a płytkim snem. Tej granicy kiedy zasypiasz i zaczyna się 1 faza płyciutkiego snu nigdy nie zauważysz Naucz się porządnie tego, by robić TR natychmiast po każdym przebudzeniu, będzie to cenny myk w Twojej sytuacji.

No właśnie to mi się zdarzyło tylko raz, więc raczej nie jest dla mnie zjawiskiem normalnym... chociaż, inna sprawa, dużo tych WBTB nie zrobiłem jak dotąd. Raczej cały czas cisnę tego WILDa, i to przed snem, a kładę się spać późno.
No i z tą hipnagogią to mnie trochę uspokoiłeś, że masz tak samo, bo już myślałem że jestem jakiś nienormalny

Jeśli zaś chodzi o samego WILDa, to nie wiem dokładnie, jak się w pełni rozluźnić. Niby robię tak, jak w nagraniach podpowiada Adam Byhof - koncentruję się na swoich mięśniach po kolei, lekko je napinam, po czym rzeczywiście czuję rozluźnienie... Ale nie pełne. No bo na przykład, jak mam rozluźnić napięte mięśnie stóp, które są niby bardzo ważne? Ja nawet za dnia nie wiem, kiedy stopy są napięte, a kiedy nie. Mam wrażenie, że cały czas, i nie mam na to żadnego wpływu. Ponadto dochodzi przyspieszone bicie serca, z którym również sobie nie radzę - po prostu podświadomie ekscytuję się tym, co może się za chwilę wydarzyć. Jednocześnie czuję wielką chęć osiągnięcia LD, i jednocześnie boję się tego, co może przynieść ze sobą paraliż. Oba te czynniki znacznie przyspieszają pracę serca

A co się tyczy samego paraliżu sennego. Po czym poznać, że to już paraliż, a nie zwykłe odrętwienie? I jak duże znaczenie ma to, co sobie wizualizuję przed oczami podczas WILDa? Bo na przykład często podświadomie pojawiają mi się przed oczami jakieś przerażające, budzące niepokój obrazy, i natrętnie utrzymują się tuż przede mną. Pozbywam się ich z dużym trudem. O wiele łatwiej jest pozbyć się obrazów ładnych i spokojnych. Gdy zaś zacznę nagle rozmyślać o duchach, kosmitach, zmorach i tym podobnych rzeczach, nie ma już powrotu. Męczę się z nimi strasznie długo, zanim przestanę o nich myśleć.