09-04-2014, 15:53
Mój mózg w ramach rekompensaty, za wczoraj, gdzie nie zapamiętałem żadnego snu, pozwolił mi dzisiaj zapamiętać dwa.
2014-04-09
Morderca wśród nas
Pamiętam, że projektowałem budynek. Budynek posiadał dwa piętra, był oryginalnie zbudowany. Nie tak jak typowy klocek z oknami, a przypominał jakby skrzywioną wieżę. Sufit był niewiarygodnie wysoko. Gdy został wybudowany, na odizolowanym od ludzi terenie zamkniętym, pojechałem tam. Na miejscu było nas dziesięcioro. Teren zamknięty został przez metalowe kraty, nie było sposobu, żeby się stąd wydostać.
Po jakimś czasie, pogoda drastycznie się zmieniła. Było niewiarygodnie zimno. Jeden z nas zaczął panikować i trząsł się z zimna. Postanowiłem, że ja i różowowłosa dziewczyna(znowu ona), zabierzemy go do tego budynku. Kiedy już byliśmy w budynku, można było obejrzeć budynek dokładniej. Na wejściu znajdował się czerwony dywan, podłoga była drewniana, na ścianie znajdowały się przeróżne obrazy, miecze, herby.
Po prawej był stolik dwuosobowy, a po lewej wejście na piętro. Na piętrze znajdował się kominek, duże okno. Z pietra można było obserwować parter przez barierkę. Za barierką, co jest bardzo dziwne znajdował się obrotowy kominek. Można było go obracać kijem na trzy różne sposoby, nawet tak, żeby dym nie miał którędy uciec.
Położyliśmy mężczyznę i rozpaliliśmy ogień. Po czym sami położyliśmy się na ziemi naprzeciwko siebie. Ja miałem widok na tą dziewczynę, na kominek i mężczyznę. Nagle kątem oka, zobaczyłem, że mężczyzna wstaje, przekręca kominek i próbuje uciec. Ja wstaję i krzyczę żeby się zatrzymał. On się zatrzymuje.
Dym zaczyna rozchodzić się po całym budynku
- Chcesz nas zaczadzić!? - Wykrzyknąłem
Przekręciłem kominek tak aby dym się nie wydostawał i otworzyłem szeroko okno. Dziewczyna powoli wstała.
Widziałem jak dym wydostaje się z budynku przez okno.
- Zginiesz! - Wykrzyczał do mnie wyciągając broń z kieszeni oddalony ode mnie z cztery metry.
Był to pistolet, ale nie taki zwykły. Pistolet z XIX wieku.
Przerażona dziewczyna wyciągnęła identyczną broń i skierowała w głowę mężczyzny.
Zacząłem się trząść, sytuacja nie była zbyt przyjemna.
- Strzelaj! - Krzyknąłem
Wystrzeliły dwie osoby, najpierw mężczyzna we mnie, potem dziewczyna.
Potem widać było kłęby dymu.
Zauważyłem cień padającego mężczyzny.
Czułem, że kula przeleciała gdzieś z prawej strony, koło mojej głowy. Byłem pewien, że nie trafił.
Dotknąłem swojej szyi, spojrzałem na rękę. Cała była zakrwawiona. Potem czułem jedynie ostry, ale jednak nie taki silny ból.
Zacząłem powolnym krokiem zbliżać się do klęczącej już dziewczyny. Wyglądało na to, że była w szoku.
Padłem przed nią na kolana.
- Nie przeżyję tego, prawda? - Powiedziałem szeptem
Ona spojrzała na podłogę ze łzami w oczach.
- Nie... - Powiedziała cicho drżącym głosem.
Dopiero potem zorientowałem się, jak ciężko byłem ranny, krew lała się w takich ilościach, że wykrwawienie się to była kwestia dwóch minut.
Na piętro wbiegła grupka osób. Oczywiste dla nich było, że już po mnie. Zaczynali się mnie pytać o wszystko co wiem. Nie pamiętam pytań ani odpowiedzi. Świat zaczął blednąć.
Wchłonięty przez książkę
Śniło mi się, że grupka moich znajomych, którzy mieszkają na południu polski, bardzo daleko ode mnie, przeprowadziła się do Koszalina.
Zaczęli także uczęszczać do mojej szkoły. Poszliśmy do nowego domu jednego z nich, do jego pokoju i zaczęliśmy się uczyć geografii.
Pokój był mały, miał zielony okrągły dywan na którym znajdował się stół z ciemnego drewna. Było tam również łóżko, jakieś półki.
Brakowało tam jednej osoby...
Teraz jestem przed szkołą, o dziwo zupełnie inna niż ta do której uczęszczam teraz lub jakakolwiek do której uczęszczałem przedtem.
Jest ze mną znajoma, ta której brakowało. Poprosiła mnie, żebym pouczył ją geografii, ponieważ nie wie z czego jest dzisiejszy sprawdzian, bo była chora. Usiedliśmy na ławce koło drzewa na terenie szkoły i wyjąłem książkę. Najpierw pokazałem pierwszą stronę. Objaśniłem z czego będzie sprawdzian. Na tej stronie nie było nic specjalnego, jakieś tworzenie się wysp itp.
Druga strona, to już dziwniejsza sprawa. Był tam narysowany wiedźmin na połowę strony, jakieś informacje o nim. Powiedziałem, że nie wiem czy z tego będzie pytała.
No i trzecia strona, najciekawsza, najpiękniejsza. Malownicze rysunki bardzo nietypowych zamków na małych skałach na środku oceanu w nocy. To nie były typowe zamki, one nie miały murów, albo miały je tylko w niektórych miejscach. Oświetlały je pięknie lampiony i... ludzie. Na środku każdego zamku znajdowała się latarnia.
Przybliżyłem wzrok. Ludziki zaczęły się poruszać, a ja jakby zostałem wchłonięty przez książkę. Małe latające postacie ze skrzydłami z instrumentami w rękach. Grały, a ja tylko wsłuchiwałem się lewitując niedaleko zamków.
<---------------------->
Oprócz tego miałem dzisiaj także fałszywe przebudzenie.
2014-04-09
Morderca wśród nas
Pamiętam, że projektowałem budynek. Budynek posiadał dwa piętra, był oryginalnie zbudowany. Nie tak jak typowy klocek z oknami, a przypominał jakby skrzywioną wieżę. Sufit był niewiarygodnie wysoko. Gdy został wybudowany, na odizolowanym od ludzi terenie zamkniętym, pojechałem tam. Na miejscu było nas dziesięcioro. Teren zamknięty został przez metalowe kraty, nie było sposobu, żeby się stąd wydostać.
Po jakimś czasie, pogoda drastycznie się zmieniła. Było niewiarygodnie zimno. Jeden z nas zaczął panikować i trząsł się z zimna. Postanowiłem, że ja i różowowłosa dziewczyna(znowu ona), zabierzemy go do tego budynku. Kiedy już byliśmy w budynku, można było obejrzeć budynek dokładniej. Na wejściu znajdował się czerwony dywan, podłoga była drewniana, na ścianie znajdowały się przeróżne obrazy, miecze, herby.
Po prawej był stolik dwuosobowy, a po lewej wejście na piętro. Na piętrze znajdował się kominek, duże okno. Z pietra można było obserwować parter przez barierkę. Za barierką, co jest bardzo dziwne znajdował się obrotowy kominek. Można było go obracać kijem na trzy różne sposoby, nawet tak, żeby dym nie miał którędy uciec.
Położyliśmy mężczyznę i rozpaliliśmy ogień. Po czym sami położyliśmy się na ziemi naprzeciwko siebie. Ja miałem widok na tą dziewczynę, na kominek i mężczyznę. Nagle kątem oka, zobaczyłem, że mężczyzna wstaje, przekręca kominek i próbuje uciec. Ja wstaję i krzyczę żeby się zatrzymał. On się zatrzymuje.
Dym zaczyna rozchodzić się po całym budynku
- Chcesz nas zaczadzić!? - Wykrzyknąłem
Przekręciłem kominek tak aby dym się nie wydostawał i otworzyłem szeroko okno. Dziewczyna powoli wstała.
Widziałem jak dym wydostaje się z budynku przez okno.
- Zginiesz! - Wykrzyczał do mnie wyciągając broń z kieszeni oddalony ode mnie z cztery metry.
Był to pistolet, ale nie taki zwykły. Pistolet z XIX wieku.
Przerażona dziewczyna wyciągnęła identyczną broń i skierowała w głowę mężczyzny.
Zacząłem się trząść, sytuacja nie była zbyt przyjemna.
- Strzelaj! - Krzyknąłem
Wystrzeliły dwie osoby, najpierw mężczyzna we mnie, potem dziewczyna.
Potem widać było kłęby dymu.
Zauważyłem cień padającego mężczyzny.
Czułem, że kula przeleciała gdzieś z prawej strony, koło mojej głowy. Byłem pewien, że nie trafił.
Dotknąłem swojej szyi, spojrzałem na rękę. Cała była zakrwawiona. Potem czułem jedynie ostry, ale jednak nie taki silny ból.
Zacząłem powolnym krokiem zbliżać się do klęczącej już dziewczyny. Wyglądało na to, że była w szoku.
Padłem przed nią na kolana.
- Nie przeżyję tego, prawda? - Powiedziałem szeptem
Ona spojrzała na podłogę ze łzami w oczach.
- Nie... - Powiedziała cicho drżącym głosem.
Dopiero potem zorientowałem się, jak ciężko byłem ranny, krew lała się w takich ilościach, że wykrwawienie się to była kwestia dwóch minut.
Na piętro wbiegła grupka osób. Oczywiste dla nich było, że już po mnie. Zaczynali się mnie pytać o wszystko co wiem. Nie pamiętam pytań ani odpowiedzi. Świat zaczął blednąć.
Wchłonięty przez książkę
Śniło mi się, że grupka moich znajomych, którzy mieszkają na południu polski, bardzo daleko ode mnie, przeprowadziła się do Koszalina.
Zaczęli także uczęszczać do mojej szkoły. Poszliśmy do nowego domu jednego z nich, do jego pokoju i zaczęliśmy się uczyć geografii.
Pokój był mały, miał zielony okrągły dywan na którym znajdował się stół z ciemnego drewna. Było tam również łóżko, jakieś półki.
Brakowało tam jednej osoby...
Teraz jestem przed szkołą, o dziwo zupełnie inna niż ta do której uczęszczam teraz lub jakakolwiek do której uczęszczałem przedtem.
Jest ze mną znajoma, ta której brakowało. Poprosiła mnie, żebym pouczył ją geografii, ponieważ nie wie z czego jest dzisiejszy sprawdzian, bo była chora. Usiedliśmy na ławce koło drzewa na terenie szkoły i wyjąłem książkę. Najpierw pokazałem pierwszą stronę. Objaśniłem z czego będzie sprawdzian. Na tej stronie nie było nic specjalnego, jakieś tworzenie się wysp itp.
Druga strona, to już dziwniejsza sprawa. Był tam narysowany wiedźmin na połowę strony, jakieś informacje o nim. Powiedziałem, że nie wiem czy z tego będzie pytała.
No i trzecia strona, najciekawsza, najpiękniejsza. Malownicze rysunki bardzo nietypowych zamków na małych skałach na środku oceanu w nocy. To nie były typowe zamki, one nie miały murów, albo miały je tylko w niektórych miejscach. Oświetlały je pięknie lampiony i... ludzie. Na środku każdego zamku znajdowała się latarnia.
Przybliżyłem wzrok. Ludziki zaczęły się poruszać, a ja jakby zostałem wchłonięty przez książkę. Małe latające postacie ze skrzydłami z instrumentami w rękach. Grały, a ja tylko wsłuchiwałem się lewitując niedaleko zamków.
<---------------------->
Oprócz tego miałem dzisiaj także fałszywe przebudzenie.
We are such stuff as dreams are made on. - William Shakespeare
