NeuroWonderland

[Neurocosmic]

Jesteśmy na hali sportowej. Są tam prowadzone jakieś eksperymenty z laserami i hologramami. Na suficie i ścianach pulsują, przemieszczają się cienie, zmieniają kształty, pojawiają i zanikają chmury. Nagle coś się zmienia, faluje, wyłaniają się bardziej fizyczne struktury. Wiemy, że to czterowymiarowe istoty chcą wejść do naszej rzeczywistości. Leci rój pszczół. Przez chwilę widzę jak w tłumie idzie królowa pszczół. Uciekają. Następuje walka. Szerszenie ich wygoniły. Wszyscy cicho siedzą w gęsto ustawionych krzesłach. Starszy siwiejący pan w okularach wygłasza swoją mowę. "Przejmujemy władzę tutaj!" Resztki pszczół wyleciały. Cały byłem w miodzie. Jakąś szmatką czy kartką starłem grubszą część miodu z ubrania. Spodnie i tak zostały mokre od tego miodu. Mam łuk. Strzelam w przedstawiciela szerszeni. Strzała niby trafia, ale nic mu nie robi. Nie wiem czy przeleciała czy zniknęła. Strzelam dodatkowych kilka razy i nic, dalej stoi. Tamten też ma łuk, strzela w moją stronę. Odbijam strzały łukiem. Trzeba uciekać. Znowu strzela. Ja czekam przed szklanymi drzwiami, aż się otworzą. Strzały, co dziwne, czekają za mną w powietrzu. Wreszcie wybiegam przez te drzwi, a strzały za mną. To są strzały samonaprowadzające! Przebiegam przez różne korytarze. Wchodzę do sali, która miała z jednej strony same okna. Przy drzwiach leży w łóżku chłopiec, może siedmioletni. Jest chory, ma gorączkę. Nad nim stoją jego matka, babcia i kilka innych osób. Przez drzwi wbiega jakaś kobieta, a za nią potwory wysłane przez szerszeniowców. Przytrzymuję przez chwilę drzwi, ale na nic. Tamta wyskakuje przez okno. No to ja też. Ci co zostali będą pewnie pozagryzani i zjedzeni. Wyskakuję. To jest jakby Nowy Jork tylko taki jeszcze nowszy. Wszędzie wysokie wieżowce, biel i połysk metalu. Już wskakuję na płaski budynek i chcę się wspinać na wyższy, a tu helikopter leci, więc bez sensu. Biegnę naokoło. Przechodzę znowu przez te szklane (chyba obrotowe) drzwi. Tym razem wchodzę do podziemi. Tam są szatnie i łazienki. Mijam grupę walczącą. Przechodzę do łazienki. W środku są dwie osoby. Na zewnątrz ustawili swoje bronie, młot i miecz. Zostawiam tam mój łuk. Przewróciły się ich rzeczy i narobiły hałasu. Wybiegam na zewnątrz. Jest już ciemna noc. Słyszę głos z megafonu "Przywołajcie Mentalistę!". Niedaleko widzę kogoś kto tam stoi, to nie Mentalista, to ktoś podobny do ochroniarza, uczeń Mentalisty. Chyba jest przyjacielem. Nie doniesie na mnie. Mentalista wychodzi z dworca kolejowego i zbliża się w naszą stronę. Tak się kończy sen.

[Nocny Harry]

(06-09-2020, 12:46 )Neurocosmic napisał(a):  Tamta wyskakuje przez okno. No to ja też. Ci co zostali będą pewnie pozagryzani i zjedzeni.

Ten fragment mnie rozbawił.
A to dlatego że akcja stała się nagle  bardzo dynamiczna, a ty  postanowiłeś nie owijać w bawełnę.

[Neurocosmic]

Ciemno jest, bo pada silnie deszcz. Zbiera się wszędzie głęboka woda. A przed chwilą podlewałem rośliny, niepotrzebnie. Te rośliny przeniosły się w inne miejsce niż na prawdę. Nie wiadomo skąd przyszła jakaś kobieta i mówi, że na lewej powiece mam robaka. Wyciągnęła go i gdzieś rzuciła. Niby to normalne, że teraz takie małe robaki mogą wchodzić do oczu. Jakoś się nachyliliśmy nad ziemią i obserwowaliśmy jak idzie ten robal. Tam chodziło więcej taki małych robaczków, były czarne i zaokrąglone. Szedł w naszą stronę, a ja się nie mogłem podnieść z tej ziemi. Jeszcze mi wejdzie znowu na powiekę. Skręcił jednak w inną stronę i dopiero wtedy mogłem wstać. Zobaczyłem, że tam było pełno błota. Była noc. Ta kobieta weszła do swojego auta i odjechała. Przeszedłem do słonecznego dziennego snu bez deszczu. Szedłem przejściem pomiędzy jakimiś blokami. Po lewej stronie był wąski pas piachu. Gdzieniegdzie rosły chwasty. Szedłem jakbym miał związane nogi w kolanach. Tam mogły być te robale lub pająki w tych chwastach. W połowie przeskoczyłem na chodnik po prawej stronie. Korzeń wystawał pomiędzy kaflami. Usłyszałem jak mówią, że w końcu (albo dopiero) po iluś tam miesiącach będą szukać tej porwanej dziewczyny. Mogło jednak chodzić o to, że już znaleźli jej martwe ciało.

[Neurocosmic]

Idę mglistym korytarzem. Po lewej jest prostokątna sala. Wszystkie ściany są częściowo przezroczyste i dlatego wydają się jak ze mgły. Widać kto tam chodzi. Wchodzę. To są niby osoby z gimnazjum. Nikogo jednak nie znam. Wyglądają jak cienie. Słabe oświetlenie. Przechodzę przez całą podłużną salkę. Już prawie wychodzę, gdy mnie ktoś napada i przytrzymuje. Dochodzi jeszcze dwóch z nożyczkami. Chcą mnie pociąć. Udaje mi się ich odepchnąć. Sen się zamazuje. Odmazuje się w łazience. Na drugim brzegu wanny jest przyklejony kawałek zamarzniętej wody o nieokreślonym kształcie. Wiem, że to ma jakiś związek z Januszem Korwinem-Mikke. Ale jaki to już nie wiadomo. Był tu kilka godzin temu i zostawił kawałek lodu na wannie? Dziwne, że się nie roztopiło do tego czasu. Przybliżam się, aby dokładniej się temu przyjrzeć i nie mogę tego znaleźć. Z daleka to nadal widać. Znowu się przybliżam. Stoję na trawie. Mam w ręku blaszany kubek lub puszkę. W środku są różnego rodzaju przybory. Metalowe cyrkle i długopisy. Jakieś miedziane blaszki w różnych kształtach, prostokątne, kwadratowe, trójkątne, okrągłe, chyba nawet gwiazdki i kwiatki. Całość to tak dziwnie brzęczy przy potrząsaniu. Nagle wydaje się, tak jakbym w ogóle nie miał tego blaszanego pojemnika. Starsza pani z pierwszego piętra wychodzi na balkon. Myślę, że się na mnie patrzy, bo hałasowałem tym czymś. Ona patrzy się przed siebie. Ma ten sam metalowy kubek z blaszkami i wystukuje o ściankę balkonową tylko sobie znaną melodyjkę. Przypomniał mi się ten kawałek lodu co był na wannie w łazience i idę na jego poszukiwania. Doszedłem do jakiejś większej łąki czy czegoś takiego. Tak jakby przynajmniej jeden cały blok zniknął, bo się tyle tam miejsca zrobiło. Tam rosną przy ścianie pod oknami małe iglaste drzewka. Ciekawe kto je tam wsadził? Z balkonu, tym razem na parterze, machają do mnie mama i siostra. Dlaczego tam są? Ja się przyglądam ścianie za tymi drzewkami czy tam przypadkiem nie ma tego kawałka lodu, ale nie, nie ma. Oddalam się stamtąd. Wchodzę na pierwsze piętro, w którymś z bloków. Przyciemnione światła. Jest włączony telewizor na ścianie. Tamta pani od tego blaszanego instrumentu stoi przed telewizorem jakby była prezenterką. Jest jakiś teleturniej. Widać okrągłą tarczę do rzucania rzutkami i nagrody jakie można wygrać, gdy trafi się w określone pola. Widać jakąś konsolę do gier. Do pokoju wchodzi Krzysztof Ibisz i rzuca w stronę telewizora lotką. Nie trafia. Ojej, ojej, jak smutno. Podchodzi do telewizora. Jest rozżalony, że nie wygrał swojej konsoli.

[Neurocosmic]

Znowu sen w budynku szkolnym. Idę przez korytarz razem z innymi. Wszyscy ustawiają w pary w takiej węższej, zacienionej końcówce korytarza przed drzwiami. Czekają na coś lub kogoś. Nie wiedzą czy mogą wyjść na zewnątrz. Otwieram drewniane drzwi. Jeden z kolegów krzyczy na mnie co ja robię, przecież tam istnieje zagrożenie, nie wolno wychodzić! I tak wychodzę i inni chyba też. Jest dzień. Bardzo blisko, jakby od razu przed tymi drzwiami, jest przystanek autobusowo kolejowy. Przy nim jest wejście do lasu i gdy tam patrzę, na ścieżce pojawiają się szyny, wiem że jedzie już po nich kolejka. Odchodzę kilka kroków, aby nie wjechała we mnie. Gdy znowu tam patrzę, szyny zanikają i nic tam nie jedzie. Ścieżka chyba nie może się zdecydować czy ma być teraz zwykłą leśną ścieżką czy torami kolejowymi. Przechodzę przez ulicę. Ten kolega to Rebeliusz. Mówi do mnie dużą ilością brzydkich słów. Radzę mu, aby tam nie szedł, bo niedaleko mieszka Isabela i jak wróci to rzuci na niego złe zaklęcia. Chociaż pewnie już go zaczarowała, tak dziwnie gada. Jednak ten idzie za mną. Może on tam po prostu mieszka? Wchodzi do klatki obok. Otwieram drzwi kodem. W połowie dźwięk wpisywanego kodu się przycisza i się budzę.

[Isabela]

Plus za leśny tor + mention.

Wypowiedź Rebeliusza na czacie zirytowała mnie, ale powstrzymałam się od jej skomentowania. Znajduję się w odległości 4 km od niego.

[Neurocosmic]

Szedłem razem z mamą i siostrą obok lasu, tego na nieco większej górce. One szły między drzewami i ich mało widziałem. Ja szedłem przy chodniku, czy raczej przy ścieżce błotnej, bo chodnika już nie było. Obserwowałem jakieś zwierzątka podobne do żółwi bez skorupy, poruszające się w tym błocie w kierunku ulicy, której chyba też już nie było. Schowane tu siedziały w tym lesie od czasów kiedy były jeszcze dinozaury i dziwiłem się, że nikt ich do tej pory nie zauważył. Cofnąłem się kawałek i podniosłem kilka równo uciętych połówek szarych kamieni wielkości małych bułek. W tym czasie z lasu wybiegł wielki brązowy pies i zaczął się tarzać w błocie. Poszedłem na róg jakiegoś bloku. Nie wiedziałem, gdzie to się znajduje, bo okolice się pozmieniały. Na kaflach poukładałem te cztery połówki, jedną na jednej betonowej płycie i jeszcze coś, może ciemną kość. Poszedłem znowu tą błotnistą ścieżką. W łóżku znalazłem nieznane mi dwie książki z bardzo drobnymi literkami. Jedna była już otwarta. Było coś o lataniu. Mignął mi obraz kolorowego spadochronu w chmurach w kształcie namiotu czy czegoś podobnego. Wydawały mi się sennie ciekawe. Odłożyłem je na później, bo przyszli goście. Usiedliśmy przy stole w kuchni. Była paczka kakaowych wafelków. Jedne miały pomagać w usuwaniu kamienia nazębnego. Smakowały jak zwykłe wafelki, tyle, że były mniejsze i szare. W paczce z wafelkami znalazłem dwie torebki z małymi czekoladowymi kulkami. Było ich więcej niż wafelków, dziwne, że się zmieściły z wafelkami. Dobre nawet. Jedną torbę schowałem do szuflady na potem. Nie chciałem wszystkiego naraz zjeść. Nie wiem dlaczego, ale smak tych czekoladowych kulek był podobny do liter w tych książkach co znalazłem. Wróciłem do kuchni, aby dokończyć pozostałe czekoladki. Ciocia powiedziała o mnie "On chce latać!". Nie wiedziałem co ma latanie wspólnego ze słodyczami. O co w ogóle chodzi?

[Neurocosmic]

Księżyc był jakby mózgiem, ale jednocześnie takim kokonem, w którym rozwijały się dzieci, mające się niedługo urodzić. Zjawili się intruzi i wlecieli statkami kosmicznymi w księżyc.

Słoneczny dzień. Znalazłem na chodniku otwartą książkę. To było w jakimś wyższym miejscu. Zacząłem czytać. Nagle zjawiła się grupka młodych ludzi. Byłem pewien, że było ich sześciu, przynajmniej dwie dziewczyny. Jeden z nich wyciągnął płachtę z tej książki. To nie była zwykła książka, to było coś pomiędzy książką a filmem. Gdy się czytało, to co się działo wyświetlało się jako film na tym materiale wokół księgi. Gdy przewracałem na następną stronę, to się coś zablokowało i musiałem poprawić tę płachtę. Wtedy w środku widać było scenę w autobusie. To oni byli aktorami. Łapali się górnych poręczy i przeskakiwali jak na drabinkach. Ktoś nawet udawał małpę. Spytali się czy oglądałem ich serial, w którym grali. Nie oglądałem. Zamknąłem książkę i powiedziałem im, że obejrzę ten serial później, a nie taką atrapę książkowo projekcyjną. Oni wybiegli przez kamienną bramę (do ich zamku?) i ja też gdzieś poszedłem.

[Neurocosmic]

Na początku snu było coś o ludziach mieszkających w górach. Mroźna noc i na tle ośnieżonych stalowo niebieskich gór było widać władcę tej górskiej społeczności. Był on uznawany przez nich za wielkiego czarodzieja, a wręcz i ich boga. Coś się jednak stało i coś tam przekazał pewnej kobiecie. Spotkałem ją jak wychodziła z jakiegoś pomieszczenia. Wyglądała jednocześnie na młodą i starą. Ze schowka tam się znajdującego wydostała wcześniej ukryty wielki wór. Tam były rzeczy przekazane je przez tego króla. W środku były różnego rodzaju kolorowe kamienie, bransoletki, wisiorki, klejnoty posiadające magiczne moce. Ktoś wyszedł zza tych szaf i patrzył się w naszą stronę. Wiedzieliśmy, że będzie chciał sprawdzić co my tam przeglądamy i może będzie chciał część zabrać dla siebie. Jakoś go wyminęliśmy. Zatrzymaliśmy się w połowie szkolnego korytarza i otworzyliśmy wór. W nim znajdował się tak samo wielki drugi wór. Nie mam pojęcia jak się mógł tam zmieścić i jak ona mogła to wszystko dźwigać. W tym drugim było pełno butelek po różnych wodach mineralnych ze starymi wyblakłymi papierowymi etykietami. Te butelki były napełnione ze źródła z tych gór. Była to magiczna uzdrawiająca woda. Wyciągnąłem dla niej jedną większą butlę, a sobie wziąłem dwie mniejsze. Musieliśmy uciekać i się rozdzieliliśmy. Przemieszczałem się rzeką tam płynącą, chyba na tratwie czy jakiejś desce. Napotkałem bandytów płynących łódką. Jeden z nich już wyciągał czarny pistolet. Za pomocą lupy stopiłem plastikową rączkę i mu się skleiła, nie mógł wyciągnąć i obaj wpadli do wody. Wpłynąłem w ciemny tunel. Spotkałem się z dziewczyną przy białej ścianie. Tam było umieszczone niewielkie urządzenie. Ona wciskała jakieś numery. Coś się złego stało i musieliśmy się dostać do tego maga z gór, aby nam pomógł. Mignął jego obraz. Dowiedzieliśmy się, że niestety on już dawno był martwy, ktoś go zabił, ale, że czas jest iluzją, mieliśmy się przenieść w przeszłość i właśnie to urządzenie na tej ścianie miało otworzyć nam przejście. Coś chyba nie chciało zadziałać. No to ja włożyłem kartę do środka. Ona powiedziała, że lepiej nie, no to szybko wyciągnąłem. Na ekranie pojawiły się jakieś czerwone cyfry. W końcu jednak przenieśliśmy się bez tego urządzenia. W dalszej części byłem tylko obserwatorem. Ona wyszła z łąki ścieżką i na betonową platformę kolejową. To była Hermiona, zauważyłem. Była bardzo zadowolona, że się tam znalazła. Przyjechała czarna kolejka i się zatrzymała. Ona zdjęła swoją kurtkę i zawiesiła na przodzie tej kolejki. Dziwnie to wyglądało, jakby pojazd był niewielki, ponieważ cała przednia część została zakryta jej kurtką. Poszła wesoło dalej. Przeskoczyła przez wąski strumyk. Chociaż nie szła jakoś specjalnie szybko, to pokonywała drogę w przyśpieszonym tempie. Wszystko to, całe to miasteczko, wyglądało nierealnie, jakby mniejsze niż w rzeczywistości. Całość składała się ze stref, gdzie raz był dzień, a raz noc, mgła, przejrzyście. Łąka z lasem, peron, kolejka, przejścia pomiędzy torami, jakieś małe budynki czy budki, chodniki, uliczki. Dalej był niewielki staw, a za nim rozpoczynały się te góry. Odnalazła tego niby króla. Wyglądał zupełnie inaczej niż przedtem. Miał wielki podłużny stół ustawiony równolegle do ulicy, a na nim makietę tego miasteczka, które właśnie przeszła (ten fragment wydawał się nałożony na główną ulicę mojej dzielnicy). Składał elektryczną kolejkę, która poruszała się raz w jedną stronę i wracała na miejsce. Miała chyba metaliczny pomarańczowy kolor. Za dużo szczegółów, aby to zapamiętać. Nagle zauważyła, że wpłynęły łabędzie do tego stawu. I coś leżało na brzegu. To małe martwe łabędziątko. Myślała, że ożyje, jak to się działo zawsze, jednak nie poruszyło się i większy łabędź zjadł je, aby się nie zmarnowało. Zasmuciła się. W tej chwili ktoś do niej zadzwonił jakby zza chmur. Dowiedziała się, że mogą to wszystko naprawić, doprowadzić do prawdziwego stanu, zwłaszcza że teraz nadchodzi ta magicznokosmiczna fala energii, co ją bardzo ucieszyło.

[Neurocosmic]

Znalazłem jakąś w większości pustą książkę. Otworzyłem, gdzieś po środku. Po prawej pusta strona, a po lewej zadrukowana może jedna czwarta strony. W połowie tego krótkiego tekstu dwie linijki rozmazały się w rozwidlającą się rzekę. Zastanawiałem jak ja mam to przeczytać, jak się wymawia takie rzeczne linijki. Przez to się sen skończył.

Ciemna noc. Jezioro w lesie, oświetlone tylko księżycem. Za jeziorem był dom, którego nie było widać. Na brzegu jeziora leżeli nadzy mężczyzna na kobiecie. Byli częściowo zanurzeni w wodzie. Chociaż mogły to być manekiny tam pozostawione, tak było ciemno. Przeszedłem dalej. W wodzie zobaczyłem podłużne szyszki i kamienie.

Idę chodnikiem niedaleko lasu. Nad tym chodnikiem pojawia się brama - dwie kolumny po bokach i belka na nich. Ta brama jest koloru jasno brązowego, lekko przezroczysta, z gąbczastego czy gumowego materiału, niezupełnie materialna. Po lewej stronie siedziały jakieś dziwne zwierzęta. Były złączone z bramą, tak samo jak ta brama były to tylko niedokończone bryły bez tekstury. Nagle przyszedł jakiś łoś czy coś takiego i wbił swoje rogi w zwierzę podobne do lwa. Potem zobaczyłem jak te duchy zwierzęta po troszeczku przemieszczały się z tą bramą wzdłuż chodnika, myśląc że nie zauważą ich ludzie. Pobiegłem do domu, gdy zrobił się wieczór. W kuchni była mama i siostra. Nagle na podłodze pojawiło się pełno poruszających się małych przedmiotów. Wiedziałem, że były przysłane przez te dziwne duchy. Podniosłem jedno plastikowe kółeczko i odrzuciłem.

Szedłem błotem między blokami. Szedłem na drugie piętro. Była tam metalowa barykada. Jakoś przeczekałem i pojawiłem się po drugiej stronie. Chciałem wejść do czyjegoś mieszkania. Otworzyłem drzwi. Ktoś właśnie wychodził. Jak wszedłem, to przeniosło mnie do mojego.

Znowu miałem jakąś książkę, tym razem zapisaną. Różne osoby, które ją wcześniej czytały pisały komentarze do tekstu. Na pierwszych dwóch stronach ktoś napisał niebieskim długopisem pionowo "SMERFY PRESENTS". Najwięcej napisane było ołówkiem, prawie na każdej stronie. Wiedziałem, że to jakaś dziewczyna pisała. Przeczytałem słowo mamujilo albo mambujilo, co miało oznaczać dół po japońsku. Dalej były jakieś dłuższe notatki. Na marginesie co chwilę zapisywane były różne godziny, na przykład 16:50.