WILD, czyli „Wake Induced Lucid Dream”, polega na bezpośrednim przejściu z jawy do snu. Unikamy w ten sposób okresu nieświadomości łączącego te stany, dzięki czemu pojawiamy się we śnie z zachowaną pełną świadomością.

Technika kusi początkujących oneironautów swoją pozorną prostotą, dając nadzieję na szybkie osiągniecie świadomego snu. Nie polecamy jej jednak na początek. Sposób jest nie tyle trudny, co wymagający znacznej cierpliwości.

WILD jest bardzo subtelną techniką - tak naprawdę trudno jest przekazać komuś konkretną instrukcję. Technikę WILD możemy przyrównać do nauki jazdy na rowerze - uczymy się jej stopniowo, korzystając jedynie ze wskazówek. Z tego też powodu tekst, który czytacie, zawiera jedynie ogólne zasady działania, które mają za zadanie przybliżyć wam tą technikę.

Pierwsze pytanie i odpowiedź: kiedy stosować technikę WILD? Polecamy obudzić się w nocy lub rano (patrz: WBTB). Zdecydowanie odradzamy stosowania jej przed spaniem. Dlaczego? Kiedy zasypiamy, pierwszą fazą będzie najprawdopodobniej faza N-REM. Zanim nadarzy się możliwość wejścia do snu, będziemy musieli ją przeczekać. W dodatku pierwsza faza REM jest najkrótsza.

Kiedy obudzimy się po 4-6h snu, następną fazą po zakończonym okresie czuwania będzie najpewniej faza REM. Zaśniemy również szybciej niż wieczorem, dzięki czemu zwiększymy szansę na powodzenie. To bardzo ważne – WILDa wykonujemy wyłącznie z WBTB!

Po zakończonym WBTB, kładziemy się do łóżka w wygodnej pozycji. To bardzo ważne, gdyż nie będziemy mogli jej zmienić. Powinniśmy ułożyć się tak, aby po dłuższym czasie nie czuć większego dyskomfortu, który potrafi zaprzepaścić próbę WILDa. Pozycją polecaną przez nas jest położenie się na plecach z rękami ułożonymi wzdłuż tułowia.

Ideą WILDa jest zachowanie odpowiedniego balansu między relaksem a utrzymywaniem świadomości. W tym celu należy wykorzystać kotwicę, czyli stały bodziec, na którym możemy zawiesić naszą uwagę. Najlepszym jest oddech. Po zamknięciu oczu zauważ go i poobserwuj przez chwilę. Nie kontroluj oddechu, ale pozwól, by dział się sam – zupełnie tak, jakbyś to nie ty oddychał. Następnie wybierz jeden z jego aspektów i ogranicz do niego całą uwagę. Mogą to być, dla przykładu, ruchy klatki piersiowej albo uczucie przepływu powietrza na nozdrzach.

Powinniśmy pamiętać również o tym, aby wyzbyć się wszelkich myśli związanych z oczekiwaniem na LD. Bardzo często przy pierwszych próbach może towarzyszyć nam uczucie podekscytowania. Jak się okazuje, trudniej nam wówczas ograniczyć uwagę do utrzymywania świadomości. Wszystko w swoim czasie. Ten problem mija najczęściej z kolejnymi próbami.

Leżąc w bezruchu, do naszej głowy mogą wpaść spontaniczne, emocjonalne myśli. Oznacza to, że znaleźliśmy się w stanie półsnu. W tym przypadku proponujemy wyobrazić sobie odkurzacz lub czarną dziurę, która wchłania wszystkie nasze myśli. Może to brzmieć dziwnie, jednak to naprawdę dobry sposób.

Z czasem powinny pojawić się hipnagogi w postaci dziwnych obrazów, dźwięków lub odczuć. Bardzo często początkujący oneironauci przerywają w tym momencie próbę WILDa, gdyż wizje te mogą nie być przyjemne, czasami nawet bardzo realistyczne. Strach jest jednak nie na miejscu, gdyż nic nam nie grozi i jesteśmy całkowicie bezpieczni.

Mówiąc o hipnagogach, należy podkreślić, że niektóre z nich mogą okazać się szczególnie uciążliwe. Hipnagogia ma tendencję do oszukiwania śniącego, prezentując sytuacje, które można odebrać jako realne. Dla przykładu, możemy słyszeć głosy domowników, pukanie do drzwi, dzwonek telefonu lub odbierać inne bodźce, świadczące o czyjejś obecności lub jakiejś naglącej sprawie. Wówczas należy zachować bezwzględną świadomość, że wszystkie te sygnały są jedynie wytworem naszego umysłu.

Następnie czeka na nas paraliż senny. Czasami wejście w sen poprzedza pisk, który może sprawiać dyskomfort lub nawet wrażenie bólu. Pamiętajmy jednak, aby zachować spokój, gdyż fizycznie nic nie może nam się stać, a najgorsze jest już za nami.

Gdy z hipnagogów powstanie sen, zostaniemy do niego „zassani”. Zdarza się również, że to my będziemy musieli poczynić pierwszy krok przy wejściu w sen - wówczas warto wspomóc się uczuciem „huśtania”, stopniowego przybliżania się do snu. Na sam koniec upewniamy się testem rzeczywistości o fakcie śnienia i delikatnie podnosimy, wstając z sennego łóżka. W tym momencie wrota świadomego snu stoją przed nami otworem.

Istnieje jednak inna możliwość - w pewnym momencie hipnagogi mogą całkowicie zniknąć, a my nie będziemy wiedzieli, czy śnimy, czy dalej znajdujemy się na jawie. Co wtedy zrobić? Spróbuj podnieść rękę i wykonać test rzeczywistości z nosem. Istnieją trzy możliwe rezultaty:

1. Będziesz w stanie podnieść rękę, TR da wynik negatywny – jeszcze daleko do snu.

2. Nie będziesz w stanie podnieść ręki – jesteś w paraliżu.

3. Będziesz w stanie podnieść rękę z łatwością, TR da wynik pozytywny – właśnie śnisz!

Istotna sprawa – jeśli nic nie widzisz, nie próbuj otwierać oczu. Najczęściej kończy się to obudzeniem. Zamiast tego akomoduj wzrok do ciemności – ściągnij ciemne okulary z oczu lub wymacaj włącznik światła.

Na koniec, warto jeszcze wspomnieć o jednej rzeczy, o której mówił incestus – nawet nieudana próba WILDa zwiększa szansę na uświadomienie w następującym po niej śnie!

MILD, czyli „Mnemonic Induction of Lucid Dreams”, to technika opracowana przez Stephena LaBerge’a – amerykańskiego psychofizjologa i lidera w badaniach nad LD. LaBerge badał możliwość osiągania stanu świadomego snu na życzenie. Głębsze zrozumienie autosugestii, którą badacz stosował przed pójściem spać, zaowocowało stworzeniem nowej techniki, dzięki której LaBerge osiągnął swój cel – był w stanie śnić świadomie prawie każdej nocy.

MILD wykorzystuje pamięć prospektywną, dotyczącą odraczania reakcji - pamiętania o czymś, co ma być wykonane w przyszłości w określonym miejscu i czasie. W przypadku LD, mamy na myśli pamiętanie o tym, by uświadomić sobie podczas snu fakt śnienia. Z tego powodu, jak zaznacza LaBerge, wymogiem MILDa jest trening tego typu pamięci na jawie, ponieważ w innym razie przeniesienie jej do snu może okazać się nieskuteczne. Dotyczy to szczególnie osób, które korzystają z różnych „wspomagaczy”, ułatwiających pamiętanie o zaplanowanych czynnościach, np. list zakupów, notatek.

LaBerge dodaje, że, rozpatrując pamięć prospektywną, możemy zwiększyć prawdopodobieństwo pamiętania o zamiarze w następujące dwa sposoby:

• będąc silnie zmotywowanym do pamiętania o tym zamiarze – wówczas zdecydowanie trudniej jest zapomnieć o tym, co chcemy zrobić. Obieramy konkretny cel i pozostajemy czujni, aby nie przeoczyć możliwości jego realizacji.
• tworząc skojarzenie między naszym zamiarem i przyszłymi okolicznościami, w których go zrealizujemy. W praktyce chodzi o bodziec, który automatycznie przypomni nam o wykonaniu zaplanowanej czynności. Możemy obrać za przykład znaki senne, czyli motywy, które przewijają się często przez nasze sny. Jeśli wyrobimy na jawie nawyk sprawdzania rzeczywistości (wykonywania TRów) za każdym razem, gdy się z nimi spotkamy, będziemy w stanie skojarzyć dany znak senny już w samym śnie i zakwestionujemy otaczającą rzeczywistość.

Sam trening pamięci prospektywnej zaproponowany przez Stephena Laberge’a opiera się na codziennym wyznaczaniu sobie przedmiotów, sytuacji, dźwięków, itp., które przypomną nam o wykonaniu testu rzeczywistości. Po obudzeniu obieramy kilka celów, a następnie pilnujemy się, aby sprawdzić rzeczywistość za każdym razem, gdy zetkniemy się z nimi podczas dnia. Przed pójściem spać robimy podsumowanie, podliczając wszystkie sukcesy i porażki. Trening należy kontynuować przez co najmniej tydzień.

Oto przykładowa lista stworzona przez LaBerge’a:


MILD, któremu poświęcony jest ten tekst, to zestaw czynności, które należy wykonywać w połączeniu z WBTB. Dotychczas omówiliśmy genezę i ewentualne przygotowania, zaproponowane przez autora techniki. Teraz zajmiemy się właściwą częścią tego tekstu, czyli opisie krok po kroku.

1. Przed pójściem spać postanów, że zapamiętasz jak najwięcej snów z nadchodzącej nocy. Nie wierz, ale bądź przekonany, że uda ci się tego dokonać.
2. Po obudzeniu się, czy to na WBTB, czy to spontanicznie, przypomnij sobie zapamiętany sen, wyciągając możliwie jak najwięcej szczegółów. Jeśli czujesz się senny, koniecznie otrzeźw umysł – w innym przypadku możesz zaprzepaścić próbę MILDa.
3. Kiedy zdecydujesz się położyć z powrotem spać, skoncentruj się na swoim zamiarze – rozpoznaniu podczas snu, że śnisz. Możesz powiedzieć sobie z przekonaniem: „Następnym razem, gdy będę śnić, będę pamiętać, by rozpoznać, że śnię”. Pamiętaj, by skupić się przede wszystkim na znaczeniu tych słów, a także emocjach, które towarzyszą ci podczas ich wypowiadania. Ogranicz swoje myślenie tylko do chęci uświadomienia się we śnie.
4. Następnie przywołaj ostatni zapamiętany sen. Wyobraź sobie, że znowu bierzesz udział w jego akcji, ale tym razem w pewnym momencie zdajesz sobie sprawę z tego, że śnisz. Kontynuuj zabawę, wizualizując wykonywanie swojego planu na LD, krok po kroku. Poczuj ekscytację płynącą z możliwości realizacji zaplanowanych czynności. Niech będzie dla ciebie motywacją, o której wspominaliśmy na początku.
5. Powtarzaj punkty 3 i 4 tak długo, jak zechcesz. Twoją ostatnią myślą podczas zasypiania powinna być intencja, by zorientować się we śnie, że śnisz.

Sukces tej techniki potwierdzają oneironauci, z którymi pracował sam LaBerge. Również oni po przebyciu odpowiedniego treningu byli w stanie za pomocą MILDa osiągać świadome sny prawie każdej nocy, której chcieli.

WBTB, czyli „Wake Back To Bed”, jest jedną z najbardziej znanych i najprostszych technik świadomego snu. Nierzadko wykonuje się ją w połączeniu z innymi technikami, jednak stosowana osobno również jest skuteczna.

Zarys techniki WBTB zawarty jest w jej skrócie – mówiąc najprościej, budzimy się w nocy, czuwamy przez pewien czas, a następnie ponownie kładziemy się do łóżka. Dlaczego? Taki zabieg pozwala nam optymalnie spłycić sen, co sprawi, że w kolejnych snach uświadomienie się będzie łatwiejsze. W połączeniu z autosugestią efekt jest jeszcze większy.

Techniki WBTB polecamy używać wtedy, gdy mamy możliwość wstać później następnego dnia. Chodzi po prostu o to, aby nie czuć strachu przed niewyspaniem. Ponadto, najlepiej położyć się zmęczonym, aby szybko zasnąć.

Przed snem musimy przede wszystkim ustalić, o której godzinie się obudzimy. Statystycznie jest to najczęściej 5-6 godzin snu. W przypadku, gdy po obudzeniu będziesz wyspany i ponowne zaśnięcie okaże się niemożliwe, stopniowo zmniejszaj czas snu. Jeśli obudzisz się zmęczony i wstanie z łóżka będzie kłopotliwe, oznacza to, że spałeś za krótko lub niefortunnie trafiłeś w fazę N-REM. Wówczas najlepiej zwiększyć czas snu. Metodą prób i błędów odnajdziesz w końcu idealne ustawienie. Pamiętaj – pomysł jest taki, aby większość nocy była już za nami, a po obudzeniu byliśmy jeszcze niedospani.

Aby obudzić się o ustalonej godzinie możemy użyć dwóch rzeczy: budzika fizycznego (w postaci budzika w zegarku/telefonie) lub alfa-budzika. Pierwszy z nich gwarantuje, że uda nam się wstać o ustalonej godzinie – nie musimy się martwić o jego dokładność. Przeszkodą może być to, że nie zawsze trafimy w odpowiednią fazę snu. Obudzeni w N-REM będziemy nieprzytomni, możemy szybko się zniechęcić i pójść spać. Dodatkowo budzik ten może być udręką dla innych domowników.

Alternatywnym rozwiązaniem jest użycie alfabudzika. Obudzi on nas po zakończonej fazie REM – bezgłośnie i łagodnie. Problem może stanowić jego dokładność i niepewność, jednak jesteśmy w stanie temu zaradzić, wykonując sumiennie afirmację.

Po przebudzeniu najważniejszą rzeczą jest powstrzymanie się przed ponownym zaśnięciem. Kiedy uda nam się wstać, rozpoczynamy proces rozbudzania. Jego czas trwania oraz intensywność również powinniśmy dostosować pod własne potrzeby. Najczęściej jest to 30-40 minut. Jeśli po wybranym czasie nie możemy zasnąć – skracamy długość rozbudzania. Jeśli zasypiamy zbyt szybko lub zbyt głęboko – czuwamy dłużej lub rozbudzamy się bardziej intensywnie.

Powinniśmy przede wszystkim rozbudzać umysł, a nie ciało, np. czytając książkę lub słuchając muzyki. Jeżeli nie robimy w tym czasie żadnej innej techniki, polecamy zająć się czymś związanym ze świadomym śnieniem. Przede wszystkim powinniśmy nastawić się na nadchodzący LD, oczekiwać go. Zaraz po tym warto ustalić sobie plan na świadomy sen i przemyśleć go. Możemy zapisać sny, o ile jakieś zapamiętaliśmy. Dobrym pomysłem będzie również przeczytanie czegoś na temat świadomego snu.

Kiedy umowna godzina minie, kładziemy się z powrotem spać. Ważne, aby być pewnym, że osiągniemy świadomy sen. Wystarczy sama intencja lub prosta afirmacja, np. „Zasnę i będę miał świadomy sen”. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, budzimy się we śnie pełni podejrzeń. Następnym krokiem jest wykonanie testu rzeczywistości i voila! Odzyskujemy świadomość!

DEILD to technika podobna do WILD'a, jednakże przeznaczona jest dla ludzi, którzy często budzą się w nocy podczas śnienia.
Jednym z minusów tej techniki jest to, że nie może być to koniec fazy REM, tylko jej początek lub środek. Jeżeli śni Ci się coś, i się obudzisz- możesz spokojnie  spróbować wykorzystać tą technikę. Charakteryzuje się ona tym, że po przebudzeniu najlepiej się nie ruszać. Nawet najmniejszy ruch może spowodować mniejsze szanse na uzyskanie LD używając DEILD'a

Plusami DEILD'a są:
- zdobywanie doświadczenia do innych technik (czyt. WILD)
- wysoka szansa na LD, jeśli ćwiczysz poprawnie
- WILD, jak i DEILD często charakteryzuje się WYSOKIM poziomem świadomości
- niska szansa na stratę świadomości w czasie wchodzenia do snu
- ten sam sen (nie zaczynasz wszystkiego od nowa przy 2. sposobie)
- najlepszy sposób do przedłużenia LD, gdy nas z niego wywali (przy 2. sposobie)


Jest kilka rzeczy, które mówią Ci, że twoje przebudzenie nadaje się do DEILD:
- jest bardzo szybkie (dosłownie sen, kończy się, a ty zdajesz sobie sprawę, że leżysz w łóżku w kilka sekund)
- jest wymuszone (w jakiś sposób spowodowałeś, że sen się skończył i się obudziłeś)
- jest spowodowane powolnym słabnięciem snu/LD, z którego się budzisz

Niektóre ciekawostki zostały pozyskane z : http://www.lucid.fora.pl/praktyka,7/deil...,2230.html

Dyskusja na temat techniki DEILD odbywa się w tym wątku: http://i-sen.pl/Temat-DEILD-Dyskusja--3367