20-05-2011, 11:34
Wraz z bratem poszliśmy na seans filmowy. Przy wejściu spotkałem mojego niedoszłego wychowawcę. Zauważyłem też, że przedsionek w kinie, przypomina oborę, a w zasadzie to była obora i pasą się w niej świnie. Był tam również wieśniak, który karmił te zwierzęta. Słychać jakby świst. Po chwili zorientowałem się, że to odgłos broni z tłumikiem. Po paru strzałach, nabój trafia tego farmera od zwierząt. Wraz z bratem postanowiliśmy rozwiązać zagadkę tajemniczego morderstwa. Zamieniliśmy się w detektywów.
Poszliśmy na strych, to stamtąd prawdopodobnie dobiegały strzały. Na poddaszu, znajdowało się mnóstwo zakurzonych przedmiotów i szafek, wśród nich jest również strzelba. Nie leżała ona zwyczajnie, była przyczepiona do szczebli na krześle, wycelowana w podłogę z nietypowym mechanizmem przyczepionym do spustu. Szybko uznaliśmy, że to nią posłużył się zabójca. Również zauważyłem, że ów mechanizm służył do zdalnego uruchamiania broni, tak aby morderca ustawiając się daleko miał czas na ucieczkę. Nie znaleźliśmy żadnych szczególnych śladów prowadzących nas do podejrzanego. Udaliśmy się zatem piętro niżej w celu przesłuchania mieszkańców. Pierwsza otworzyła nam dość otyła kobieta. Po krótkim wywiadzie, nie dowiedzieliśmy się niczego co mogłoby sugerować wskazanie podejrzanego. Kobieta nie słyszała również żadnych odgłosów i huków wystrzału. W następnym mieszkaniu zastaliśmy mężczyznę po 50-ce, był prawie łysy, reszta owłosienia, która mu została pokryta była siwizną. Waliło od niego suto wódką. Powiedział, że wie coś co może nas zainteresować...
Po podarowaniu mu małego datku pieniężnego, mężczyzna zaprowadził nas na wcześniej odwiedzony strych. Oznajmił, że wczoraj (nie był dokładnie pewien kiedy) znalazł swoje słoiki z ogórkami kiszonymi całkowicie potłuczone, leżące na ziemi. Szybko zdał sobie sprawę, że ktoś grzebał mu w szafce. Na pytanie, czy widział jakiś podejrzany przedmiot, albo mebel, który nie stał tak jak zawsze, odparł, że nie jest za bardzo w stanie sobie przypomnieć, ale krzesło stało chyba pod inną ścianą. Brat, po tym wywiadzie wyszedł wkurzony mrucząc pod nosem coś o pijakach i nierobach. Usiadłem i przemyślałem jeszcze raz sytuację. Skoro krzesło wczoraj stało pod północną ścianą, warto zobaczyć co znajduje się tam teraz. Faktycznie, brak pajęczyn oraz świeżo starty kurz definitywnie świadczył o niedawnej aktywności. Na ścianie znajdowała się również lekko odchylona deska. Poruszyłem ją, coś zaskrzypiało. Pociągnąłem mocniej i nagle, na wysokości moich kolan otworzyły się małe drewniane drzwiczki. Widać, że niedawno ktoś z nich korzystał. Szybko zadzwoniłem po brata. Uzgodniliśmy, że on wchodzi pierwszy.
Korytarz był ciasny i wilgotny, trzeba było w nim kucać na czworaka. Prawdopodobnie gdzieś blisko szły rury odprowadzające wodę. Po minucie uciążliwej wędrówki małe wyblakłe światełko dało nam znać o kończącym się tunelu. Znaleźliśmy się w jakimś pomieszczeniu, była to garderoba. Smród, który wydobywał się z dawno przechodzonych płaszczy był okropny. Śmierdziało starymi ludźmi. Powoli otworzyliśmy drzwi do następnego pokoju. Pozasłaniane okiennice i poobdzierane ściany wywoływały nastrój mroku. Chociaż na zewnątrz było jeszcze widno, tutaj promienie słońca znajdowały tylko nieliczne luki, aby nieśmiało przedostać się do środka. Pokój stołowy był bogato udekorowany, meble wyglądały na przedwojenne klasyki, które z pewnością nie były robione z taniej tektury w IKEA. Wszystko było zaniedbane i niechlujnie poustawiane. Weszliśmy do kuchni, blat wydawał mi się znajomy, coś mi podpowiadało, że już tu byłem. Wtem, myśl tak nieoczekiwana, a zarazem równie nieuchronna uderzyła mnie jak wystrzał z Magnum 44...
Poszliśmy na strych, to stamtąd prawdopodobnie dobiegały strzały. Na poddaszu, znajdowało się mnóstwo zakurzonych przedmiotów i szafek, wśród nich jest również strzelba. Nie leżała ona zwyczajnie, była przyczepiona do szczebli na krześle, wycelowana w podłogę z nietypowym mechanizmem przyczepionym do spustu. Szybko uznaliśmy, że to nią posłużył się zabójca. Również zauważyłem, że ów mechanizm służył do zdalnego uruchamiania broni, tak aby morderca ustawiając się daleko miał czas na ucieczkę. Nie znaleźliśmy żadnych szczególnych śladów prowadzących nas do podejrzanego. Udaliśmy się zatem piętro niżej w celu przesłuchania mieszkańców. Pierwsza otworzyła nam dość otyła kobieta. Po krótkim wywiadzie, nie dowiedzieliśmy się niczego co mogłoby sugerować wskazanie podejrzanego. Kobieta nie słyszała również żadnych odgłosów i huków wystrzału. W następnym mieszkaniu zastaliśmy mężczyznę po 50-ce, był prawie łysy, reszta owłosienia, która mu została pokryta była siwizną. Waliło od niego suto wódką. Powiedział, że wie coś co może nas zainteresować...
Po podarowaniu mu małego datku pieniężnego, mężczyzna zaprowadził nas na wcześniej odwiedzony strych. Oznajmił, że wczoraj (nie był dokładnie pewien kiedy) znalazł swoje słoiki z ogórkami kiszonymi całkowicie potłuczone, leżące na ziemi. Szybko zdał sobie sprawę, że ktoś grzebał mu w szafce. Na pytanie, czy widział jakiś podejrzany przedmiot, albo mebel, który nie stał tak jak zawsze, odparł, że nie jest za bardzo w stanie sobie przypomnieć, ale krzesło stało chyba pod inną ścianą. Brat, po tym wywiadzie wyszedł wkurzony mrucząc pod nosem coś o pijakach i nierobach. Usiadłem i przemyślałem jeszcze raz sytuację. Skoro krzesło wczoraj stało pod północną ścianą, warto zobaczyć co znajduje się tam teraz. Faktycznie, brak pajęczyn oraz świeżo starty kurz definitywnie świadczył o niedawnej aktywności. Na ścianie znajdowała się również lekko odchylona deska. Poruszyłem ją, coś zaskrzypiało. Pociągnąłem mocniej i nagle, na wysokości moich kolan otworzyły się małe drewniane drzwiczki. Widać, że niedawno ktoś z nich korzystał. Szybko zadzwoniłem po brata. Uzgodniliśmy, że on wchodzi pierwszy.
Korytarz był ciasny i wilgotny, trzeba było w nim kucać na czworaka. Prawdopodobnie gdzieś blisko szły rury odprowadzające wodę. Po minucie uciążliwej wędrówki małe wyblakłe światełko dało nam znać o kończącym się tunelu. Znaleźliśmy się w jakimś pomieszczeniu, była to garderoba. Smród, który wydobywał się z dawno przechodzonych płaszczy był okropny. Śmierdziało starymi ludźmi. Powoli otworzyliśmy drzwi do następnego pokoju. Pozasłaniane okiennice i poobdzierane ściany wywoływały nastrój mroku. Chociaż na zewnątrz było jeszcze widno, tutaj promienie słońca znajdowały tylko nieliczne luki, aby nieśmiało przedostać się do środka. Pokój stołowy był bogato udekorowany, meble wyglądały na przedwojenne klasyki, które z pewnością nie były robione z taniej tektury w IKEA. Wszystko było zaniedbane i niechlujnie poustawiane. Weszliśmy do kuchni, blat wydawał mi się znajomy, coś mi podpowiadało, że już tu byłem. Wtem, myśl tak nieoczekiwana, a zarazem równie nieuchronna uderzyła mnie jak wystrzał z Magnum 44...
