03-08-2026, 20:58
Nietypowy sen. Na statku kosmicznym uprawiam seks z kobietą. Została jakby uprowadzona. Bardzo długo to trwało. To był najdłuższy seks, jaki miałem. Wykorzystałem moment.
Wysłali inny statek kosmiczny, który miał nas pochwycić. Był taki sam jak nasz. Miał formę trójkąta, a na górze mieliśmy jakby nadajnik, który umożliwiał naszą lokalizację. Zerwaliśmy go, nie wiem jak. Osłona uderzyła w róg tamtego statku, powodując ich awarię. Lecimy dalej.
Docieramy jakby na powierzchnię jakiejś przestrzeni. Są tam skały i jakiś płaski teren. Komputer ostrzega przed zagrożeniem. Coś tu się nie zgadza. Podchodzimy kilkukrotnie pod miejsce, które pokazują współrzędne, ale komputer wciąż powtarza ostrzeżenie o zagrożeniu. Powtarza się to kilka razy. Coś mi tu nie gra.
Wywalam świadomość poza statek i patrzę z pozycji ekranu. I co widzę? Ogromny statek kosmiczny, który jest nad nami. On jest wielkości telefonu, a nas można porównać do 1 grosza. Stworzył iluzję – hologram, który nas oszukuje. Jesteśmy w jego pułapce. Podnosimy statek w górę, uderzając spodem i uszkadzając jakiś czujnik hologramu. Odsłaniamy jego widoczność.
Zostajemy pojmani. Jestem w środku. Jest tam kobieta, jakby Japonka. Mówi coś w stylu: „Jak śmiał mnie przelecieć!”. A ja mówię, że to kara za jej bierność, kiedy bito mężczyznę.
Łapię jakby samurajski miecz – rączka była tylko podobna, a ostrze miało trzy płaskie, bardzo cienkie metalowe blachy. Walczę z kobietą. Tak się zamachnąłem, że osobie niosącej filiżankę chlasnąłem palce, ale się nie rozpadły. Na chwilę skupiam uwagę. Kiedy stawia filiżankę na stole, palce odpadają i wpadają do filiżanki.
Wysłali inny statek kosmiczny, który miał nas pochwycić. Był taki sam jak nasz. Miał formę trójkąta, a na górze mieliśmy jakby nadajnik, który umożliwiał naszą lokalizację. Zerwaliśmy go, nie wiem jak. Osłona uderzyła w róg tamtego statku, powodując ich awarię. Lecimy dalej.
Docieramy jakby na powierzchnię jakiejś przestrzeni. Są tam skały i jakiś płaski teren. Komputer ostrzega przed zagrożeniem. Coś tu się nie zgadza. Podchodzimy kilkukrotnie pod miejsce, które pokazują współrzędne, ale komputer wciąż powtarza ostrzeżenie o zagrożeniu. Powtarza się to kilka razy. Coś mi tu nie gra.
Wywalam świadomość poza statek i patrzę z pozycji ekranu. I co widzę? Ogromny statek kosmiczny, który jest nad nami. On jest wielkości telefonu, a nas można porównać do 1 grosza. Stworzył iluzję – hologram, który nas oszukuje. Jesteśmy w jego pułapce. Podnosimy statek w górę, uderzając spodem i uszkadzając jakiś czujnik hologramu. Odsłaniamy jego widoczność.
Zostajemy pojmani. Jestem w środku. Jest tam kobieta, jakby Japonka. Mówi coś w stylu: „Jak śmiał mnie przelecieć!”. A ja mówię, że to kara za jej bierność, kiedy bito mężczyznę.
Łapię jakby samurajski miecz – rączka była tylko podobna, a ostrze miało trzy płaskie, bardzo cienkie metalowe blachy. Walczę z kobietą. Tak się zamachnąłem, że osobie niosącej filiżankę chlasnąłem palce, ale się nie rozpadły. Na chwilę skupiam uwagę. Kiedy stawia filiżankę na stole, palce odpadają i wpadają do filiżanki.
