08-07-2026, 08:33
Tak przyglądając się snom w półśnie, zastanawiam się, jak to możliwe, że osoba śniąca, ludzie czy obiekty ze snu mają swoją odrębną rzeczywistość, tworząc iluzję prawdziwego świata.
Choć wiem, czemu tak się dzieje, mój umysł dzienny nie może się temu nadziwić i nacieszyć.
Nawet wytłumaczenie sobie, że mam dobrą synchronizację z ciałem mentalnym oraz astralnym powoduje, że świadek snu ma bardzo dobrą percepcję.
A kiedy jedno przejmie stery, uwaga skupia się na tym, które ma w tym czasie przewagę.
Patrząc ze stanu czuwania, mogę powiedzieć, że sen widzę jako coś płaskiego – po prostu wyobrażenie, projekcję jak film. Rozpamiętywanie percepcją mentalną.
Ale kiedy skupię uwagę na wrażeniu i podziwie, jaki miał umysł dzienny – który, używając dla uproszczenia analogii, „wącha” sny za pomocą ciał subtelnych, włączając w to ciało fizyczne, robi skan i rozumie, dlaczego tak jest – te emocje powodują, że umysł szuka przyczyny tej głębi i realności tych obiektów. Wskazuje palcem uwagi na ciało astralne. To ono jest winowajcą.
Ono daje świadkowi wzrok widzenia jak na jawie.
Kiedy uwaga skupia się na ciele astralnym, umysł odbiera i delektuje się z tej pozycji, mogąc znowu doznawać jak we śnie, ale już z pewnymi ograniczeniami wynikającymi z posiadania percepcji fizycznej. Im więcej czasu mija, tym gorzej.
Obraz pozostaje jak zdjęcie albo rolka filmowa.
Sen
Osoba śniąca wierzy, że ogląda TV, w którym leci program o małżeństwach, gdzie ludzie się dobierają. I to jest prawda z jej pozycji. Ale kto stworzył ten sen? Osoba śniąca raczej nie, bo ona jest wkręcona na maksa w treść snu. Nawet nie zdaje sobie sprawy, że to astral, tylko myśli, że to świat fizyczny.
Czy ciało astralne, patrząc na ekran, powoduje, że ma takie i owakie emocje, w wyniku czego przywołuje myśli adekwatne do swojego stanu emocjonalnego? Czy odwrotnie: ciało mentalne, patrząc na ekran poprzez ciało astralne, prowokuje takie myśli, które zostają ubrane w odpowiednie emocje? Która wersja jest prawdziwa?
W tym programie ludzie spotykali się i wymieniali rozmowami, stosowali swoje zagrywki, a niektórzy mieli swoich faworytów. Ale była para, która była stabilna i wierna sobie przez cały czas. Dało się zauważyć, że inni zazdroszczą im takiego związku.
Przez wewnętrzne targania osoby śniącej, jej zmienność myślenia i emocji spowodowały taką sinusoidę, która wzbudziła ciekawość świadka, obserwującego to wszystko z boku, ale jednocześnie uczestniczącego w tym procesie.
Nagle obserwator, a raczej uwaga, oderwała się ze snu i weszła w ekran.
Ale dalej śniący miał kontakt z obserwatorem, choć widział już trochę inaczej. Percepcja stała się bardziej przestrzenna, lekka. Zamiast oglądać film przez ekran, śniący jest już w tej przestrzeni, w której ten film się wydarza.
Ludzie po prawej stronie, po ściągnięciu filtrów miłości, jakie pokazują na pokaz, tak naprawdę wchodzą w związki oparte na korzyściach typu „co mi dasz”. Zwykły układ transakcyjny poparty zwierzęcym popędem seksualnym. Czysta kalkulacja biznesowa.
Uwaga leci do tej stabilnej pary. Trochę czasu potrzebowała, aby się do nich zbliżyć, a raczej dostroić do ich pól, ponieważ tamci pierwsi byli dla uwagi bardzo łatwi do zdiagnozowania.
Para wychodzi z wody, kierując się jakby na spotkanie całej grupy – ktoś nakazał to wszystkim.
Ogólnie mieli bardzo wysoki poziom kultury oraz szacunku wobec siebie, ale pod tą fasadą było coś nie tak. Doszło do bardzo delikatnej sprzeczki.
On był stanowczy wobec jakiejś decyzji, a ona miała się podporządkować. Doszło do lekkiego zgrzytu, ale podeszli do tego bardzo grzecznie i jakby wyrafinowanie.
Nie było żadnych krzyków czy awantur. Tylko coś w stylu: „Ja sobie nie życzę takiego zachowania”.
W tym samym czasie, gdy doszło do ich kłótni, moja uwaga skupia się na jej polu mentalnym i słyszę takie zdanie: „Ty mi dajesz szczęście, nie nadużywaj tego.
Chcę doświadczyć miłości, opieki, radości, spokoju i dlatego dopuściłam ciebie do siebie”. Ewidentnie było widać i czuć granicę, ale do jej opisu brakuje mi słów.
Mamy tu dwa skrajne podejścia do miłości – a gdzie trzeci przykład: prawdziwej miłości WJ ?
Jedni miłość widzą w okazywaniu uczuć, jakich oczekują od drugiej osoby, i mówią: „Wtedy będę cię kochać. Ty mnie kochaj, dawaj to, czego potrzebuję, to ja będę cię kochać tak samo”. Handel wymienny uczuć.
Drudzy widzą miłość po prostu tak: „Ja ci dam bezpieczeństwo i fajne życie. Dam ci kasę, dom i wszystkie bajery, a ty masz mnie za to kochać i być ze mną”.
Choć wiem, czemu tak się dzieje, mój umysł dzienny nie może się temu nadziwić i nacieszyć.
Nawet wytłumaczenie sobie, że mam dobrą synchronizację z ciałem mentalnym oraz astralnym powoduje, że świadek snu ma bardzo dobrą percepcję.
A kiedy jedno przejmie stery, uwaga skupia się na tym, które ma w tym czasie przewagę.
Patrząc ze stanu czuwania, mogę powiedzieć, że sen widzę jako coś płaskiego – po prostu wyobrażenie, projekcję jak film. Rozpamiętywanie percepcją mentalną.
Ale kiedy skupię uwagę na wrażeniu i podziwie, jaki miał umysł dzienny – który, używając dla uproszczenia analogii, „wącha” sny za pomocą ciał subtelnych, włączając w to ciało fizyczne, robi skan i rozumie, dlaczego tak jest – te emocje powodują, że umysł szuka przyczyny tej głębi i realności tych obiektów. Wskazuje palcem uwagi na ciało astralne. To ono jest winowajcą.
Ono daje świadkowi wzrok widzenia jak na jawie.
Kiedy uwaga skupia się na ciele astralnym, umysł odbiera i delektuje się z tej pozycji, mogąc znowu doznawać jak we śnie, ale już z pewnymi ograniczeniami wynikającymi z posiadania percepcji fizycznej. Im więcej czasu mija, tym gorzej.
Obraz pozostaje jak zdjęcie albo rolka filmowa.
Sen
Osoba śniąca wierzy, że ogląda TV, w którym leci program o małżeństwach, gdzie ludzie się dobierają. I to jest prawda z jej pozycji. Ale kto stworzył ten sen? Osoba śniąca raczej nie, bo ona jest wkręcona na maksa w treść snu. Nawet nie zdaje sobie sprawy, że to astral, tylko myśli, że to świat fizyczny.
Czy ciało astralne, patrząc na ekran, powoduje, że ma takie i owakie emocje, w wyniku czego przywołuje myśli adekwatne do swojego stanu emocjonalnego? Czy odwrotnie: ciało mentalne, patrząc na ekran poprzez ciało astralne, prowokuje takie myśli, które zostają ubrane w odpowiednie emocje? Która wersja jest prawdziwa?
W tym programie ludzie spotykali się i wymieniali rozmowami, stosowali swoje zagrywki, a niektórzy mieli swoich faworytów. Ale była para, która była stabilna i wierna sobie przez cały czas. Dało się zauważyć, że inni zazdroszczą im takiego związku.
Przez wewnętrzne targania osoby śniącej, jej zmienność myślenia i emocji spowodowały taką sinusoidę, która wzbudziła ciekawość świadka, obserwującego to wszystko z boku, ale jednocześnie uczestniczącego w tym procesie.
Nagle obserwator, a raczej uwaga, oderwała się ze snu i weszła w ekran.
Ale dalej śniący miał kontakt z obserwatorem, choć widział już trochę inaczej. Percepcja stała się bardziej przestrzenna, lekka. Zamiast oglądać film przez ekran, śniący jest już w tej przestrzeni, w której ten film się wydarza.
Ludzie po prawej stronie, po ściągnięciu filtrów miłości, jakie pokazują na pokaz, tak naprawdę wchodzą w związki oparte na korzyściach typu „co mi dasz”. Zwykły układ transakcyjny poparty zwierzęcym popędem seksualnym. Czysta kalkulacja biznesowa.
Uwaga leci do tej stabilnej pary. Trochę czasu potrzebowała, aby się do nich zbliżyć, a raczej dostroić do ich pól, ponieważ tamci pierwsi byli dla uwagi bardzo łatwi do zdiagnozowania.
Para wychodzi z wody, kierując się jakby na spotkanie całej grupy – ktoś nakazał to wszystkim.
Ogólnie mieli bardzo wysoki poziom kultury oraz szacunku wobec siebie, ale pod tą fasadą było coś nie tak. Doszło do bardzo delikatnej sprzeczki.
On był stanowczy wobec jakiejś decyzji, a ona miała się podporządkować. Doszło do lekkiego zgrzytu, ale podeszli do tego bardzo grzecznie i jakby wyrafinowanie.
Nie było żadnych krzyków czy awantur. Tylko coś w stylu: „Ja sobie nie życzę takiego zachowania”.
W tym samym czasie, gdy doszło do ich kłótni, moja uwaga skupia się na jej polu mentalnym i słyszę takie zdanie: „Ty mi dajesz szczęście, nie nadużywaj tego.
Chcę doświadczyć miłości, opieki, radości, spokoju i dlatego dopuściłam ciebie do siebie”. Ewidentnie było widać i czuć granicę, ale do jej opisu brakuje mi słów.
Mamy tu dwa skrajne podejścia do miłości – a gdzie trzeci przykład: prawdziwej miłości WJ ?
Jedni miłość widzą w okazywaniu uczuć, jakich oczekują od drugiej osoby, i mówią: „Wtedy będę cię kochać. Ty mnie kochaj, dawaj to, czego potrzebuję, to ja będę cię kochać tak samo”. Handel wymienny uczuć.
Drudzy widzą miłość po prostu tak: „Ja ci dam bezpieczeństwo i fajne życie. Dam ci kasę, dom i wszystkie bajery, a ty masz mnie za to kochać i być ze mną”.
