10-02-2024, 16:35
Jeśli czujesz od dłuższego czasu zagubienie, zgorzknienie, poczucie braku sensu, zmęczenie gonieniem za czymś, lub po prostu czujesz, że Twoje życie jest nijakie, proponuję Ci spojrzeć na to jak na skutki zamkniętego serca i w chwili samotności i ciszy, pochylić się nad nim. Łagodnie, ale szczerze. Jeśli nie masz pomysłu na to jak to zrobić, spróbuj podążyć za tymi krokami:
1. Uświadom sobie i poczuj, że nie jesteś szczęśliwy/a.
2. Wczuj się w to jak bardzo pragniesz szczęścia.
3. Poczuj, że zasługujesz na szczęście.
4. Poczuj, że możesz być szczęśliwy/a i zostań na dłużej z tym uczuciem.
Niech nie zwiedzie Cię prostota tej praktyki. W zasadzie jeśli podejdziesz do niej szczerze i cierpliwie, może okazać się wcale nie taka prosta. Na każdym kroku możesz napotkać trudne uczucia, albo blokadę. Jeśli tak się stanie to nie zniechęcaj się. To oznaka, że przebijasz się przez zamknięte serce. Otwarcie serca może boleć. To jeden z powodów, czemu odruchowo zamykamy swoje serce - nie chcemy czuć bólu. Ale tym samym zamykamy się też na możliwość czucia szczęścia i inspiracji, zamykamy się na innych, a (szczególnie u niektórych osób) rozbuchany intelekt napędzany silnym poczuciem potrzeby kontroli, nie jest w stanie umiejętnie kierować naszym życiem, bądź tego kierowania jest tyle, że już nie wystarcza przestrzeni na cieszenie się nim.
Praktyka polega więc w dużej mierze na otworzeniu na uczucia. Nie musisz blokować refleksji, ale staraj się też nie wikłać w analizy. W tym samej praktyki. Zaufaj, że praktyka jest bardzo prosta (choć niekoniecznie z początku wygodna). Pomyśl, że Twoje serce tylko czeka, aż zwrócisz się w jego kierunku a dalej samo wskaże Ci drogę.
Z drugiej strony nie musisz jakoś szczególnie przepadać za takimi określaniami, wystarczy że będziesz wykonywał praktykę. Możesz znaleźć sobie własne określenia na to co ona dla Ciebie wniesie.
Ostatni zaproponowany krok może okazać się najtrudniejszy, bo intelekt może się dobijać z pytaniem "Ok, ale jak?", wraz z pomysłami jak możemy być bardziej szczęśliwi, albo "argumentami", że ciężko nam będzie być szczęśliwymi. Pytanie "jak?" odłóż na bok. Możesz porozmawiać ze swoim życiem później, ale teraz proszę Cię o zaufanie sobie, że najlepsze co możesz dla siebie teraz zrobić, to zwyczajne bycie w poczuciu, że możesz być szczęśliwy/a. Możesz potraktować to jako akt wspierającego samowspółczucia. Być może będziesz miał/a wrażenie, że odpowiedzenie choć częściowo zadowolajaco na pytanie "jak?" jest niezbędne, żeby to poczuć, ale to tylko wrażenie. Po prostu spróbuj. W pewnym sensie jest to bardzo proste. Dalece prostsze niż szukanie rozwiązań. Potrzebujesz tylko zaufać, że to wystarczy.
Nie chodzi o czucie jakiegoś szczególnego rodzaju radości, całkowicie przyćmiewającej wszystkie złe myśli i uczucia. Im więcej łagodności, tym lepiej, dlatego paradoksalnie, bardziej otworzysz serce cichym uśmiechem w stronę wszystkiego co się pojawia w Twoim doświadczeniu, niż "pozytywnością", która do istnienia potrzebuje spychać swoje przeciwieństwo na bok.
Nawet krótka sesja może wnieść pogodność w Twoje doświadczenie, ale nic nie stoi na przeszkodzie by uczynić z tego regularną i dłuższą praktykę. Gorąco Cię do tego zachęcam. Oczywiście, jeśli czujesz się dobrze, możesz zacząć od ostatniego kroku, bądź po prostu kultywując ciepłe, albo radosne uczucie zaufania.
Otwieranie serca nie jest czymś jednorazowym, czy zero-jedynkowym. To raczej proces poznawania siebie i nauki kontaktu z sobą.
Otwieranie serca jest też procesem samonapędzającym się. Im bardziej otwarte serce, tym "niżej" wgłąb swojego serca możemy zejść (często spontanicznie), bliżej źródła swojego bólu (i zamknięcia). Mamy dzięki temu szansę na swego rodzaju wgląd i wyzwolenie głęboko stłumionych uczuć i myśli. To z kolei, umożliwia nam otwarcie serca jeszcze pełniej.
Napisałem o nie zniechęcaniu się napotkanymi blokadami i jeśli czujesz, że nie potrafisz przebić się przez jakieś bolące uczucie bądź przekonanie na swój temat, bądź o świecie, polecam Ci rozważyć współpracę z psychoterapeutą. Myślę, że opowiedzenie o Twoich odczuciach z takiej praktyki mogą szybko ukierunkować terapię w stronę esencjonalnych obszarów dla Twojego samopoczucia. Taka terapia może być dobrym pomysłem także jeśli wciąż natrafiasz na te same blokady.
Mam szczerą nadzieję, że nikt na tej grupie w trakcie czytania nie pomyślał, że temat jest jakkolwiek nieadekwatny. Otwieranie serca to esencja duchowej praktyki i powiedziałbym nawet, że to całe zgłębianie "iluzorycznosci" doświadczenia, jeśli nie sprzyja temu i nie prowadzi w tę stronę - nie jest praktyką duchową. Oczywiście praktyka może być z początku mocno nastawiona na intelekt, bądź doświadczenie "pustki". To normalne, wręcz często nieuniknione. Ale jeśli mimo lat się to nie zmienia - prawdopodobnie Twoja praktyka nie pomaga szczególnie Tobie i tym bardziej Twoim bliskim.
"Otwieranie serca" jest co prawda pewną koncepcją (czy raczej metaforą), ale z doświadczenia wiem, że traktowanie jej "poważnie" przeszkadza przede wszystkim przeintelektualizowanym umysłom. Raczej nie tym, którzy przekroczyli ten dualizm (jeśli to dualizm). Ja na tym etapie raczej nie jestem. Choć wiele razy czułem otwarte serce, tak długo, że jakby zapominałem, czym jest zamknięcie czy pomieszanie, to wciąż lubię tą metaforę i rozpoznawanie czy moje serce jest zamknięte czy otwarte, jest mi drogowskazem na ścieżce duchowej i w życiu. Chętnie podyskutuję jeśli ktoś miał podobnie, a później już nie. Ciekawy temat.
W każdym razie dajcie znać co sądzicie, czy tekst był dla Was zrozumiały i jakkolwiek przydatny. Starałem się, żeby tekst był przydatny i zrozumiały także dla osób, które nie medytują, ani nawet nie interesują się duchowością. Sugestie mile widziane
1. Uświadom sobie i poczuj, że nie jesteś szczęśliwy/a.
2. Wczuj się w to jak bardzo pragniesz szczęścia.
3. Poczuj, że zasługujesz na szczęście.
4. Poczuj, że możesz być szczęśliwy/a i zostań na dłużej z tym uczuciem.
Niech nie zwiedzie Cię prostota tej praktyki. W zasadzie jeśli podejdziesz do niej szczerze i cierpliwie, może okazać się wcale nie taka prosta. Na każdym kroku możesz napotkać trudne uczucia, albo blokadę. Jeśli tak się stanie to nie zniechęcaj się. To oznaka, że przebijasz się przez zamknięte serce. Otwarcie serca może boleć. To jeden z powodów, czemu odruchowo zamykamy swoje serce - nie chcemy czuć bólu. Ale tym samym zamykamy się też na możliwość czucia szczęścia i inspiracji, zamykamy się na innych, a (szczególnie u niektórych osób) rozbuchany intelekt napędzany silnym poczuciem potrzeby kontroli, nie jest w stanie umiejętnie kierować naszym życiem, bądź tego kierowania jest tyle, że już nie wystarcza przestrzeni na cieszenie się nim.
Praktyka polega więc w dużej mierze na otworzeniu na uczucia. Nie musisz blokować refleksji, ale staraj się też nie wikłać w analizy. W tym samej praktyki. Zaufaj, że praktyka jest bardzo prosta (choć niekoniecznie z początku wygodna). Pomyśl, że Twoje serce tylko czeka, aż zwrócisz się w jego kierunku a dalej samo wskaże Ci drogę.
Z drugiej strony nie musisz jakoś szczególnie przepadać za takimi określaniami, wystarczy że będziesz wykonywał praktykę. Możesz znaleźć sobie własne określenia na to co ona dla Ciebie wniesie.
Ostatni zaproponowany krok może okazać się najtrudniejszy, bo intelekt może się dobijać z pytaniem "Ok, ale jak?", wraz z pomysłami jak możemy być bardziej szczęśliwi, albo "argumentami", że ciężko nam będzie być szczęśliwymi. Pytanie "jak?" odłóż na bok. Możesz porozmawiać ze swoim życiem później, ale teraz proszę Cię o zaufanie sobie, że najlepsze co możesz dla siebie teraz zrobić, to zwyczajne bycie w poczuciu, że możesz być szczęśliwy/a. Możesz potraktować to jako akt wspierającego samowspółczucia. Być może będziesz miał/a wrażenie, że odpowiedzenie choć częściowo zadowolajaco na pytanie "jak?" jest niezbędne, żeby to poczuć, ale to tylko wrażenie. Po prostu spróbuj. W pewnym sensie jest to bardzo proste. Dalece prostsze niż szukanie rozwiązań. Potrzebujesz tylko zaufać, że to wystarczy.
Nie chodzi o czucie jakiegoś szczególnego rodzaju radości, całkowicie przyćmiewającej wszystkie złe myśli i uczucia. Im więcej łagodności, tym lepiej, dlatego paradoksalnie, bardziej otworzysz serce cichym uśmiechem w stronę wszystkiego co się pojawia w Twoim doświadczeniu, niż "pozytywnością", która do istnienia potrzebuje spychać swoje przeciwieństwo na bok.
Nawet krótka sesja może wnieść pogodność w Twoje doświadczenie, ale nic nie stoi na przeszkodzie by uczynić z tego regularną i dłuższą praktykę. Gorąco Cię do tego zachęcam. Oczywiście, jeśli czujesz się dobrze, możesz zacząć od ostatniego kroku, bądź po prostu kultywując ciepłe, albo radosne uczucie zaufania.
Otwieranie serca nie jest czymś jednorazowym, czy zero-jedynkowym. To raczej proces poznawania siebie i nauki kontaktu z sobą.
Otwieranie serca jest też procesem samonapędzającym się. Im bardziej otwarte serce, tym "niżej" wgłąb swojego serca możemy zejść (często spontanicznie), bliżej źródła swojego bólu (i zamknięcia). Mamy dzięki temu szansę na swego rodzaju wgląd i wyzwolenie głęboko stłumionych uczuć i myśli. To z kolei, umożliwia nam otwarcie serca jeszcze pełniej.
Napisałem o nie zniechęcaniu się napotkanymi blokadami i jeśli czujesz, że nie potrafisz przebić się przez jakieś bolące uczucie bądź przekonanie na swój temat, bądź o świecie, polecam Ci rozważyć współpracę z psychoterapeutą. Myślę, że opowiedzenie o Twoich odczuciach z takiej praktyki mogą szybko ukierunkować terapię w stronę esencjonalnych obszarów dla Twojego samopoczucia. Taka terapia może być dobrym pomysłem także jeśli wciąż natrafiasz na te same blokady.
Mam szczerą nadzieję, że nikt na tej grupie w trakcie czytania nie pomyślał, że temat jest jakkolwiek nieadekwatny. Otwieranie serca to esencja duchowej praktyki i powiedziałbym nawet, że to całe zgłębianie "iluzorycznosci" doświadczenia, jeśli nie sprzyja temu i nie prowadzi w tę stronę - nie jest praktyką duchową. Oczywiście praktyka może być z początku mocno nastawiona na intelekt, bądź doświadczenie "pustki". To normalne, wręcz często nieuniknione. Ale jeśli mimo lat się to nie zmienia - prawdopodobnie Twoja praktyka nie pomaga szczególnie Tobie i tym bardziej Twoim bliskim.
"Otwieranie serca" jest co prawda pewną koncepcją (czy raczej metaforą), ale z doświadczenia wiem, że traktowanie jej "poważnie" przeszkadza przede wszystkim przeintelektualizowanym umysłom. Raczej nie tym, którzy przekroczyli ten dualizm (jeśli to dualizm). Ja na tym etapie raczej nie jestem. Choć wiele razy czułem otwarte serce, tak długo, że jakby zapominałem, czym jest zamknięcie czy pomieszanie, to wciąż lubię tą metaforę i rozpoznawanie czy moje serce jest zamknięte czy otwarte, jest mi drogowskazem na ścieżce duchowej i w życiu. Chętnie podyskutuję jeśli ktoś miał podobnie, a później już nie. Ciekawy temat.
W każdym razie dajcie znać co sądzicie, czy tekst był dla Was zrozumiały i jakkolwiek przydatny. Starałem się, żeby tekst był przydatny i zrozumiały także dla osób, które nie medytują, ani nawet nie interesują się duchowością. Sugestie mile widziane
let's worship cats
