26-07-2023, 04:25
Zauważyłem pewną tendencję umysłu (lub po prostu indywidualną) w sytuacji, gdy pragniemy szczęścia. Może to przybierać różne nasilenie, ale chodzi o to, że umysł poszukujący szczęścia/wolności/komfortu ma tendencje do tego, żeby odruchowo wyłapywać w bieżącym doświadczeniu to co uważa za przeciwieństwo tych rzeczy. Dzieje się wtedy pewien proces. Umysł wytwarza subtelną, albo wyraźną "kontrę" w stosunku do tych wrażeń w postaci wyobrażenia spokoju, szczęścia, lub po prostu sytuacji, w której nie będzie danego "przeszkadzającego" uczucia (a idąc dalej w konceptualizację - rzeczy/osoby, która budzi te uczucia). Umysł może też w tej sytuacji próbować przykuć większą uwagę do części doświadczenia, którą uważa za lepszą. W każdym tym wypadku w efekcie awersji dochodzi do podziału doświadczenia na tą dobrą część i złą. Elementy lepsze, lub gorsze. A ten podział nakręca dalszą walkę i cierpienie.
To co jest ciekawe i dość zabawne, to to, że oceny na podstawie, których ten podział powstaje, są w istocie zupełnie bezpodstawne. Możemy to zaobserwować np. obserwując te oceny na przemian z doświadczaniem cichego umysłu "nie wiem". Czy te oceny nie są jakby wplecione w same zjawiska, a poza nimi nie możemy ich odnaleźć? Czy nie wygląda to tak jakby zjawiska grały, czy bawiły się ze sobą podług kompletnie wymyślonych zasad? Nie należy to do najprzyjemniejszych obserwacji, więc może być trudno to zauważyć.
Pomocne może być gdy doświadczaliśmy już okresów nieuwarunkowanej satysfakcji pełnych poczucia swobody, nierzadko beztroski. To ten stan gdy wszystko jest na swoim miejscu. Nie mamy potrzeby niczego zmieniać, jakby wszystko było doskonałe. Z racji, że całe doświadczenie jest dla nas doskonałe, nie czujemy potrzeby "balansować" w doświadczeniu. Dbać o nasz komfort. Szukać czegoś. To naturalnie prowadzi do radości i podejścia do życia bardziej jak do zabawy właśnie. Nasuwa się tym samym wniosek co bardzo utrudnia "odpuszczenie" i nakręca te wszystkie podziały - powaga. Którą określiłbym jako specyficzny rodzaj napięcia konstytuującego całą resztę napięć. W powadze zawarty jest subtelny lęk, że całe te nasze balansowanie i szukanie jest ważne. Dlatego bardzo staramy się, żeby "wygrać" tak jakby było o co grać. Powaga usztywnia też wszystkie oceny doświadczenia i mocniej się ich trzymamy.
Rozluźniając wysiłek w naszym "byciu" i oceny naszego doświadczenia, możemy zauważyć i zaskoczyć się tym, że napięcia same w sobie nie są wcale takie nieprzyjemne. Mogą być doświadczane jako ciekawe, a nawet subtelnie błogie. Pozbywając się wątpliwości co do tego, jeszcze bardziej odpada od nas wysiłek starania się o ich brak. Przestajemy dzielić doświadczenie na dobre i złe elementy smakując wszystko jak kompletny i różnorodny pejzaż. Przestajemy też szukać wolności poza treścią doświadczenia czy w jego tle, a zaczynamy spodziewać się odnaleźć ją w samym środku wrażeń. Wprowadza to ogromną przestrzeń do doświadczenia, dzięki czemu może naturalnie ewoluować w fascynującym kierunku a my coraz bardziej się w tym relaksujemy.
W tych wnioskach nie tyle chodzi o to, że za bardzo "przywiązujemy się do szczęścia", co bardziej o to, że mamy na ogół bardzo wąską "definicję" szczęścia, co samo w sobie je utrudnia.
To co jest ciekawe i dość zabawne, to to, że oceny na podstawie, których ten podział powstaje, są w istocie zupełnie bezpodstawne. Możemy to zaobserwować np. obserwując te oceny na przemian z doświadczaniem cichego umysłu "nie wiem". Czy te oceny nie są jakby wplecione w same zjawiska, a poza nimi nie możemy ich odnaleźć? Czy nie wygląda to tak jakby zjawiska grały, czy bawiły się ze sobą podług kompletnie wymyślonych zasad? Nie należy to do najprzyjemniejszych obserwacji, więc może być trudno to zauważyć.
Pomocne może być gdy doświadczaliśmy już okresów nieuwarunkowanej satysfakcji pełnych poczucia swobody, nierzadko beztroski. To ten stan gdy wszystko jest na swoim miejscu. Nie mamy potrzeby niczego zmieniać, jakby wszystko było doskonałe. Z racji, że całe doświadczenie jest dla nas doskonałe, nie czujemy potrzeby "balansować" w doświadczeniu. Dbać o nasz komfort. Szukać czegoś. To naturalnie prowadzi do radości i podejścia do życia bardziej jak do zabawy właśnie. Nasuwa się tym samym wniosek co bardzo utrudnia "odpuszczenie" i nakręca te wszystkie podziały - powaga. Którą określiłbym jako specyficzny rodzaj napięcia konstytuującego całą resztę napięć. W powadze zawarty jest subtelny lęk, że całe te nasze balansowanie i szukanie jest ważne. Dlatego bardzo staramy się, żeby "wygrać" tak jakby było o co grać. Powaga usztywnia też wszystkie oceny doświadczenia i mocniej się ich trzymamy.
Rozluźniając wysiłek w naszym "byciu" i oceny naszego doświadczenia, możemy zauważyć i zaskoczyć się tym, że napięcia same w sobie nie są wcale takie nieprzyjemne. Mogą być doświadczane jako ciekawe, a nawet subtelnie błogie. Pozbywając się wątpliwości co do tego, jeszcze bardziej odpada od nas wysiłek starania się o ich brak. Przestajemy dzielić doświadczenie na dobre i złe elementy smakując wszystko jak kompletny i różnorodny pejzaż. Przestajemy też szukać wolności poza treścią doświadczenia czy w jego tle, a zaczynamy spodziewać się odnaleźć ją w samym środku wrażeń. Wprowadza to ogromną przestrzeń do doświadczenia, dzięki czemu może naturalnie ewoluować w fascynującym kierunku a my coraz bardziej się w tym relaksujemy.
W tych wnioskach nie tyle chodzi o to, że za bardzo "przywiązujemy się do szczęścia", co bardziej o to, że mamy na ogół bardzo wąską "definicję" szczęścia, co samo w sobie je utrudnia.
let's worship cats
