04-05-2023, 23:55
Tak, to w dużej mierze kwestia wiary, ale uściśliłbym, że nie chodzi o przekonywanie siebie, jakiegoś rodzaju afirmacje, że wierzymy w moc takich praktyk i operacje na intelekcie, tylko poczucie pewności. Co bardziej niż kwestią nastawienia, jest kwestią myślę płynięcia z doświadczeniem zanim jeszcze pojawiają się wątpliwości. Tak to widzę. Ciągle eksperymentuje i badam jakie elementy są esencjonalne, a co przeszkadza i myślę, że poczucie pewności jest istotne. I takie niekomplikowanie. Niekombinowanie za bardzo. Każde nawet nie tyle zwątpienie, co próba optymalizowania doświadczenia to już tworzenie zbędnych napięć. A tu chodzi o relaks. Wyciszenie. Ostatnio poleciałem trochę z wyobraźnią i tworzyłem dosyć złożone wizualizacje. Niby czułem ich "moc", ale z perspektywy czasu, patrząc na swoje samopoczucie po sesji, niewiele ta praktyka mi dała. Tak jakby to poczucie mocy było takich chwilowym i ulotnym boostem. To co naprawdę przekłada się na efekty, w tym te na przestrzenii czasu po sesji, to relaks.
Co do światła to w buddyzmie ono też występuje, ale raczej są spore różnice w podejściu. W chrześcijaństwie, jak ja to rozumiem, światło jest kwintesencją dobra, pochodzi od Boga. Światło rozprasza zło, tak jak woda gasi ogień. Jest siłą przeciwstawną. W buddyzmie światło postrzega się jako naturę zjawisk. Wszystkich. I tych "dobrych" i tych "złych". Przez wizualizacje światła, nie tyle "pokonujemy" napięcia, co przybliżamy sobie prawdę o ich naturze. Światło nie może nam nic zrobić. Zjawiska sprawiają jedynie takie wrażenie, bo nie rozpoznajemy ich natury. Gdy jest rozpoznana, napięcia rozpuszczają się samoistnie. Jednak pewnie bardziej od ewentualnej adekwatności ważniejsze jest to czy dana perspektywa jest nam bliższa, więc chrześcijańska wizja światła może zadziałać na nas lepiej z racji kulturowych uwarunkowań.
Co do światła to w buddyzmie ono też występuje, ale raczej są spore różnice w podejściu. W chrześcijaństwie, jak ja to rozumiem, światło jest kwintesencją dobra, pochodzi od Boga. Światło rozprasza zło, tak jak woda gasi ogień. Jest siłą przeciwstawną. W buddyzmie światło postrzega się jako naturę zjawisk. Wszystkich. I tych "dobrych" i tych "złych". Przez wizualizacje światła, nie tyle "pokonujemy" napięcia, co przybliżamy sobie prawdę o ich naturze. Światło nie może nam nic zrobić. Zjawiska sprawiają jedynie takie wrażenie, bo nie rozpoznajemy ich natury. Gdy jest rozpoznana, napięcia rozpuszczają się samoistnie. Jednak pewnie bardziej od ewentualnej adekwatności ważniejsze jest to czy dana perspektywa jest nam bliższa, więc chrześcijańska wizja światła może zadziałać na nas lepiej z racji kulturowych uwarunkowań.
let's worship cats





