22-02-2023, 15:41
Sens jako zniewolenie
Miałem ostatnio sporo refleksji o sensie. Ale nie tym "nadrzędnym" sensie życia, który jest obiektem rozkmin ludzkości od zarania dziejów. Ale głównie takim "mikro-sensie", który nam na co dzień towarzyszy, a który nierzadko wydaje się tak oczywisty, że zdaje się nieodłączną częścią rzeczywistości i mamy wrażenie, że inni doświadczają bardzo podobnego sensu. Po raz któryś sobie pomyślałem, że np. perfekcjonizm w sytuacjach życia codziennego ma mało sensu. Ale nie dlatego, bo "każdy popełnia błędy" itp. Tylko dlatego, bo żeby uznać jakieś działanie za "nieperfekcyjne" czy "błędne", trzeba po drodze poczynić masę ukrytych założeń. Wgląd od tej strony zdecydowanie bardziej podkopuje perfekcjonizm, bo z pierwszym podejściem możemy łatwo negocjować sami ze sobą. Np. "ok, każdy popełnia błędy, ale nie tak często i nie takie.". Drugi wgląd ucina sens takiego zachowania u podstaw. Nie potrzebuje warunków, które co chwilę musimy sprawdzać, czy dalej dają nam "prawo" do bycia "nieperfekcyjnym". Nie musimy angażować w to (nawet podświadomie) energii. Co więcej, uelastycznia osobowość, bo możemy uznać, że nie trzeba się tak kurczowo trzymać tego co uznaliśmy za prawidłowe działanie. Możemy otworzyć się na inne sposoby ekspresji. I zwyczajnie, traktować życie mniej poważnie.
Spojrzałem też na ten mikro-sens jak na fundament i stabilizator poczucia bycia odrębną jednostką. Odwoływanie się do tego sensu umacnia nas w poczuciu, że rzeczywistość w pewnym sensie kręci się w okół nas. Przestajemy tak projektować nasz sens na wydarzenia. Gdy odpuszczamy (a raczej rozpuszczamy, bo nie zadzieje się to od razu) ten sens, życie zaczyna się jawić jako to czym jest - strumieniem "bezsensownych" wrażeń. A my lądujemy w tym strumieniu i stapiamy się z nim. Wszystko co robimy traci dla nas swój racjonalny sens i cel. I odnajdujemy w tym ogromną wolność i autentyczność. Odnajdujemy też ogromną intymność z sobą, innymi ludźmi i z życiem. Porzucenie odruchu wartościowania wydarzeń względem naszego sensu, prowadzi do doświadczania wszystkiego jako doskonałego samego w sobie. Wnosi zachwyt i szczęście do naszego doświadczenia. Doświadczamy w tym wszystkim sensu, ale zupełnie jakościowo innego od nam znanego. Relaksujemy się w tym strumieniu podczas kiedy "nasze" życie bardzo dobrze radzi sobie bez "nas". Nie potrzebuje odwoływać się do naszego sensu, aby wiedzieć co jest właściwe, dobre, czy "racjonalne". A nawet robi to lepiej bez nas.
Miałem ostatnio sporo refleksji o sensie. Ale nie tym "nadrzędnym" sensie życia, który jest obiektem rozkmin ludzkości od zarania dziejów. Ale głównie takim "mikro-sensie", który nam na co dzień towarzyszy, a który nierzadko wydaje się tak oczywisty, że zdaje się nieodłączną częścią rzeczywistości i mamy wrażenie, że inni doświadczają bardzo podobnego sensu. Po raz któryś sobie pomyślałem, że np. perfekcjonizm w sytuacjach życia codziennego ma mało sensu. Ale nie dlatego, bo "każdy popełnia błędy" itp. Tylko dlatego, bo żeby uznać jakieś działanie za "nieperfekcyjne" czy "błędne", trzeba po drodze poczynić masę ukrytych założeń. Wgląd od tej strony zdecydowanie bardziej podkopuje perfekcjonizm, bo z pierwszym podejściem możemy łatwo negocjować sami ze sobą. Np. "ok, każdy popełnia błędy, ale nie tak często i nie takie.". Drugi wgląd ucina sens takiego zachowania u podstaw. Nie potrzebuje warunków, które co chwilę musimy sprawdzać, czy dalej dają nam "prawo" do bycia "nieperfekcyjnym". Nie musimy angażować w to (nawet podświadomie) energii. Co więcej, uelastycznia osobowość, bo możemy uznać, że nie trzeba się tak kurczowo trzymać tego co uznaliśmy za prawidłowe działanie. Możemy otworzyć się na inne sposoby ekspresji. I zwyczajnie, traktować życie mniej poważnie.
Spojrzałem też na ten mikro-sens jak na fundament i stabilizator poczucia bycia odrębną jednostką. Odwoływanie się do tego sensu umacnia nas w poczuciu, że rzeczywistość w pewnym sensie kręci się w okół nas. Przestajemy tak projektować nasz sens na wydarzenia. Gdy odpuszczamy (a raczej rozpuszczamy, bo nie zadzieje się to od razu) ten sens, życie zaczyna się jawić jako to czym jest - strumieniem "bezsensownych" wrażeń. A my lądujemy w tym strumieniu i stapiamy się z nim. Wszystko co robimy traci dla nas swój racjonalny sens i cel. I odnajdujemy w tym ogromną wolność i autentyczność. Odnajdujemy też ogromną intymność z sobą, innymi ludźmi i z życiem. Porzucenie odruchu wartościowania wydarzeń względem naszego sensu, prowadzi do doświadczania wszystkiego jako doskonałego samego w sobie. Wnosi zachwyt i szczęście do naszego doświadczenia. Doświadczamy w tym wszystkim sensu, ale zupełnie jakościowo innego od nam znanego. Relaksujemy się w tym strumieniu podczas kiedy "nasze" życie bardzo dobrze radzi sobie bez "nas". Nie potrzebuje odwoływać się do naszego sensu, aby wiedzieć co jest właściwe, dobre, czy "racjonalne". A nawet robi to lepiej bez nas.
let's worship cats
