19-06-2022, 01:10
Ja, mama i siostra zapadłyśmy na jakąś dziwną chorobę. Było mi to bardzo nie na rękę, bo akurat miałam w tym czasie prawie codziennie załatwiać jakieś sprawy na mieście. Każdego dnia budziłam się kaszląc. Za którymś razem jak kaszlałam pochylona nad umywalką, zaczęłam pluć krwią. Bardzo mnie to zaniepokoiło. Położyłam się, żeby odpocząć, ze świadomością, że w kolejne dni znowu muszę mieć siłę, żeby pójść do centrum miasta. Następnego dnia ubrałam się ciepło, żeby nie rozchorować się bardziej, i wyszłam. Starałam się iść powoli i ostrożnie, nie zmuszając się do zbyt wielkiego wysiłku, żeby znów nie zacząć pluć krwią.
================================================================
Byłam na jakiejś uroczystości rodzinnej w eleganckim lokalu. Wydarzenie dotyczyło tej bogatej części rodziny. Ja i siostra trzymałyśmy się na uboczu, żeby w spokoju, z dala od niepożądanych uszu, obgadywać głównych bohaterów tego dnia. Potem impreza przeniosła się do jakiegoś mniej oficjalnego miejsca. Było tam kilka budynków i wokół łąka z ustawionymi namiotami - takimi okrągłymi ze sterczącym dachem jak namioty cyrkowe w kreskówkach. Chciałam iść się przebrać i ruszyłam między namiotami. Siostra poszła za mną, mówiąc coś o tym, że musi pożyczyć ode mnie trochę ciuchów, bo jej są w praniu.
Weszłam do namiotu, w których rozciągnięte były sznury z suszącą się bielizną. Powiedziałam coś, że tutaj rzeczy przynajmniej są czyste. Jakoś od tego zaczęłyśmy snuć rozważania o czystości ubrań i jaki stopień czystości wymagany jest w różnych sytuacjach. Pod koniec powiedziałam coś w stylu:
"Zasada pierwsza: uznaje się, że ciuchy, w których przed chwilą się spało, są czyste."
================================================================
Byłyśmy z siostrą w długim prostokątnym pokoju z szarą wykładziną na podłodze. Na jednej z krótszych ścian były drzwi wyjściowe, po przeciwnej stronie wejście do następnego pomieszczenia.
Bawiłam się czymś podobnym do piłki do ćwiczeń/skakania, ale tutaj poruszało się to ruchem obrotowym. W dodatku w miejscach, gdzie powinno się obracać, miało kąty, które czyniły zabawę bardzo niewygodną. W końcu spadłam, tak, że leżałam plecami na podłodze.
Z jakiegoś powodu to spowodowało, że zauważyłam, że to sen.
Wstałam z podłogi, próbowałam koncentrować się na otoczeniu, żeby nie zaczęło się rozpadać. Ruszyłam do drzwi do drugiego pokoju. Kiedy je uchyliłam, zobaczyłam w środku coś w rodzaju miniaturowego rowerka z jednym kołem. Oceniłam, że to przynajmniej nie miało kantów na obwodzie koła. Od progu nie widziałam tego w całości, częściowo zasłaniał to niski stolik. Idąc po ten rowerek, starałam się wyobrażać sobie, jaki dokładnie ma być.
# Pamiętam, że umiałam tworzyć i modyfikować rzeczy wprost w polu widzenia, ale to wymagało wysiłku, którego wolałam teraz uniknąć.
Wyciągnęłam rowerek do tego pierwszego pokoju, gdzie było więcej pustego miejsca i zaczęłam na nim jeździć po podłodze.
# Wtedy jakoś otoczenie się rozpadło i się obudziłam.
================================================================
Byłam na jakiejś uroczystości rodzinnej w eleganckim lokalu. Wydarzenie dotyczyło tej bogatej części rodziny. Ja i siostra trzymałyśmy się na uboczu, żeby w spokoju, z dala od niepożądanych uszu, obgadywać głównych bohaterów tego dnia. Potem impreza przeniosła się do jakiegoś mniej oficjalnego miejsca. Było tam kilka budynków i wokół łąka z ustawionymi namiotami - takimi okrągłymi ze sterczącym dachem jak namioty cyrkowe w kreskówkach. Chciałam iść się przebrać i ruszyłam między namiotami. Siostra poszła za mną, mówiąc coś o tym, że musi pożyczyć ode mnie trochę ciuchów, bo jej są w praniu.
Weszłam do namiotu, w których rozciągnięte były sznury z suszącą się bielizną. Powiedziałam coś, że tutaj rzeczy przynajmniej są czyste. Jakoś od tego zaczęłyśmy snuć rozważania o czystości ubrań i jaki stopień czystości wymagany jest w różnych sytuacjach. Pod koniec powiedziałam coś w stylu:
"Zasada pierwsza: uznaje się, że ciuchy, w których przed chwilą się spało, są czyste."
================================================================
Byłyśmy z siostrą w długim prostokątnym pokoju z szarą wykładziną na podłodze. Na jednej z krótszych ścian były drzwi wyjściowe, po przeciwnej stronie wejście do następnego pomieszczenia.
Bawiłam się czymś podobnym do piłki do ćwiczeń/skakania, ale tutaj poruszało się to ruchem obrotowym. W dodatku w miejscach, gdzie powinno się obracać, miało kąty, które czyniły zabawę bardzo niewygodną. W końcu spadłam, tak, że leżałam plecami na podłodze.
Z jakiegoś powodu to spowodowało, że zauważyłam, że to sen.
Wstałam z podłogi, próbowałam koncentrować się na otoczeniu, żeby nie zaczęło się rozpadać. Ruszyłam do drzwi do drugiego pokoju. Kiedy je uchyliłam, zobaczyłam w środku coś w rodzaju miniaturowego rowerka z jednym kołem. Oceniłam, że to przynajmniej nie miało kantów na obwodzie koła. Od progu nie widziałam tego w całości, częściowo zasłaniał to niski stolik. Idąc po ten rowerek, starałam się wyobrażać sobie, jaki dokładnie ma być.
# Pamiętam, że umiałam tworzyć i modyfikować rzeczy wprost w polu widzenia, ale to wymagało wysiłku, którego wolałam teraz uniknąć.
Wyciągnęłam rowerek do tego pierwszego pokoju, gdzie było więcej pustego miejsca i zaczęłam na nim jeździć po podłodze.
# Wtedy jakoś otoczenie się rozpadło i się obudziłam.
