31-05-2022, 23:04
~18~
- Wpadłam w dysocjację.
- To już minęło, to przeszłość, tu i teraz jesteś bezpieczna.
- Ale nadal nie mam umiejętności, które powinnam była rozwinąć w tamtym okresie.
Laska na grupie FB pyta: jak poznałyście swoich mężów? Partnerów? Konkubentów? Ja pytam: jak znalazłyście swoich nowych opiekunów? Asystentów? Zastępczych rodziców? To źle świadczy o mnie. Nie ma nikogo, kto zabiegałby o mnie w ten sposób, a ja musiałabym go zaakceptować lub nie. Nikt się nie stara o mnie pod tym względem.
- To musiał być dla ciebie szok, gdy w przeszłości po raz pierwszy zetknęłaś się z postawą, że można ciebie nie lubić. Być złośliwym dla ciebie. Ignorować ciebie.
- Tak. Dorośli tacy nie byli. Nie pojmowałam, dlaczego dzieci traktują mnie inaczej. Dotychczas byłam ja jedna, na której można było skupiać całą swoją uwagę. A dzieci w grupie było bez liku. Nie były skazane na mnie w kontakcie, nie czuły się też w żaden sposób zobowiązane do kontaktu ze mną. Nie można było ich zmusić do interesowania się mną i bycia miłym dla mnie. Mówiono, że to przez jedynactwo, ale… to nie wyjaśniało wszystkiego. Tak mi się wydaje.
- To było wygodne tłumaczenie dla dorosłych. Nie chcieli widzieć innych możliwych przyczyn albo nie mieli pojęcia o ich istnieniu.
- Mogłabym przerwać dysocjację lekami, ale czuję opór.
- I dobrze. Dotknęłaś czegoś bolesnego w tobie, nie odwracaj się od tego. Pozwól bólowi osiągnąć szczyt.
- Czuję, że utknęłam.
- Kiedy miałaś 8-10 lat, nie chciałaś mieć autyzmu. Chciałaś być taka jak inni. Chciałaś być częścią grupy, ale jednocześnie pozostać sobą. To spowodowało niemożliwy do rozwiązania - w owym czasie - konflikt w tobie.
- Tak. Teraz nadal czuję się brudna, gdy muszę cokolwiek udawać. Wiem, że mogłam udawać, że lubię psy, bo inne dziewczynki je lubiły. Albo cokolwiek innego. Konie, jakichś aktorów, muzyków, w liceum – „Zmierzch”… Ale nie mogłam. Czułam do siebie obrzydzenie na samą myśl o tym. Wiem, że jest wiele dziewczyn w spektrum, które to robią. Czy to znaczy, że tak naprawdę nie zależy mi aż tak na kontakcie z innymi? Że wcale ich nie potrzebuję? Nie byłam w stanie posunąć się do czegoś tak wstrętnego, byleby tylko mieć towarzystwo. Byleby tylko mieć kogoś przy sobie. Nie motywował mnie do tego strach przed samotnością.
- Moim zdaniem oceniasz się zbyt surowo. To ważne, żeby żyć w zgodzie ze sobą i swoimi wartościami.
- Ale… wychowawca w liceum mówił, że mam rozmawiać i że „na to są leki”…
- Przypominam, że omawiamy okres 7-12 lat.
- Aha, dobrze. Sorry.
- Więc jednak zależało ci na akceptacji innych.
- Tak. Nie chciałam być niedorozwinięta, downem, ani „tym czymś”. Nie rozumiałam, dlaczego dorośli tego we mnie nie widzą i traktują mnie inaczej.
- Wspominałaś już o tym.
- Tak, pamiętam. Ale teraz w trochę innym kontekście o tym mówię. Im bardziej starałam się o polubienie, tym na większą głupolkę wychodziłam. Nadal nie wiedziałam, jak sprawić, żeby rówieśnicy okazywali mi ten sam stopień zainteresowania, co dorośli. Upodobniałam swój wygląd, swoje gesty do tych, co miały inne dziewczynki, ale efekt był przeciwny do tego oczekiwanego przeze mnie. Najgorsze było jednak niepuszczanie mnie na wycieczki wielodniowe. Dziś wiem, że wróciłabym z takiej wycieczki żywa. Ale czy zadowolona? Tego nie wiem. Może wyrzucono by mnie z pokoju. Może musiałabym spać z nauczycielami. Może mieszkałabym z dziećmi, ale w napiętej atmosferze złośliwości i ciągłego strachu. No i zapewne nie czułabym się na tyle komfortowo, by sięgnąć po cokolwiek „obcego” do jedzenia.
- Tęskniłaś za normalnością. Chciałaś pojechać na wycieczkę, ale jako normalna osoba.
- Myślę, że tak mogło być. Może po dwóch dniach musiałabym wrócić do domu, bo stanowiłabym za duży ciężar. Spłakana, wykluczona, zagłodzona.
- Chciano ciebie przed tym uchronić.
- Tak, ale i też siebie przed tym problemem. Mama i babcia wolały uniknąć odpowiedzialności za to, co może się stać. Mój kolega złamał rękę zjeżdżając późnym wieczorem po poręczy.
- Ooo, to grubo, kiedy to było?
- W szóstej klasie. Trochę głupio było nie być przy tych wydarzeniach i dowiadywać się o nich po czasie, z trzeciej ręki.
Po latach dotarło do mnie, że mieszkałam w dzielnicy dość patologicznej, wprawdzie nie tak jak Praga, ale może w połowie. Nie przypuszczałabym, że jedna z dziewczyn z klasy po skończeniu szkoły (13 lat) zrobi sobie złote pasemka i upije się do nieprzytomności ze starszymi kolegami… Bardzo długo naiwnie wierzyłam, że dzieci były niemiłe dla mnie, bo były patologią i dlatego nie pasowałam do nich. Dla jedynej osoby, która mnie tolerowała, byłam w rzeczywistości „mniejszym złem”. Ona miała bardzo trudne życie i teraz jej się nie dziwię. Ale naszej relacji żadna z nas nie nazwałaby przyjaźnią. Nie wiem, co to przyjaźń. Nie doświadczyłam tego. Fascynowała mnie dojrzałość emocjonalna moich rówieśniczek i wiedziałam, że jest poza moim zasięgiem. Nie umiałam tego wyrobić w sobie. Wewnątrz byłam tylko kilkuletnim dzieckiem. Nigdy nie opanowałam trudnej sztuki panowania nad sobą w stopniu adekwatnym do mojego wieku. Nadal jestem w tyle i mam potrzeby emocjonalne bobasa.
- To już zawiera elementy oceny. Wierzysz, że to nigdy się nie zmieni.
- Tak, bo ciągle pakuję się w sytuacje, które mnie przerastają.
- OK, nad tym trzeba będzie popracować. Opowiedz mi teraz o relacjach z dorosłymi, dobrze?
- Podchodziłam do nich po lekcji, żeby zagadali do mnie. Było milo. Szanowali mnie za dobre oceny i udział w konkursach. Bardzo dużo zrobiła dla mnie wychowawczyni z trzeciej klasy. Dzięki niej wyszłam z najgorszego bagna. Nikt z klasy jej nie lubił, poza mną. Miałyśmy świetny kontakt. Mocno się rozwinęłam przy niej.
- Pozwalała ci być sobą, prawda?
- Tak. Podążała za mną, nie będąc tak złośliwa i surowa, jak poprzednia pani. Tamta dawała mi uwagę do dzienniczka za wypełnianie elementarza naprzód. A nowa przygotowała dla mnie zadania dostosowane do mojego poziomu. Chodziłam na zajęcia dodatkowe dla osób „odstających” w nauce. Lecz reszta dzieci na nich odstawała w dół. Nigdy później nie spotkałam się już z takim podejściem. W gimnazjum bardzo mi go brakowało.
- To brzmi trochę jak indywidualny tok nauczania.
- Tak. Doceniono moją wyjątkowość. A później każdy nieprzeciętniak miał sobie radzić sam. A nauczyciel przypisywał jego sukcesy sobie. To mnie skutecznie zniechęciło do angażowania się w naukę i brania udziału w olimpiadach. Ja wtedy starałam się „dla kogoś”. Nie miałam tej motywacji sama z siebie. A już na pewno nie dla kogoś, kto uważał za swoje zasługi to, co wypracowali swoją ciężką pracą pozaszkolna uczniowie, których akurat miał w swojej klasie, tak mu się trafiło. Wsparcie np. matematyka ograniczało się do wybrania konkretnego zbioru zadań i patrzenia, jak te zadania uczniowie rozwiązują na kółku, które odbywało się w porze będącej zbyt dużym obciążeniem dla mojego systemu nerwowego, tak więc nic nie wynosiłam z niego, poza bezmyślnym przepisywaniem z tablicy, z którym i tak nie nadążałam. Przestałam się rozwijać, mój talent został zaprzepaszczony. Lecz cóż mi po nim i po tych olimpiadach, w których nie wzięłam udziału? Nie marzyłam o zostaniu wybitnym matematykiem w dorosłości. Chciałam po prostu, żeby ktoś mnie lubił… Chciałam być dla kogoś ważna, ale lepiej przystosowane dzieci wygryzły mnie z mojej pozycji. Moje wyniki w nauce plasowały się gdzieś pomiędzy 4. a 8. miejscem.
- Tu zahaczasz już o 14. rok, zbliżamy się do momentu, w którym diagnoza zaczęła być potrzebna.
- Tak. Straciłam już moje paliwo społeczne do życia. Stałam się przeciętniarą, nie robiłam już takiego wrażenia, jak kiedyś. Zniknęłam w tłumie. Gasłam. A dla miłych, spokojnych, niepatologicznych dzieci nadal byłam niewidzialna. Zbyt rzadko ktoś podchodził do mnie, by zagadać, a ja nadal nie wiedziałam, co robię źle. A potem przyszedł przełom, moment oświecenia, w którym zdałam sobie sprawę, że moje milczenie jest czymś niewłaściwym… że nie potrafię inicjować kontaktu i nie umiem doprowadzić, żeby ktoś go ze mną zainicjował. To było jak uderzenie w głowę. Zrozumiałam, że odpowiedź może być tylko jedna… i że to wcale nie fantazja, jak mi się dotychczas wydawało. Środek jesieni 2006 roku. To nie było ani jedynactwo, ani chamskie dzieci. Wszelki dotychczasowe hipotezy okazały się błędne.
- Jest przełom października i listopada. Co robisz?
- Coś złego. Czuję, że nie wolno mi tego robić. Ale nie mam innego wyjścia. Ciekawość jest silniejsza. Nie mogę nikomu powiedzieć. Nie uwierzą mi. Oni myślą, że jestem zdrowa. To nigdy mi nie przejdzie. Nie wolno mi mieć dziwnych zainteresowań. Zabiją mnie, jak się dowiedzą…
- W porządku, teraz wróćmy do podstawówki. Opisz mi pierwsze dwa lata z niemiłą panią.
- Nigdy nie pochwaliła niczego w moim zachowaniu. Za to mój zeszyt od polaka krążył wśród rodziców jako najpiękniejszy na świecie. Co za obłudna suka.
- Czujesz wrogość do tej osoby.
- Opieka nade mną ją przerastała. Zachorowała i po dwóch latach odeszła z pracy. Po przerwie wróciła, by pracować jako bibliotekarka. Zastanawiałam się, czy jakoś przyczyniłam się do jej stanu, ale tego nigdy się nie dowiem. Z kolei nowa pani nie podobała się rodzicom i spędziła w szkole tylko rok. To był najlepszy rok w moim ówczesnym życiu.
Wyczuwałam niechęć pierwszej pani, ale nigdy z tego powodu nie zaatakowałam jej fizycznie. Raz tylko „z premedytacją zrzuciłam na nią pudełko plasteliny” z szafy na tyłach klasy, przy której kiedyś stałyśmy i wpisała mi to potem do dzienniczka. Potrafiła tylko krytykować moje zachowanie, nie podejmując żadnych prób polepszenia mojego stanu. Dla niej byłam tylko niegrzeczna i tyle, a niegrzeczne dziecko to problem rodziców, a nie powód, żeby kierować je do PPP. Po co? Mama kolegi rzuciła kiedyś w szatni tekstem, że „zdolne dzieci są niegrzeczne” i przyjęłam, że tak ma być. Tak po prostu jest i moje zachowanie to moja wina. Były w mojej klasie dzieci cały czas grzeczne, były też takie, które były grzeczne tylko, jak dorośli patrzyli. A ja byłam niegrzeczna przez cały czas. Tak jak niektórzy chłopcy. Byłam jednocześnie cicha, nieśmiała, agresywna i wpadałam w ataki krzyku. Bardzo się wstydziłam swoich wybuchów. Cierpiałam i myślałam o śmierci. Miałam zaledwie 8 lat.
- Przykro mi z tego powodu. Przetrwałaś to. Jesteś silna.
- Po jakimś czasie przywykłam do tego, że te myśli przychodzą i odchodzą, nie mogą mnie skrzywdzić. Czasem dawałam upust napięciu rysując swój własny grób na wewnętrznej stronie okładki zeszytu. Pomagały mi też wizualizacje. Lecz cały czas miałam i mam świadomość, że tak naprawdę nie chcę umrzeć. Chcę tylko przestać cierpieć, a czasem śmierć jawi się jako jedyne rozwiązanie. I tak już żyję z tymi myślami ponad 20 lat. Nie robią wrażenia na mnie. To takie pasożyty, których nie należy karmić i raczej nie mam szans się ich pozbyć. Pilnuję, żeby się nie namnażały, i tyle. Każdy człowiek nosi w swoim ciele zabójcze patogeny, myślę, że to coś takiego.
- Wielu ludzi nie zdaje sobie sprawy, co znajduje się w ich własnych organizmach.
- Tak, mają to w nosie, w piździe albo w chuju. Albo w dupie. Wystarczy, że kupa dostanie się do krwi – i po człowieku. Każdy nosi w sobie śmierć, nie wiedząc o tym.
- Zostawmy te dygresje i kontynuujmy. Jednak coś trzymało cię przy życiu.
- Książki (beletrystyczne). To dzięki nim nie miałam czasu na dziwne obsesyjne zainteresowania. Wypełniały mój czas, odwracały uwagę od samotności. Czytałam mniej więcej jedną książkę dziennie. Bez obrazków, normalną dorosłą czcionką. Lektury dla klas od trzeciej do siódmej, choć byłam dopiero w pierwszej. Ale nie tylko. Raz zażyczyłam sobie książkę adekwatną do wieku i okazał się nią tomik wierszy M.Konopnickiej „Co słonko widziało”. Wybitnie nie przypadł mi do gustu.
- Co jeszcze robiłaś oprócz czytania?
- Oglądałam ulubiony serial. Układałam klocki. Chodziłam na plac zabaw. Lubiłam huśtawki i zabawy w piasku. Akrobacje na trzepaku. Towarzyszyłam innym dzieciom, ale bez jakiegoś szczególnego porozumienia. Takie piąte koło u wozu trochę.
- Myślę, że skończymy na dziś.
- Do widzenia.
- To już minęło, to przeszłość, tu i teraz jesteś bezpieczna.
- Ale nadal nie mam umiejętności, które powinnam była rozwinąć w tamtym okresie.
Laska na grupie FB pyta: jak poznałyście swoich mężów? Partnerów? Konkubentów? Ja pytam: jak znalazłyście swoich nowych opiekunów? Asystentów? Zastępczych rodziców? To źle świadczy o mnie. Nie ma nikogo, kto zabiegałby o mnie w ten sposób, a ja musiałabym go zaakceptować lub nie. Nikt się nie stara o mnie pod tym względem.
- To musiał być dla ciebie szok, gdy w przeszłości po raz pierwszy zetknęłaś się z postawą, że można ciebie nie lubić. Być złośliwym dla ciebie. Ignorować ciebie.
- Tak. Dorośli tacy nie byli. Nie pojmowałam, dlaczego dzieci traktują mnie inaczej. Dotychczas byłam ja jedna, na której można było skupiać całą swoją uwagę. A dzieci w grupie było bez liku. Nie były skazane na mnie w kontakcie, nie czuły się też w żaden sposób zobowiązane do kontaktu ze mną. Nie można było ich zmusić do interesowania się mną i bycia miłym dla mnie. Mówiono, że to przez jedynactwo, ale… to nie wyjaśniało wszystkiego. Tak mi się wydaje.
- To było wygodne tłumaczenie dla dorosłych. Nie chcieli widzieć innych możliwych przyczyn albo nie mieli pojęcia o ich istnieniu.
- Mogłabym przerwać dysocjację lekami, ale czuję opór.
- I dobrze. Dotknęłaś czegoś bolesnego w tobie, nie odwracaj się od tego. Pozwól bólowi osiągnąć szczyt.
- Czuję, że utknęłam.
- Kiedy miałaś 8-10 lat, nie chciałaś mieć autyzmu. Chciałaś być taka jak inni. Chciałaś być częścią grupy, ale jednocześnie pozostać sobą. To spowodowało niemożliwy do rozwiązania - w owym czasie - konflikt w tobie.
- Tak. Teraz nadal czuję się brudna, gdy muszę cokolwiek udawać. Wiem, że mogłam udawać, że lubię psy, bo inne dziewczynki je lubiły. Albo cokolwiek innego. Konie, jakichś aktorów, muzyków, w liceum – „Zmierzch”… Ale nie mogłam. Czułam do siebie obrzydzenie na samą myśl o tym. Wiem, że jest wiele dziewczyn w spektrum, które to robią. Czy to znaczy, że tak naprawdę nie zależy mi aż tak na kontakcie z innymi? Że wcale ich nie potrzebuję? Nie byłam w stanie posunąć się do czegoś tak wstrętnego, byleby tylko mieć towarzystwo. Byleby tylko mieć kogoś przy sobie. Nie motywował mnie do tego strach przed samotnością.
- Moim zdaniem oceniasz się zbyt surowo. To ważne, żeby żyć w zgodzie ze sobą i swoimi wartościami.
- Ale… wychowawca w liceum mówił, że mam rozmawiać i że „na to są leki”…
- Przypominam, że omawiamy okres 7-12 lat.
- Aha, dobrze. Sorry.
- Więc jednak zależało ci na akceptacji innych.
- Tak. Nie chciałam być niedorozwinięta, downem, ani „tym czymś”. Nie rozumiałam, dlaczego dorośli tego we mnie nie widzą i traktują mnie inaczej.
- Wspominałaś już o tym.
- Tak, pamiętam. Ale teraz w trochę innym kontekście o tym mówię. Im bardziej starałam się o polubienie, tym na większą głupolkę wychodziłam. Nadal nie wiedziałam, jak sprawić, żeby rówieśnicy okazywali mi ten sam stopień zainteresowania, co dorośli. Upodobniałam swój wygląd, swoje gesty do tych, co miały inne dziewczynki, ale efekt był przeciwny do tego oczekiwanego przeze mnie. Najgorsze było jednak niepuszczanie mnie na wycieczki wielodniowe. Dziś wiem, że wróciłabym z takiej wycieczki żywa. Ale czy zadowolona? Tego nie wiem. Może wyrzucono by mnie z pokoju. Może musiałabym spać z nauczycielami. Może mieszkałabym z dziećmi, ale w napiętej atmosferze złośliwości i ciągłego strachu. No i zapewne nie czułabym się na tyle komfortowo, by sięgnąć po cokolwiek „obcego” do jedzenia.
- Tęskniłaś za normalnością. Chciałaś pojechać na wycieczkę, ale jako normalna osoba.
- Myślę, że tak mogło być. Może po dwóch dniach musiałabym wrócić do domu, bo stanowiłabym za duży ciężar. Spłakana, wykluczona, zagłodzona.
- Chciano ciebie przed tym uchronić.
- Tak, ale i też siebie przed tym problemem. Mama i babcia wolały uniknąć odpowiedzialności za to, co może się stać. Mój kolega złamał rękę zjeżdżając późnym wieczorem po poręczy.
- Ooo, to grubo, kiedy to było?
- W szóstej klasie. Trochę głupio było nie być przy tych wydarzeniach i dowiadywać się o nich po czasie, z trzeciej ręki.
Po latach dotarło do mnie, że mieszkałam w dzielnicy dość patologicznej, wprawdzie nie tak jak Praga, ale może w połowie. Nie przypuszczałabym, że jedna z dziewczyn z klasy po skończeniu szkoły (13 lat) zrobi sobie złote pasemka i upije się do nieprzytomności ze starszymi kolegami… Bardzo długo naiwnie wierzyłam, że dzieci były niemiłe dla mnie, bo były patologią i dlatego nie pasowałam do nich. Dla jedynej osoby, która mnie tolerowała, byłam w rzeczywistości „mniejszym złem”. Ona miała bardzo trudne życie i teraz jej się nie dziwię. Ale naszej relacji żadna z nas nie nazwałaby przyjaźnią. Nie wiem, co to przyjaźń. Nie doświadczyłam tego. Fascynowała mnie dojrzałość emocjonalna moich rówieśniczek i wiedziałam, że jest poza moim zasięgiem. Nie umiałam tego wyrobić w sobie. Wewnątrz byłam tylko kilkuletnim dzieckiem. Nigdy nie opanowałam trudnej sztuki panowania nad sobą w stopniu adekwatnym do mojego wieku. Nadal jestem w tyle i mam potrzeby emocjonalne bobasa.
- To już zawiera elementy oceny. Wierzysz, że to nigdy się nie zmieni.
- Tak, bo ciągle pakuję się w sytuacje, które mnie przerastają.
- OK, nad tym trzeba będzie popracować. Opowiedz mi teraz o relacjach z dorosłymi, dobrze?
- Podchodziłam do nich po lekcji, żeby zagadali do mnie. Było milo. Szanowali mnie za dobre oceny i udział w konkursach. Bardzo dużo zrobiła dla mnie wychowawczyni z trzeciej klasy. Dzięki niej wyszłam z najgorszego bagna. Nikt z klasy jej nie lubił, poza mną. Miałyśmy świetny kontakt. Mocno się rozwinęłam przy niej.
- Pozwalała ci być sobą, prawda?
- Tak. Podążała za mną, nie będąc tak złośliwa i surowa, jak poprzednia pani. Tamta dawała mi uwagę do dzienniczka za wypełnianie elementarza naprzód. A nowa przygotowała dla mnie zadania dostosowane do mojego poziomu. Chodziłam na zajęcia dodatkowe dla osób „odstających” w nauce. Lecz reszta dzieci na nich odstawała w dół. Nigdy później nie spotkałam się już z takim podejściem. W gimnazjum bardzo mi go brakowało.
- To brzmi trochę jak indywidualny tok nauczania.
- Tak. Doceniono moją wyjątkowość. A później każdy nieprzeciętniak miał sobie radzić sam. A nauczyciel przypisywał jego sukcesy sobie. To mnie skutecznie zniechęciło do angażowania się w naukę i brania udziału w olimpiadach. Ja wtedy starałam się „dla kogoś”. Nie miałam tej motywacji sama z siebie. A już na pewno nie dla kogoś, kto uważał za swoje zasługi to, co wypracowali swoją ciężką pracą pozaszkolna uczniowie, których akurat miał w swojej klasie, tak mu się trafiło. Wsparcie np. matematyka ograniczało się do wybrania konkretnego zbioru zadań i patrzenia, jak te zadania uczniowie rozwiązują na kółku, które odbywało się w porze będącej zbyt dużym obciążeniem dla mojego systemu nerwowego, tak więc nic nie wynosiłam z niego, poza bezmyślnym przepisywaniem z tablicy, z którym i tak nie nadążałam. Przestałam się rozwijać, mój talent został zaprzepaszczony. Lecz cóż mi po nim i po tych olimpiadach, w których nie wzięłam udziału? Nie marzyłam o zostaniu wybitnym matematykiem w dorosłości. Chciałam po prostu, żeby ktoś mnie lubił… Chciałam być dla kogoś ważna, ale lepiej przystosowane dzieci wygryzły mnie z mojej pozycji. Moje wyniki w nauce plasowały się gdzieś pomiędzy 4. a 8. miejscem.
- Tu zahaczasz już o 14. rok, zbliżamy się do momentu, w którym diagnoza zaczęła być potrzebna.
- Tak. Straciłam już moje paliwo społeczne do życia. Stałam się przeciętniarą, nie robiłam już takiego wrażenia, jak kiedyś. Zniknęłam w tłumie. Gasłam. A dla miłych, spokojnych, niepatologicznych dzieci nadal byłam niewidzialna. Zbyt rzadko ktoś podchodził do mnie, by zagadać, a ja nadal nie wiedziałam, co robię źle. A potem przyszedł przełom, moment oświecenia, w którym zdałam sobie sprawę, że moje milczenie jest czymś niewłaściwym… że nie potrafię inicjować kontaktu i nie umiem doprowadzić, żeby ktoś go ze mną zainicjował. To było jak uderzenie w głowę. Zrozumiałam, że odpowiedź może być tylko jedna… i że to wcale nie fantazja, jak mi się dotychczas wydawało. Środek jesieni 2006 roku. To nie było ani jedynactwo, ani chamskie dzieci. Wszelki dotychczasowe hipotezy okazały się błędne.
- Jest przełom października i listopada. Co robisz?
- Coś złego. Czuję, że nie wolno mi tego robić. Ale nie mam innego wyjścia. Ciekawość jest silniejsza. Nie mogę nikomu powiedzieć. Nie uwierzą mi. Oni myślą, że jestem zdrowa. To nigdy mi nie przejdzie. Nie wolno mi mieć dziwnych zainteresowań. Zabiją mnie, jak się dowiedzą…
- W porządku, teraz wróćmy do podstawówki. Opisz mi pierwsze dwa lata z niemiłą panią.
- Nigdy nie pochwaliła niczego w moim zachowaniu. Za to mój zeszyt od polaka krążył wśród rodziców jako najpiękniejszy na świecie. Co za obłudna suka.
- Czujesz wrogość do tej osoby.
- Opieka nade mną ją przerastała. Zachorowała i po dwóch latach odeszła z pracy. Po przerwie wróciła, by pracować jako bibliotekarka. Zastanawiałam się, czy jakoś przyczyniłam się do jej stanu, ale tego nigdy się nie dowiem. Z kolei nowa pani nie podobała się rodzicom i spędziła w szkole tylko rok. To był najlepszy rok w moim ówczesnym życiu.
Wyczuwałam niechęć pierwszej pani, ale nigdy z tego powodu nie zaatakowałam jej fizycznie. Raz tylko „z premedytacją zrzuciłam na nią pudełko plasteliny” z szafy na tyłach klasy, przy której kiedyś stałyśmy i wpisała mi to potem do dzienniczka. Potrafiła tylko krytykować moje zachowanie, nie podejmując żadnych prób polepszenia mojego stanu. Dla niej byłam tylko niegrzeczna i tyle, a niegrzeczne dziecko to problem rodziców, a nie powód, żeby kierować je do PPP. Po co? Mama kolegi rzuciła kiedyś w szatni tekstem, że „zdolne dzieci są niegrzeczne” i przyjęłam, że tak ma być. Tak po prostu jest i moje zachowanie to moja wina. Były w mojej klasie dzieci cały czas grzeczne, były też takie, które były grzeczne tylko, jak dorośli patrzyli. A ja byłam niegrzeczna przez cały czas. Tak jak niektórzy chłopcy. Byłam jednocześnie cicha, nieśmiała, agresywna i wpadałam w ataki krzyku. Bardzo się wstydziłam swoich wybuchów. Cierpiałam i myślałam o śmierci. Miałam zaledwie 8 lat.
- Przykro mi z tego powodu. Przetrwałaś to. Jesteś silna.
- Po jakimś czasie przywykłam do tego, że te myśli przychodzą i odchodzą, nie mogą mnie skrzywdzić. Czasem dawałam upust napięciu rysując swój własny grób na wewnętrznej stronie okładki zeszytu. Pomagały mi też wizualizacje. Lecz cały czas miałam i mam świadomość, że tak naprawdę nie chcę umrzeć. Chcę tylko przestać cierpieć, a czasem śmierć jawi się jako jedyne rozwiązanie. I tak już żyję z tymi myślami ponad 20 lat. Nie robią wrażenia na mnie. To takie pasożyty, których nie należy karmić i raczej nie mam szans się ich pozbyć. Pilnuję, żeby się nie namnażały, i tyle. Każdy człowiek nosi w swoim ciele zabójcze patogeny, myślę, że to coś takiego.
- Wielu ludzi nie zdaje sobie sprawy, co znajduje się w ich własnych organizmach.
- Tak, mają to w nosie, w piździe albo w chuju. Albo w dupie. Wystarczy, że kupa dostanie się do krwi – i po człowieku. Każdy nosi w sobie śmierć, nie wiedząc o tym.
- Zostawmy te dygresje i kontynuujmy. Jednak coś trzymało cię przy życiu.
- Książki (beletrystyczne). To dzięki nim nie miałam czasu na dziwne obsesyjne zainteresowania. Wypełniały mój czas, odwracały uwagę od samotności. Czytałam mniej więcej jedną książkę dziennie. Bez obrazków, normalną dorosłą czcionką. Lektury dla klas od trzeciej do siódmej, choć byłam dopiero w pierwszej. Ale nie tylko. Raz zażyczyłam sobie książkę adekwatną do wieku i okazał się nią tomik wierszy M.Konopnickiej „Co słonko widziało”. Wybitnie nie przypadł mi do gustu.
- Co jeszcze robiłaś oprócz czytania?
- Oglądałam ulubiony serial. Układałam klocki. Chodziłam na plac zabaw. Lubiłam huśtawki i zabawy w piasku. Akrobacje na trzepaku. Towarzyszyłam innym dzieciom, ale bez jakiegoś szczególnego porozumienia. Takie piąte koło u wozu trochę.
- Myślę, że skończymy na dziś.
- Do widzenia.
Planowane wyłączenie sieci DMN w godzinach 23:00 - 04:00
