12-05-2022, 20:49
~9~
Zintegrowałam osobowość.
Wszystkie aspekty mnie tworzą teraz całość. Żaden nie jest mną bardziej niż inne.
Po co powstały kryteria diagnostyczne autyzmu? Żeby segregować ludzi? Na zdrowych i nieuleczalnie chorych zjebów?
Przez Internet jestem w stanie wchłonąć większą dawkę ludzi niż w realu – ale jest to kontakt odrealniony, brakuje zmysłowych doznań z nim związanych, to trochę jak sen. Nie wydarzyło się naprawdę. Może i mniej obciąża, ale czasem pozostawia duży niedosyt.
Potrzebne mi doświadczenie korekcyjne. Pozytywne relacje, które staną się ważniejsze od przeszłości, a forum Inny Świat będzie nic nieznaczącym epizodem. Cofnąć się do momentu, zanim to się wydarzyło. A potem do 14 ½. I 12 ½. Dorastać z zerową wiedzą o autyzmie, tak jak moje nowe koleżanki.
Czy cechy autystyczne ujawniłyby się, gdybym nie wiedziała o tym nic??? Czy popadłabym w jakiekolwiek zainteresowania (oprócz sexu i przyrody, i dobrych ocen z matmy, i powieści o NT dziewczętach dla NT dziewcząt, i… dużo tego).
Na ich miejscu zrobiłabym to samo. Zemściłabym się, widząc uosobienie zła, skoncentrowanej krzywdy otrzymywanej latami od ludzi niezwiązanych z autyzmem.
Jesteś neurotypowa, jesteś naszym wspólnym wrogiem. Zniszczymy cię. Za to, że nic nie rozumiesz, nie wiesz nic o naszym cierpieniu. Jak śmiesz wielbić autyzm? Po co ci ta etykieta? Czego w niej szukałaś jako dziecko?
To miało być wytłumaczenie, dlaczego praca nad sobą nie przynosi efektów.
Jestem zagadką, tajemnicą.
- Boję się autostymulacji. Nawet, jak je wykonuję, to mam wrażenie, że zaraz ktoś mnie ukarze za to. Poza tym wolałabym mówić na to „zachowania autoregulacyjne”.
- Dobry pomysł. A odnośnie kary to… no cóż. Ciało wymierzy ci karę, jeśli nie będziesz tego robić.
- Czuję się jak urządzenie, do którego dołączono instrukcję od całkiem innego modelu, innej firmy. I cały czas próbuję odkryć tę właściwą.
- Jak sobie z tym radzisz?
- Wiem już bardzo dużo, ale nadal za mało, by być samodzielna. W tej chwili funkcjonuję źle.
- Ale nie zawsze tak było, prawda? Nic nie jest dane nam na zawsze. Zawsze może być lepiej.
- Albo gorzej. Wiem, że mogłabym powiedzieć innym, żeby byli cicho, wyłączyli radio, ale ich jest więcej, muszę się dostosować. Pokazano mi to zresztą dobitnie w poprzedniej pracy. „No przecież masz słuchawki”. Tak, ale one służą do tego, aby moją ulubioną muzyką odwrócić uwagę od tamtej i innych dźwięków. Przynajmniej częściowo. Nadal dociera do mnie za dużo bodźców, których nie lubię.
- Myślałaś o profesjonalnych ochraniaczach słuchu? Zatyczkach?
- Nauszniki odpadają, są mało dyskretne. Nie chcę epatować autyzmem jak postać z serialu „Atypowy”. A zatyczki… nie odfiltrują tylko tych dźwięków, które są mi potrzebne. No i też nie wiem, jak się przyzwyczaić do… chodzi o obraz ciała, który kształtuje się dzięki docierającym dźwiękom. Czucie siebie w przestrzeni. Nie wiem, jak umiejscowię siebie bez tych wszystkich drgań docierających do ucha wewnętrznego.
- Skomplikowane to, widzę.
- Bym musiała się nauczyć percepcji siebie od nowa.
- Może warto podjąć to ryzyko. Może powstaną w końcu nowe połączenia w mózgu i nadmiar dźwięków okaże się zbędny, by czuć siebie. Jako dziecko również musiałaś się nauczyć przetwarzania informacji zmysłowych w określony sposób.
- Tak, może narządy propriocepcji, równowagi zaadaptują się do zmniejszonego napływu danych. A ja stanę się innym człowiekiem. Bardziej towarzyskim, kontaktowym.
- W głębi duszy nadal boisz się tego. Dlaczego?
- Bo jeśli się okaże, że TO jest odwracalne, to będzie znaczyło, że całe życie udawałam, kłamałam. A ja brzydzę się kłamstwem, a zatem i sobą.
- Skąd przekonanie, że prawdziwy autyzm jest nieuleczalny?
- Nie udowodniono naukowo, że jest. Ale że nie jest, także nie ma dowodów.
- No właśnie. Każdy spektrumiarz jest inny. Nie ma dwóch identycznych mózgów, układów nerwowych. Kształtują nas nasze indywidualne doświadczenia. Do tego, jeśli nadal nie ustalono dokładnej przyczyny autyzmu, nie powinno się „zatwierdzać” jego nieuleczalności. Myślałaś już, co będziesz robić, jak już wyzdrowiejesz?
- Nie.
- Bo za bardzo się trzymasz określonej wizji siebie. Sztywne myślenie wynikające z choroby, której nie możesz pokonać. Błędne koło trochę.
- Gdybym potrafiła wyobrazić sobie siebie zdrową, byłabym zdrowa.
- Dokładnie. A więc ogranicza cię tylko twoje myślenie. Twój opór przed zmianą, niemożność dostrzeżenia możliwości zmiany.
- Moja choroba nie pozwala mi wyzdrowieć.
- Ale przyszłaś tutaj.
- Tak, bo nie mam już dokąd uciec. Ani w książki, ani w pracę, ani w muzykę, ani w internetowe pogaduchy… Czuję się uwięziona sama w sobie. Do tej pory całe życie uciekałam przed przyznaniem się przed sobą, że jest mi źle.
- Chciałaś być dzielna i samowystarczalna, niezależna od „złych” ludzi.
- Tak. Moja naiwność mnie zgubiła i doprowadziła do odrzucenia przez innych.
- Do pewnego stopnia z pewnością tak, jednak w dużej mierze problem leży w tym, że nie respektujesz odrębności innych. Ich indywidualnych światów.
- Tak, przeszkadza mi, że nie są mną. Za dużo różnic między mną i nimi, i u nich miedzy sobą. Przytłacza mnie to. Ogarnąć tyle różnych perspektyw naraz.
- No i tutaj jestem bezradny. Możemy pracować z twoimi emocjami, możemy stosować techniki radzenia sobie ze stresem, ale nie przywrócę ci wewnętrznego wzroku, Izabelo.
- Wiem.
- Razem musimy odkryć, jak poruszać się w świecie bez niego.
- Boli mnie to, że wiele dziewczyn zdiagnozowanych jako aspergerowskie wkłada w życie tyle samo wysiłku co ja, a efekty uzyskują znacznie lepsze. Ich odbiór społeczny jest zbliżony do osoby neurotypowej. Tak są postrzegane.
- Tyle samo? Da się to jakoś obiektywnie zmierzyć, czy to twoja interpretacja?
- To wynika z tego, co piszą. Reaguję identycznie jak one, ale w innych sytuacjach, niż one opisują. Robią trudniejsze rzeczy ode mnie, bardziej „normalne”, ale tak samo się wypalają od tego. To jest inny level życia, mimo, że wiele trudności wspólnych.
Samorzecznicy chcą usunąć podział na nisko- i wysokofunkcjonujących, ale jak widzę tę przepaść między mną a nimi, to mam wątpliwości. Dla mnie problematyczne jest jedynie uzależnianie poziomu funkcjonowania od poziomu inteligencji i umiejętności językowych. No i tak jak HFA może mieć gorszy dzień, tak samo LFA może mieć jakieś przebłyski „normalności”. Dla mnie poziom funkcjonowania określa to, jak długo i ile razy w ciągu dnia jesteś w stanie zachowywać się w sposób, który czyni cię nieodróżnialnym od neurotypowych. Ile godzin jesteś w stanie przeharować na etacie normalności bez konieczności późniejszego odreagowania, załamania, wypalenia, etc. I to się liczy, a nie jakieś IQ, czy verbal fluency. Mogę się cały dzień nie odzywać, ale zrobić pranie, zakupy, obiad, zarobić dwieście złoty na monotonnych czynnościach w komputerze. Ale nie mogę zrobić jednego i drugiego, pogodzić obu sfer ze sobą. Nie mam takich zasobów energetycznych, które wystarczyłyby jednocześnie na komunikację, i na całą resztę.
Bodźce, na które zwykli ludzie nie zwracają uwagi – dzięki synestezji stają się w trójnasób okropne lub przyjemne. To bywa wyczerpujące.
- Rozumiem. Każdy ma swoje upodobanie sensoryczne, ale niektórzy bardziej…
- No tak, ale sądzę, że z maskowaniem mój poziom jest zbliżony do poziomu dziewczyn z aspergerem, kiedy się nie maskują.
- To przykre. Możesz się czuć niezrozumiana z tego powodu.
- Staram się koncentrować na moich mocnych stronach. Jestem dobra w wielu zajęciach, które nie wymagają komunikowania się z otoczeniem.
- To cenne spostrzeżenie. Ale wierzę też, że uda ci się poprawić twoją komunikację. Polepszy się, gdy traumy zostaną przepracowane. Ale jako, że autyzm nie jest zaburzeniem psychicznym, to tutaj moje kompetencje się kończą. Najlepiej, żebyś spróbowała czegoś w rodzaju fizjoterapii, pracy z ciałem, czy coś.
- Czyli im wyżej człowiek funkcjonuje, tym mniej energii potrzebuje na „udawanie normalności”, hm?
- Tak jest. Im więcej energii poświęcasz na utrzymanie iluzji normalności, tym niższy jest twój faktyczny poziom funkcjonowania. „Po godzinach”, że tak powiem, możesz być całkiem inną osobą, nie do poznania. Dwie osoby, które znają cię w różnych kontekstach, mogą znać dwie różne wersje ciebie… Każda widzi inny obraz ciebie. Nie całościowy.
Wszystkie aspekty mnie tworzą teraz całość. Żaden nie jest mną bardziej niż inne.
Po co powstały kryteria diagnostyczne autyzmu? Żeby segregować ludzi? Na zdrowych i nieuleczalnie chorych zjebów?
Przez Internet jestem w stanie wchłonąć większą dawkę ludzi niż w realu – ale jest to kontakt odrealniony, brakuje zmysłowych doznań z nim związanych, to trochę jak sen. Nie wydarzyło się naprawdę. Może i mniej obciąża, ale czasem pozostawia duży niedosyt.
Potrzebne mi doświadczenie korekcyjne. Pozytywne relacje, które staną się ważniejsze od przeszłości, a forum Inny Świat będzie nic nieznaczącym epizodem. Cofnąć się do momentu, zanim to się wydarzyło. A potem do 14 ½. I 12 ½. Dorastać z zerową wiedzą o autyzmie, tak jak moje nowe koleżanki.
Czy cechy autystyczne ujawniłyby się, gdybym nie wiedziała o tym nic??? Czy popadłabym w jakiekolwiek zainteresowania (oprócz sexu i przyrody, i dobrych ocen z matmy, i powieści o NT dziewczętach dla NT dziewcząt, i… dużo tego).
Na ich miejscu zrobiłabym to samo. Zemściłabym się, widząc uosobienie zła, skoncentrowanej krzywdy otrzymywanej latami od ludzi niezwiązanych z autyzmem.
Jesteś neurotypowa, jesteś naszym wspólnym wrogiem. Zniszczymy cię. Za to, że nic nie rozumiesz, nie wiesz nic o naszym cierpieniu. Jak śmiesz wielbić autyzm? Po co ci ta etykieta? Czego w niej szukałaś jako dziecko?
To miało być wytłumaczenie, dlaczego praca nad sobą nie przynosi efektów.
Jestem zagadką, tajemnicą.
- Boję się autostymulacji. Nawet, jak je wykonuję, to mam wrażenie, że zaraz ktoś mnie ukarze za to. Poza tym wolałabym mówić na to „zachowania autoregulacyjne”.
- Dobry pomysł. A odnośnie kary to… no cóż. Ciało wymierzy ci karę, jeśli nie będziesz tego robić.
- Czuję się jak urządzenie, do którego dołączono instrukcję od całkiem innego modelu, innej firmy. I cały czas próbuję odkryć tę właściwą.
- Jak sobie z tym radzisz?
- Wiem już bardzo dużo, ale nadal za mało, by być samodzielna. W tej chwili funkcjonuję źle.
- Ale nie zawsze tak było, prawda? Nic nie jest dane nam na zawsze. Zawsze może być lepiej.
- Albo gorzej. Wiem, że mogłabym powiedzieć innym, żeby byli cicho, wyłączyli radio, ale ich jest więcej, muszę się dostosować. Pokazano mi to zresztą dobitnie w poprzedniej pracy. „No przecież masz słuchawki”. Tak, ale one służą do tego, aby moją ulubioną muzyką odwrócić uwagę od tamtej i innych dźwięków. Przynajmniej częściowo. Nadal dociera do mnie za dużo bodźców, których nie lubię.
- Myślałaś o profesjonalnych ochraniaczach słuchu? Zatyczkach?
- Nauszniki odpadają, są mało dyskretne. Nie chcę epatować autyzmem jak postać z serialu „Atypowy”. A zatyczki… nie odfiltrują tylko tych dźwięków, które są mi potrzebne. No i też nie wiem, jak się przyzwyczaić do… chodzi o obraz ciała, który kształtuje się dzięki docierającym dźwiękom. Czucie siebie w przestrzeni. Nie wiem, jak umiejscowię siebie bez tych wszystkich drgań docierających do ucha wewnętrznego.
- Skomplikowane to, widzę.
- Bym musiała się nauczyć percepcji siebie od nowa.
- Może warto podjąć to ryzyko. Może powstaną w końcu nowe połączenia w mózgu i nadmiar dźwięków okaże się zbędny, by czuć siebie. Jako dziecko również musiałaś się nauczyć przetwarzania informacji zmysłowych w określony sposób.
- Tak, może narządy propriocepcji, równowagi zaadaptują się do zmniejszonego napływu danych. A ja stanę się innym człowiekiem. Bardziej towarzyskim, kontaktowym.
- W głębi duszy nadal boisz się tego. Dlaczego?
- Bo jeśli się okaże, że TO jest odwracalne, to będzie znaczyło, że całe życie udawałam, kłamałam. A ja brzydzę się kłamstwem, a zatem i sobą.
- Skąd przekonanie, że prawdziwy autyzm jest nieuleczalny?
- Nie udowodniono naukowo, że jest. Ale że nie jest, także nie ma dowodów.
- No właśnie. Każdy spektrumiarz jest inny. Nie ma dwóch identycznych mózgów, układów nerwowych. Kształtują nas nasze indywidualne doświadczenia. Do tego, jeśli nadal nie ustalono dokładnej przyczyny autyzmu, nie powinno się „zatwierdzać” jego nieuleczalności. Myślałaś już, co będziesz robić, jak już wyzdrowiejesz?
- Nie.
- Bo za bardzo się trzymasz określonej wizji siebie. Sztywne myślenie wynikające z choroby, której nie możesz pokonać. Błędne koło trochę.
- Gdybym potrafiła wyobrazić sobie siebie zdrową, byłabym zdrowa.
- Dokładnie. A więc ogranicza cię tylko twoje myślenie. Twój opór przed zmianą, niemożność dostrzeżenia możliwości zmiany.
- Moja choroba nie pozwala mi wyzdrowieć.
- Ale przyszłaś tutaj.
- Tak, bo nie mam już dokąd uciec. Ani w książki, ani w pracę, ani w muzykę, ani w internetowe pogaduchy… Czuję się uwięziona sama w sobie. Do tej pory całe życie uciekałam przed przyznaniem się przed sobą, że jest mi źle.
- Chciałaś być dzielna i samowystarczalna, niezależna od „złych” ludzi.
- Tak. Moja naiwność mnie zgubiła i doprowadziła do odrzucenia przez innych.
- Do pewnego stopnia z pewnością tak, jednak w dużej mierze problem leży w tym, że nie respektujesz odrębności innych. Ich indywidualnych światów.
- Tak, przeszkadza mi, że nie są mną. Za dużo różnic między mną i nimi, i u nich miedzy sobą. Przytłacza mnie to. Ogarnąć tyle różnych perspektyw naraz.
- No i tutaj jestem bezradny. Możemy pracować z twoimi emocjami, możemy stosować techniki radzenia sobie ze stresem, ale nie przywrócę ci wewnętrznego wzroku, Izabelo.
- Wiem.
- Razem musimy odkryć, jak poruszać się w świecie bez niego.
- Boli mnie to, że wiele dziewczyn zdiagnozowanych jako aspergerowskie wkłada w życie tyle samo wysiłku co ja, a efekty uzyskują znacznie lepsze. Ich odbiór społeczny jest zbliżony do osoby neurotypowej. Tak są postrzegane.
- Tyle samo? Da się to jakoś obiektywnie zmierzyć, czy to twoja interpretacja?
- To wynika z tego, co piszą. Reaguję identycznie jak one, ale w innych sytuacjach, niż one opisują. Robią trudniejsze rzeczy ode mnie, bardziej „normalne”, ale tak samo się wypalają od tego. To jest inny level życia, mimo, że wiele trudności wspólnych.
Samorzecznicy chcą usunąć podział na nisko- i wysokofunkcjonujących, ale jak widzę tę przepaść między mną a nimi, to mam wątpliwości. Dla mnie problematyczne jest jedynie uzależnianie poziomu funkcjonowania od poziomu inteligencji i umiejętności językowych. No i tak jak HFA może mieć gorszy dzień, tak samo LFA może mieć jakieś przebłyski „normalności”. Dla mnie poziom funkcjonowania określa to, jak długo i ile razy w ciągu dnia jesteś w stanie zachowywać się w sposób, który czyni cię nieodróżnialnym od neurotypowych. Ile godzin jesteś w stanie przeharować na etacie normalności bez konieczności późniejszego odreagowania, załamania, wypalenia, etc. I to się liczy, a nie jakieś IQ, czy verbal fluency. Mogę się cały dzień nie odzywać, ale zrobić pranie, zakupy, obiad, zarobić dwieście złoty na monotonnych czynnościach w komputerze. Ale nie mogę zrobić jednego i drugiego, pogodzić obu sfer ze sobą. Nie mam takich zasobów energetycznych, które wystarczyłyby jednocześnie na komunikację, i na całą resztę.
Bodźce, na które zwykli ludzie nie zwracają uwagi – dzięki synestezji stają się w trójnasób okropne lub przyjemne. To bywa wyczerpujące.
- Rozumiem. Każdy ma swoje upodobanie sensoryczne, ale niektórzy bardziej…
- No tak, ale sądzę, że z maskowaniem mój poziom jest zbliżony do poziomu dziewczyn z aspergerem, kiedy się nie maskują.
- To przykre. Możesz się czuć niezrozumiana z tego powodu.
- Staram się koncentrować na moich mocnych stronach. Jestem dobra w wielu zajęciach, które nie wymagają komunikowania się z otoczeniem.
- To cenne spostrzeżenie. Ale wierzę też, że uda ci się poprawić twoją komunikację. Polepszy się, gdy traumy zostaną przepracowane. Ale jako, że autyzm nie jest zaburzeniem psychicznym, to tutaj moje kompetencje się kończą. Najlepiej, żebyś spróbowała czegoś w rodzaju fizjoterapii, pracy z ciałem, czy coś.
- Czyli im wyżej człowiek funkcjonuje, tym mniej energii potrzebuje na „udawanie normalności”, hm?
- Tak jest. Im więcej energii poświęcasz na utrzymanie iluzji normalności, tym niższy jest twój faktyczny poziom funkcjonowania. „Po godzinach”, że tak powiem, możesz być całkiem inną osobą, nie do poznania. Dwie osoby, które znają cię w różnych kontekstach, mogą znać dwie różne wersje ciebie… Każda widzi inny obraz ciebie. Nie całościowy.
Planowane wyłączenie sieci DMN w godzinach 23:00 - 04:00
