10-05-2022, 22:59
~7~
Godz. 23.00.
- Interwencja kryzysowa, słucham?
- Dobry wieczór, chcę się zabić.
- Boże, dziewczyno, idź spać i nie zawracaj mi dupy! A w ogóle, to skąd masz informacje o grafiku dyżurów?
- No wie pan, ptaszki ćwierkają, powiedziano mi, że zostanę pana na linii o tej porze.
- Cholera.
- Ja już dłużej nie wytrzymam. I tak już za długo wytrzymałam.
- Chcesz do lekarza?
- Tak. Tęsknię za nim.
- Kurwa, nie do tego lekarza! Mam wezwać karetkę do ciebie? Policję? Czy wytrzymasz do jutra?
- Mam dość, niech pan zrobi cokolwiek!
Rozłączył się.
Dzwonię jeszcze raz. Cholera, trafiłam na innego konsultanta. Odebrała jakaś kobieta.
- Interwencja kryzysowa, w czym mogę pomóc?
- …
- Halo? Jesteś ze mną?
- Dobry wieczór – stękam. – Proszę pani… mam problem.
- Proszę, opowiedz mi o nim.
- Chodzi o mojego psychiatrę. On… nie żyje… nie zdążył przekazać mi diagnozy… znalazłam ją w Internecie… - szlocham w słuchawkę. – Wpisał rozpoznanie na koncie pacjenta, nie przekazał mi go twarzą w twarz! Kurwa, co za tchórz! Dlaczego tak zrobił?
- Mówi pani, że nie zdążył…
- Planował kolejną wizytę, co on kombinował… Boże, zapisałam się na nią za późno… Nie wiem, co robić, utknęłam… Nie mam papierka…
- Jakiego papierka?
- Z diagnozą.
- Jaką diagnozą?
- KURWA NIE WIEM!!! Chcę umrzeć, błagam, niech mi ktoś pomoże…
- Gdzie teraz jesteś, możesz mi powiedzieć?
- Jestem na moście. Kolejowym, nad rzeką. Na szyi mam pętlę, w jednej kieszeni osiem żyletek, w drugiej 6 paczek psychotropów. Nikt mi nie wierzy, nikt mnie nie rozumie… tylko on mi wierzył…
- Kochanie, wszystko przemija – odezwał się ciepły, miły głos. – Ale ty nie musisz.
- Przepraszam… – smarkam.
- Zgłoś się jutro o 10.00 pod podany adres, dobrze? Dr Ludmiła Majcher, Gawroniowa 9/34. Zapisałaś?
- Tak.
- Dobranoc, kochanie, trzymaj się. Jesteś dzielna.
- Dziękuję, dobranoc.
Nie mogę patrzeć, jak moje życie się rozpada. Jak ja się rozpadam. Odpływam sama, w ciemność. Podwójna dawka klonitrazepamu przyjemnie otumania umysł. Byle wytrzymać do jutra. Przetrwać… i tak przez całe życie.
Od ośmiu miesięcy nikt ze mną nie rozmawiał poza mamą.
Nastał poranek.
- Dzień dobry. Widzi pani tę diagnozę, prawda? – po mojej twarzy spływają łzy. Nie wiem, jakim cudem udało mi się wydobyć głos.
- Tak, płomyczku, widzę… Za tym kryje się jakaś straszna historia, co?
- Można tak powiedzieć. Ale nie powiem pani, jak to się stało. Nie mogę.
- W porządku. A możesz napisać?
Dostaję papier i długopis. Myślę. Udało mi się naskrobać 2 zdania. Podaję kartkę lekarce. Widzę, jak jej twarz momentalnie się zmienia. Zatkało ją. Milczy przez dłuższą chwilę.
Siedząc w ciszy, przyglądam się jej bezsilności. Mojej bezsilności, którą zdecydowałam się z kimś dzielić. W końcu. Po tylu latach…
- Chrupku, tu jest napisane, że… Jesteś pewna?
- Tak, jestem pewna! Na 100 procent!
- Ale… to niemożliwe.
- Wierzyłam w panią. Zaufałam pani. Uwierzyłam, ze pomoże mi pani to załatwić. A teraz mówi mi pani, ze nie?
- Nie w ten sposób. Oczywiście, możemy przeprowadzić całą procedurę od nowa. Za stosowną opłatą. Ale wtedy nieodzowne będzie zaangażowanie mamy w ten proces.
- Wchodzę w to.
- Uprzedzam, to potrwa. Dopiszę cię do listy oczekujących. 3-4 miesiące. 1800 zł. Jesteś pewna?
- Już mówiłam.
Nie wiem, co mi to da, ale czuję, ze potrzebuję tego… Muszę to zrobić… Nie mogę dłużej żyć na niby.
…po co ci to, to nic nie zmieni. Jest za późno…
Nikt nie przeżył tego, co ja. To jakiś koszmar.
…to nie sprawi, że świat cię zacznie rozumieć, że pokocha cię taką jaka jesteś…
Nie robię tego dla siebie. Muszę wypełnić swoją misję.
Dwa dni później.
- Chcę powtórzyć proces diagnostyczny. Wtedy dostanę prawdziwą, namacalną diagnozę. Papier z podpisem żywego lekarza. Psycholog specjalizujący się w spektrum będzie rozmawiał ze mną i z moją mamą. Za prawie dwa tysiące. W końcu będzie profesjonalnie. Zostanę też przebadana pod kątem innych zaburzeń. Ze szczególnym naciskiem na ewentualne zaburzenia osobowości.
Jestem aż tak skomplikowana i przerażająca z moją bogatą przeszłością. Boją się mnie.
Terapeuta pozostaje jednak niewzruszony.
- Chcesz, żeby bez końca ktoś słuchał o twoich objawach. Żyjesz tylko tym. To cię nie uzdrowi. Żadna relacja tak nie działa. Myślisz, że to czyni cię kimś wyjątkowym? Są setki innych powodów do cierpienia. Nie tylko twój.
- W jakim kierunku potoczyłoby się moje życie, gdybym nie wiedziała, co to jest autyzm? Byłoby mi łatwiej udawać, że go nie mam czy co?
- Ta wiedza przyszła do ciebie zdecydowanie za wcześnie, rybko. Zniszczyła twoja delikatną psychikę.
- To nieprawda! Zaniedbania systemu edukacji ją zniszczyły. Za dużo czasu mi dali na „wyrastanie” z tego! A potem musiałam sama prowokować, prosić się o ich uwagę!
- Czyli celowo wyolbrzymiałaś objawy, by ktoś z nauczycieli stwierdził, że coś jest nie tak?
- No… coś w tym rodzaju. Byłam bardziej spontaniczna, bezmyślna. Celowo osłabiałam swoją samokontrolę - to na pewno. Kręciło mnie, że nie udowodnią mi choroby, bo jestem inteligentna i mówiąca. Dzika część mojej osobowości nie chciała się podporządkować „normom społecznym”. Szczerze wierzyłam, w to, że „udaję autyzm”, podczas gdy tak naprawdę przestawałam udawać normalność. To był bardzo silny mechanizm obronny. Czułam się tak bardzo odrzucona przez innych, że aż w końcu zaczęłam odrzucać samą siebie.
- Co ty na to, by dziś sesja była bardziej psychodynamiczna? Cofniemy się w przeszłość troszkę, zanim autyzm cię zafascynował. Zanim zaczęłaś szukać schronienia w rozrywaniu swojej tożsamości. Kiedy to się zaczęło?
- Dwanaście lat. Siedemnaście lat temu.
- Kupa czasu. Spróbuj przywołać jakieś wspomnienie z tego okresu. Rówieśnicy… Dorośli… Rodzina…
- Dziewczynki mówiły, że jestem niedorozwinięta. Nie rozumiałam, dlaczego… A potem okazało się, że można być niedorozwiniętym i zdolnym jednocześnie.
- Chryste.
- Dla dzieci byłam głupia, dla nauczycieli geniuszem. Autyzm dopiero pozwolił mi scalić te dwa sprzeczne aspekty siebie.
- Rozumiem. Przypominasz sobie coś jeszcze?
- Choroba zdjęła odpowiedzialność za moje zachowanie zarówno ze mnie, jak i z otoczenia. To była wina choroby, nie wychowania, jedynactwa, nie dzieci, które były „głupie” tylko dlatego, że mnie nie lubiły, etc.
- Tak, to dla mnie jasne. Nie chciałaś czuć się winna. Ale czy naprawdę było aż tak źle?
- No, miałam kolegów, koleżanki, miałam urodziny w 3 klasie, dawałam innym prezenty, chciałam, żeby wpisywali się do pamiętnika... Próbowałam, czego się dało, ale albo nie wychodziło, albo się szybko psuło. Jedną koleżankę zraniłam niechcący, druga zraniła mnie, kolega musiał zmienić szkołę… no i to by było na tyle, jeśli chodzi o moje socjalne podboje. Popełniałam błędy nie do naprawienia. Niewybaczalne. Niewarte – dla tej drugiej strony – kontynuowania relacji ze mną. Ze mną, kaleką. Z litości można było gadać do mnie albo z wielkiej desperacji. A tak to szukałam uznania u nauczycieli. Dla nich byłam „kimś”. To też się jednak skończyło… i wtedy po raz drugi zaczęłam szukać odpowiedzi. Na własną rękę, nie mogąc nikomu zaufać. Każdy widział tylko kawałek mnie, dla niego najwygodniejszy.
- Jestem z tobą w tym doświadczeniu.
- Kto by chciał mieć koleżankę, która bełkocze i macha rękami, ignoruje to, co czujesz i nie potrafi robić nic naprawdę RAZEM. Jest jak irytujący dwulatek pętający się pod nogami, którym ciocia kazała się zaopiekować pod swoją nieobecność.
- Umiałabyś pokochać taką siebie? Co by z nią zrobiła ty z przyszłości? Opowiesz mi o tym na następnym spotkaniu.
- Interwencja kryzysowa, słucham?
- Dobry wieczór, chcę się zabić.
- Boże, dziewczyno, idź spać i nie zawracaj mi dupy! A w ogóle, to skąd masz informacje o grafiku dyżurów?
- No wie pan, ptaszki ćwierkają, powiedziano mi, że zostanę pana na linii o tej porze.
- Cholera.
- Ja już dłużej nie wytrzymam. I tak już za długo wytrzymałam.
- Chcesz do lekarza?
- Tak. Tęsknię za nim.
- Kurwa, nie do tego lekarza! Mam wezwać karetkę do ciebie? Policję? Czy wytrzymasz do jutra?
- Mam dość, niech pan zrobi cokolwiek!
Rozłączył się.
Dzwonię jeszcze raz. Cholera, trafiłam na innego konsultanta. Odebrała jakaś kobieta.
- Interwencja kryzysowa, w czym mogę pomóc?
- …
- Halo? Jesteś ze mną?
- Dobry wieczór – stękam. – Proszę pani… mam problem.
- Proszę, opowiedz mi o nim.
- Chodzi o mojego psychiatrę. On… nie żyje… nie zdążył przekazać mi diagnozy… znalazłam ją w Internecie… - szlocham w słuchawkę. – Wpisał rozpoznanie na koncie pacjenta, nie przekazał mi go twarzą w twarz! Kurwa, co za tchórz! Dlaczego tak zrobił?
- Mówi pani, że nie zdążył…
- Planował kolejną wizytę, co on kombinował… Boże, zapisałam się na nią za późno… Nie wiem, co robić, utknęłam… Nie mam papierka…
- Jakiego papierka?
- Z diagnozą.
- Jaką diagnozą?
- KURWA NIE WIEM!!! Chcę umrzeć, błagam, niech mi ktoś pomoże…
- Gdzie teraz jesteś, możesz mi powiedzieć?
- Jestem na moście. Kolejowym, nad rzeką. Na szyi mam pętlę, w jednej kieszeni osiem żyletek, w drugiej 6 paczek psychotropów. Nikt mi nie wierzy, nikt mnie nie rozumie… tylko on mi wierzył…
- Kochanie, wszystko przemija – odezwał się ciepły, miły głos. – Ale ty nie musisz.
- Przepraszam… – smarkam.
- Zgłoś się jutro o 10.00 pod podany adres, dobrze? Dr Ludmiła Majcher, Gawroniowa 9/34. Zapisałaś?
- Tak.
- Dobranoc, kochanie, trzymaj się. Jesteś dzielna.
- Dziękuję, dobranoc.
Nie mogę patrzeć, jak moje życie się rozpada. Jak ja się rozpadam. Odpływam sama, w ciemność. Podwójna dawka klonitrazepamu przyjemnie otumania umysł. Byle wytrzymać do jutra. Przetrwać… i tak przez całe życie.
Od ośmiu miesięcy nikt ze mną nie rozmawiał poza mamą.
Nastał poranek.
- Dzień dobry. Widzi pani tę diagnozę, prawda? – po mojej twarzy spływają łzy. Nie wiem, jakim cudem udało mi się wydobyć głos.
- Tak, płomyczku, widzę… Za tym kryje się jakaś straszna historia, co?
- Można tak powiedzieć. Ale nie powiem pani, jak to się stało. Nie mogę.
- W porządku. A możesz napisać?
Dostaję papier i długopis. Myślę. Udało mi się naskrobać 2 zdania. Podaję kartkę lekarce. Widzę, jak jej twarz momentalnie się zmienia. Zatkało ją. Milczy przez dłuższą chwilę.
Siedząc w ciszy, przyglądam się jej bezsilności. Mojej bezsilności, którą zdecydowałam się z kimś dzielić. W końcu. Po tylu latach…
- Chrupku, tu jest napisane, że… Jesteś pewna?
- Tak, jestem pewna! Na 100 procent!
- Ale… to niemożliwe.
- Wierzyłam w panią. Zaufałam pani. Uwierzyłam, ze pomoże mi pani to załatwić. A teraz mówi mi pani, ze nie?
- Nie w ten sposób. Oczywiście, możemy przeprowadzić całą procedurę od nowa. Za stosowną opłatą. Ale wtedy nieodzowne będzie zaangażowanie mamy w ten proces.
- Wchodzę w to.
- Uprzedzam, to potrwa. Dopiszę cię do listy oczekujących. 3-4 miesiące. 1800 zł. Jesteś pewna?
- Już mówiłam.
Nie wiem, co mi to da, ale czuję, ze potrzebuję tego… Muszę to zrobić… Nie mogę dłużej żyć na niby.
…po co ci to, to nic nie zmieni. Jest za późno…
Nikt nie przeżył tego, co ja. To jakiś koszmar.
…to nie sprawi, że świat cię zacznie rozumieć, że pokocha cię taką jaka jesteś…
Nie robię tego dla siebie. Muszę wypełnić swoją misję.
Dwa dni później.
- Chcę powtórzyć proces diagnostyczny. Wtedy dostanę prawdziwą, namacalną diagnozę. Papier z podpisem żywego lekarza. Psycholog specjalizujący się w spektrum będzie rozmawiał ze mną i z moją mamą. Za prawie dwa tysiące. W końcu będzie profesjonalnie. Zostanę też przebadana pod kątem innych zaburzeń. Ze szczególnym naciskiem na ewentualne zaburzenia osobowości.
Jestem aż tak skomplikowana i przerażająca z moją bogatą przeszłością. Boją się mnie.
Terapeuta pozostaje jednak niewzruszony.
- Chcesz, żeby bez końca ktoś słuchał o twoich objawach. Żyjesz tylko tym. To cię nie uzdrowi. Żadna relacja tak nie działa. Myślisz, że to czyni cię kimś wyjątkowym? Są setki innych powodów do cierpienia. Nie tylko twój.
- W jakim kierunku potoczyłoby się moje życie, gdybym nie wiedziała, co to jest autyzm? Byłoby mi łatwiej udawać, że go nie mam czy co?
- Ta wiedza przyszła do ciebie zdecydowanie za wcześnie, rybko. Zniszczyła twoja delikatną psychikę.
- To nieprawda! Zaniedbania systemu edukacji ją zniszczyły. Za dużo czasu mi dali na „wyrastanie” z tego! A potem musiałam sama prowokować, prosić się o ich uwagę!
- Czyli celowo wyolbrzymiałaś objawy, by ktoś z nauczycieli stwierdził, że coś jest nie tak?
- No… coś w tym rodzaju. Byłam bardziej spontaniczna, bezmyślna. Celowo osłabiałam swoją samokontrolę - to na pewno. Kręciło mnie, że nie udowodnią mi choroby, bo jestem inteligentna i mówiąca. Dzika część mojej osobowości nie chciała się podporządkować „normom społecznym”. Szczerze wierzyłam, w to, że „udaję autyzm”, podczas gdy tak naprawdę przestawałam udawać normalność. To był bardzo silny mechanizm obronny. Czułam się tak bardzo odrzucona przez innych, że aż w końcu zaczęłam odrzucać samą siebie.
- Co ty na to, by dziś sesja była bardziej psychodynamiczna? Cofniemy się w przeszłość troszkę, zanim autyzm cię zafascynował. Zanim zaczęłaś szukać schronienia w rozrywaniu swojej tożsamości. Kiedy to się zaczęło?
- Dwanaście lat. Siedemnaście lat temu.
- Kupa czasu. Spróbuj przywołać jakieś wspomnienie z tego okresu. Rówieśnicy… Dorośli… Rodzina…
- Dziewczynki mówiły, że jestem niedorozwinięta. Nie rozumiałam, dlaczego… A potem okazało się, że można być niedorozwiniętym i zdolnym jednocześnie.
- Chryste.
- Dla dzieci byłam głupia, dla nauczycieli geniuszem. Autyzm dopiero pozwolił mi scalić te dwa sprzeczne aspekty siebie.
- Rozumiem. Przypominasz sobie coś jeszcze?
- Choroba zdjęła odpowiedzialność za moje zachowanie zarówno ze mnie, jak i z otoczenia. To była wina choroby, nie wychowania, jedynactwa, nie dzieci, które były „głupie” tylko dlatego, że mnie nie lubiły, etc.
- Tak, to dla mnie jasne. Nie chciałaś czuć się winna. Ale czy naprawdę było aż tak źle?
- No, miałam kolegów, koleżanki, miałam urodziny w 3 klasie, dawałam innym prezenty, chciałam, żeby wpisywali się do pamiętnika... Próbowałam, czego się dało, ale albo nie wychodziło, albo się szybko psuło. Jedną koleżankę zraniłam niechcący, druga zraniła mnie, kolega musiał zmienić szkołę… no i to by było na tyle, jeśli chodzi o moje socjalne podboje. Popełniałam błędy nie do naprawienia. Niewybaczalne. Niewarte – dla tej drugiej strony – kontynuowania relacji ze mną. Ze mną, kaleką. Z litości można było gadać do mnie albo z wielkiej desperacji. A tak to szukałam uznania u nauczycieli. Dla nich byłam „kimś”. To też się jednak skończyło… i wtedy po raz drugi zaczęłam szukać odpowiedzi. Na własną rękę, nie mogąc nikomu zaufać. Każdy widział tylko kawałek mnie, dla niego najwygodniejszy.
- Jestem z tobą w tym doświadczeniu.
- Kto by chciał mieć koleżankę, która bełkocze i macha rękami, ignoruje to, co czujesz i nie potrafi robić nic naprawdę RAZEM. Jest jak irytujący dwulatek pętający się pod nogami, którym ciocia kazała się zaopiekować pod swoją nieobecność.
- Umiałabyś pokochać taką siebie? Co by z nią zrobiła ty z przyszłości? Opowiesz mi o tym na następnym spotkaniu.
Planowane wyłączenie sieci DMN w godzinach 23:00 - 04:00
