16-10-2021, 01:03
Grałam w jakąś grę przygodową, gdzie miałam widok mapy. Przedstawiony teren był kontynentem otoczonym morzem, w czterech rogach znajdowały się wyspy i to na nich przede wszystkim miałam wykonywać misje. Co jakiś czas wchodziłam do akcji gry i wtedy widziałam wszystko z perspektywy pierwszej osoby.
Wraz z kilkuosobową drużyną odkryliśmy na którymś krańcu świata substancję, która pozwalała uzyskać kontrolę nad Mocą, rozumianą podobnie jak w uniwersum Gwiezdnych Wojen. Wróciliśmy do głównej bazy. W laboratorium nasi współpracownicy zaczęli przetwarzać tę substancję do formy przyswajalnej dla ludzi. W efekcie mieliśmy lekko świecącą niebieską ciecz w strzykawkach. Po przyjęciu tego zyskałam zdolność lotu i wysokich skoków, w jakimś stopniu także telekinezy, ale tego nie miałam czasu przećwiczyć przed dalszym wykonywanie misji.
W pewnym momencie nasi przeciwnicy i sabotażyści włamali się do laboratorium i wykradli trochę naszej magicznej substancji. Część z nich zyskała nadprzyrodzone moce, ale minęło za mało czasu albo zażyli tego mniej, bo początkowo byli słabsi. Zaczęliśmy ich ścigać. Biegaliśmy za nimi między naszymi budynkami, potem po pokrytym jasnoszarym pyłem pustkowiu. Jeden z nich, chłopaczek o smętnym szczurowatym wyglądzie, ściskający w rękach kilka strzykawek, uciekł do drewnianego wychodka. W tamtym momencie przestałam widzieć z perspektywy pierwszej osoby, oglądałam akcję jak film. Chłopak zamknął się w drewnianej kabinie i zaczął robić sobie zastrzyki. W myślach nawet kibicowałam mu, żeby zdążył, żeby nie dał się powstrzymać i żeby przez to akcja filmu się za szybko nie skończyła. Nastąpiła eksplozja a po niej biały ekran.
W następnej scenie nasi przeciwnicy, pobici i żądni zemsty, stali na brzegu, kiedy my odpływaliśmy łodzią. Przeciwnicy mieli zamiast głów powiększone wersje staroświeckich kieszonkowych zegarków albo inne mechanizmy w steampunkowym stylu. Jeden z nich siedział na wózku.
Miałam mieć badania kontrolne u lekarza, coś w rodzaju kontroli z medycyny pracy. Poszłam do lekarki, która według fabuły znała mnie od czasów mojego dzieciństwa. Lekarka przyjęła mnie w swoim mieszkaniu w bloku. Zaczęła mi mówić, że nie może uwierzyć jak odporna na wszystko stałam się z biegiem czasu, że kiedy byłam dzieckiem, ona podejrzewała, że dostanę białaczki i przedwcześnie umrę. Zamierzała pobrać mi krew, z jakiegoś powodu z kolana. Za pierwszym razem udało mi się zrobić unik, kiedy próbowała wbić mi igłę w nogę. Za drugim razem sięgnęła, w tym momencie się obudziłam.
Pisałam opowiadanie fantasy i zamierzałam opublikować je na blogu grupowym. Po wrzuceniu go do sieci, widziałam je na stronie z ciemnoszarym tłem. Ktoś siedział obok mnie przed komputerem. Powiedziałam, że to przecież niemożliwe, żebym mogła je wrzucić nie mając konta.
Byłam czymś w stylu Stalowego Inkwizytora i jednocześnie jakby wiekową wampirzycą-arystokratką. Miałam wiedzę, że mam co najmniej dwieście lat i zachowywałam się w uwodzicielsko-prowokujący sposób jak wampirzyce w starych filmach.
Odwiedzałam szkołę, która była czymś pomiędzy uczelnią z internatem a Hogwartem, jednocześnie sporo pomieszczeń przypominało bardziej sale zabaw w przedszkolu. Studenci mieli czarne szaty czarodziejów. Usiadłam na podłodze obok grupki chłopaków. Rozmawialiśmy, w którymś momencie ruszyliśmy z miejsca, ale zamiast wstać i iść, chodziliśmy na czworaka. Przeszliśmy do węższego i dłuższego pomieszczenia. Po prawej stronie mieliśmy okna, przy których czasem się zatrzymywaliśmy. W pewnym momencie wytworzyłam płomienie na dłoni. Powiedziałam, że to jedyna magiczna moc z jaką się urodziłam a resztę zdobyłam później.
Jeden ze studentów-czarodziejów wyjął tablet w staroświeckiej topornej obudowie. Zamierzał zamówić jedzenie z dostawą na teren szkoły. Chciał mi coś pokazać na ekranie, na co odpowiedziałam mu, że i tak nie zobaczę, bo ja widzę rzeczywistość na poziomie atomów, nie obiekty w makroskali. Któryś ze studentów powiedział, że też chciałby widzieć na poziomie atomów.
## Popołudniowa drzemka
Przeskakujące sceny - wąski korytarz o drewnianych ścianach i rozległe, zalane słońcem łąki. Na koniec przeskok do mieszkania wypełnionego bibelotami. Krzesła i kredensy zaczęły unosić się w powietrzu i odlatywać długim korytarzem. Wskoczyłam na taki latający mebel. Z trudem utrzymywałam równowagę, kiedy płynęłam w powietrzu. Zostałam zabrana do pomieszczenia z telewizorem na środku i rzędami krzeseł ustawionymi jak w teatrze. Miałam świadomość, że siedzi tam moja babcia i chyba kilka innych osób z rodziny. Szłam w stronę telewizora, czułam, że coś mam w prawej ręce. Miałam rodzaj wiedzy, że to powinien być pendrive i długopis. Na wszelki wypadek sprawdziłam i zobaczyłam, że trzymam trzy małe plastikowe figurki saren. Pomyślałam wtedy, że to jest przecież sen.
Nagły przeskok do kuchni w moim mieszkaniu, ale większej i trochę bardziej mrocznej. Ze stołu wyrastała pomniejszona ludzka postać od pasa w górę. Kiedy podeszłam do stołu, postać w jakiś telepatyczny sposób przekazała mi, że mogę złożyć przysięgę wierności. Wyciągnęła w moją stronę zakrwawione palce, ja miałam ich dotknąć swoimi zakrwawionymi placami. Kiedy to zrobiłam i nasza krew się zmieszała, poczułam w rękach przepływ prądu, sięgający co najmniej do łokci. To całkiem mnie obudziło.
Wraz z kilkuosobową drużyną odkryliśmy na którymś krańcu świata substancję, która pozwalała uzyskać kontrolę nad Mocą, rozumianą podobnie jak w uniwersum Gwiezdnych Wojen. Wróciliśmy do głównej bazy. W laboratorium nasi współpracownicy zaczęli przetwarzać tę substancję do formy przyswajalnej dla ludzi. W efekcie mieliśmy lekko świecącą niebieską ciecz w strzykawkach. Po przyjęciu tego zyskałam zdolność lotu i wysokich skoków, w jakimś stopniu także telekinezy, ale tego nie miałam czasu przećwiczyć przed dalszym wykonywanie misji.
W pewnym momencie nasi przeciwnicy i sabotażyści włamali się do laboratorium i wykradli trochę naszej magicznej substancji. Część z nich zyskała nadprzyrodzone moce, ale minęło za mało czasu albo zażyli tego mniej, bo początkowo byli słabsi. Zaczęliśmy ich ścigać. Biegaliśmy za nimi między naszymi budynkami, potem po pokrytym jasnoszarym pyłem pustkowiu. Jeden z nich, chłopaczek o smętnym szczurowatym wyglądzie, ściskający w rękach kilka strzykawek, uciekł do drewnianego wychodka. W tamtym momencie przestałam widzieć z perspektywy pierwszej osoby, oglądałam akcję jak film. Chłopak zamknął się w drewnianej kabinie i zaczął robić sobie zastrzyki. W myślach nawet kibicowałam mu, żeby zdążył, żeby nie dał się powstrzymać i żeby przez to akcja filmu się za szybko nie skończyła. Nastąpiła eksplozja a po niej biały ekran.
W następnej scenie nasi przeciwnicy, pobici i żądni zemsty, stali na brzegu, kiedy my odpływaliśmy łodzią. Przeciwnicy mieli zamiast głów powiększone wersje staroświeckich kieszonkowych zegarków albo inne mechanizmy w steampunkowym stylu. Jeden z nich siedział na wózku.
Miałam mieć badania kontrolne u lekarza, coś w rodzaju kontroli z medycyny pracy. Poszłam do lekarki, która według fabuły znała mnie od czasów mojego dzieciństwa. Lekarka przyjęła mnie w swoim mieszkaniu w bloku. Zaczęła mi mówić, że nie może uwierzyć jak odporna na wszystko stałam się z biegiem czasu, że kiedy byłam dzieckiem, ona podejrzewała, że dostanę białaczki i przedwcześnie umrę. Zamierzała pobrać mi krew, z jakiegoś powodu z kolana. Za pierwszym razem udało mi się zrobić unik, kiedy próbowała wbić mi igłę w nogę. Za drugim razem sięgnęła, w tym momencie się obudziłam.
Pisałam opowiadanie fantasy i zamierzałam opublikować je na blogu grupowym. Po wrzuceniu go do sieci, widziałam je na stronie z ciemnoszarym tłem. Ktoś siedział obok mnie przed komputerem. Powiedziałam, że to przecież niemożliwe, żebym mogła je wrzucić nie mając konta.
Byłam czymś w stylu Stalowego Inkwizytora i jednocześnie jakby wiekową wampirzycą-arystokratką. Miałam wiedzę, że mam co najmniej dwieście lat i zachowywałam się w uwodzicielsko-prowokujący sposób jak wampirzyce w starych filmach.
Odwiedzałam szkołę, która była czymś pomiędzy uczelnią z internatem a Hogwartem, jednocześnie sporo pomieszczeń przypominało bardziej sale zabaw w przedszkolu. Studenci mieli czarne szaty czarodziejów. Usiadłam na podłodze obok grupki chłopaków. Rozmawialiśmy, w którymś momencie ruszyliśmy z miejsca, ale zamiast wstać i iść, chodziliśmy na czworaka. Przeszliśmy do węższego i dłuższego pomieszczenia. Po prawej stronie mieliśmy okna, przy których czasem się zatrzymywaliśmy. W pewnym momencie wytworzyłam płomienie na dłoni. Powiedziałam, że to jedyna magiczna moc z jaką się urodziłam a resztę zdobyłam później.
Jeden ze studentów-czarodziejów wyjął tablet w staroświeckiej topornej obudowie. Zamierzał zamówić jedzenie z dostawą na teren szkoły. Chciał mi coś pokazać na ekranie, na co odpowiedziałam mu, że i tak nie zobaczę, bo ja widzę rzeczywistość na poziomie atomów, nie obiekty w makroskali. Któryś ze studentów powiedział, że też chciałby widzieć na poziomie atomów.
## Popołudniowa drzemka
Przeskakujące sceny - wąski korytarz o drewnianych ścianach i rozległe, zalane słońcem łąki. Na koniec przeskok do mieszkania wypełnionego bibelotami. Krzesła i kredensy zaczęły unosić się w powietrzu i odlatywać długim korytarzem. Wskoczyłam na taki latający mebel. Z trudem utrzymywałam równowagę, kiedy płynęłam w powietrzu. Zostałam zabrana do pomieszczenia z telewizorem na środku i rzędami krzeseł ustawionymi jak w teatrze. Miałam świadomość, że siedzi tam moja babcia i chyba kilka innych osób z rodziny. Szłam w stronę telewizora, czułam, że coś mam w prawej ręce. Miałam rodzaj wiedzy, że to powinien być pendrive i długopis. Na wszelki wypadek sprawdziłam i zobaczyłam, że trzymam trzy małe plastikowe figurki saren. Pomyślałam wtedy, że to jest przecież sen.
Nagły przeskok do kuchni w moim mieszkaniu, ale większej i trochę bardziej mrocznej. Ze stołu wyrastała pomniejszona ludzka postać od pasa w górę. Kiedy podeszłam do stołu, postać w jakiś telepatyczny sposób przekazała mi, że mogę złożyć przysięgę wierności. Wyciągnęła w moją stronę zakrwawione palce, ja miałam ich dotknąć swoimi zakrwawionymi placami. Kiedy to zrobiłam i nasza krew się zmieszała, poczułam w rękach przepływ prądu, sięgający co najmniej do łokci. To całkiem mnie obudziło.
