Światy Avallac'ha

[Avallac'h]

03.01.2021

Afirmacja przed snem: "We śnie zrobię TR i się uświadomię". HA HA. Zadziałało świetnie, szczególnie biorąc pod uwagę fałszywą pobudkę przy nieudanej próbie WBTB + WILD, w której miałem przy sobie tablet (?) i przez jego kamerkę widziałem nieistniejące osoby w moim pokoju, czułem że coś jest mocno nie w porządku, ale nie zrobiłem TR-a i się nie uświadomiłem... 
Wleciały 4 sny, z czego opiszę najciekawszy.

--- Klejnoty w niebezpieczeństwie ---

Jest końcówka zimy. Wśród wciąż przykrytych śniegiem, zalesionych gór, wznosi się kamienna twierdza o wysokich, pionowych murach. Wewnątrz twierdzy, w komnacie przeznaczonej dla jeńców, przetrzymywany jest umięśniony mężczyzna ("główny bohater" snu). Jest poraniony, rozebrany od pasa w górę, bosymi stopami stoi na zimnej, kamiennej posadzce. Ręce w nadgarstkach ma zakute w żelazne dyby, po obu stronach ciała, na wysokości ramion.
W pewnym momencie do komnaty wchodzi w obstawie strażników kobieta - dumna, ubrana w bogato zdobiną suknię władczyni zamku. Mężczyzna jest jej osobistym więźniem, przetrzymywanym w celach erotycznych, choć władczyni żałuje, że nie może oswobodzić mu choćby jednej ręki. Gdyby zrobiła to choć na chwilę, mężczyzna z całą pewnością wykorzystałby swoją zręczność i siłę aby np. chwycić ją za gardło i zaszantażować straż do uwolnienia go (wszystko to są moje przemyślenia, artykułowane podczas snu w formie zwykłych myśli, które jednak płynnie zmieniają się w akcję snu, dlatego natychmiast dzieje się właśnie to czego kobieta się obawiała). Mężczyzna po uwolnieniu ręki chwyta władczynię, przez chwilę siłują się ze sobą, ale jedna ręka, nawet kogoś tak sprawnego, nie wystarczy w nierównej walce. Kobieta z pomocą strażników oswobadza się i jest bardzo zła. Bohater przez chwilę jeszcze walczy, ale szybko zostaje obezwładniony przez straż, a jego ręka ponownie zostaje zakuta.
Władczyni podnosi się z ziemi i mówi, że bardzo nie chciała tego robić, ale musi. Rozkazuje, aby jeden z dwóch przetrzymywanych w twierdzy przyjaciół mężczyzny odstrzelił mu z kuszy lewe jądro ()

Jeden z przyjaciół bohatera, wybrany do wykonania jakże ważnego zadania, wychodzi na duży kamienny balkon, wykuty w pionowej ścianie twierdzy. Rześkie górskie powietrze rozwiewa mu włosy, a ja czuję wręcz zawroty głowy, patrząc okiem filmowej kamery spoza niskiej balustrady, która dzieli mężczyznę od niknącej we mgle przepaści. Obok mężczyzny staje jego nauczyciel - bardzo łagodny, miły facet w średnim wieku (jeśli graliście w Wiedźmina 3 i kojarzycie model postaci o okrągłej, "pączusiowej" twarzy i w chuście na głowie - tak, wyglądał identycznie). Ma miękki głos jakiegoś polskiego aktora lub lektora i tłumaczy przyjacielowi bohatera, jak przygotować kuszę.

Widzę dwie kusze. Są małe, mają jakieś 20x20 cm. Mocowane są w kamiennych szynach, podłużnych zagłębieniach wykutych w kamiennym podwyższeniu, będącym częścią balkonu. Kusze trzeba najpierw wyjąć z kamiennych szyn, następnie założyć bełt, opierając broń o własne udo i napinając cięciwę. Przyjaciel bohatera co chwila wyrywa się z czynnościami, robiąc coś samemu i uprzedzając mistrza, który wydaje się przez to zestresowany i boi się, że coś pójdzie nie tak. Musi co chwila hamować swojego "ucznia".
Po załadowaniu, na bełt nakłada się czarną, materiałową osłonkę (kapturek) i blokuje mechanizm dziwnym, czarnym przedmiotem. Następnie umieszcza się kuszę w rynience i zakleszcza w niej.
Po zaprezentowaniu wszystkich czynności na własnej kuszy, nauczyciel odchodzi na chwilę, aby coś załatwić, a przyjaciel w międzyczasie ma przygotować własną kuszę do strzału.

Akcja przeskakuje z powrotem do głównego bohatera. Jak zwykle nagi od pasa w górę, w brudnych, brązowych spodniach, siedzi związany w małej komnacie z dwojgiem drzwi. Jedne z nich otwierają się i do środka wchodzi kilku strażników, którzy podnoszą go na nogi. Władczyni zamku nigdzie nie widać, najwyraźniej nie przyszła razem ze strażnikami.
Bohater zostaje wyprowadzony przez drugie drzwi w rogu komnaty na zewnątrz - na malutką skalną półkę lub balkonik, bez żadnych poręczy ani balustrady. Przed bohaterem roztacza się widok na piękne góry, porośnięte zaśnieżonym lasem. Świeci słońce i mimo że para wydobywa się z ust, jest ciepło. Po lewej stronie pole widzenia wypełnia pionowa, szara ściana twierdzy, połyskująca w promieniach słońca. Widać w niej wykute okna i balkoniki, między innymi ten, na którym stoi przyjaciel bohatera z przygotowaną do strzału kuszą...

Wcielam się w bohatera. Czuję rześkie powietrze i ciepło słońca, słyszę śpiew ptaków i nie czuję strachu. Wiem, że jakimś cudem zdołam uniknąć wyroku i uciec. Mimo że jeszcze przed chwilą przede mną ziała przepaść i pustka, teraz widzę, że balkonik na którym stoję, znajduje się jakby na szczycie góry. Przede mną zaczyna się lodowo-śnieżna rampa, wyślizgana i schodząca stromo w dół, w stronę najbliższej doliny. Zamierzam wskoczyć na nią i zjechać na siedząco, aby uciec z zasięgu strzału kuszy i oddalić się od przeklętej twierdzy...

Tutaj sen się rozmywa