Tryb drzewa | Tryb normalny

Avallac'h · 02-01-2021, 13:28

02.01.2021

Zaśnięcie: trochę po północy
Pobudka: 05:38 - łagodne wybudzenie ze snu
Następnie spanie do 9 z nieudaną próbą WILD-a (nie dotarłem nawet do hipnagogów)

--- Mistrz detaliczności ---

Jestem na Targach Poznańskich, trwa jakieś wydarzenie, chyba Pyrkon. Idę przez ciemną i pustą klatkę schodową, w dół, razem z jakimś mężczyzną, młodym wykładowcą. Ponoć stosuje on "detaliczność" (czyli po prostu technikę ADA!) i inne techniki umysłowe w mistrzowskim stopniu, aby zarówno w życiu, jak i we śnie odbierać wszystkie doznania bardzo intensywnie. Jest też zainteresowany zjawiskami paranormalnymi. Wierzy w nie i je bada, dodatkowo męczy swoich studentów (krótka oderwana scenka, gdzie facet leży w łóżku obok śpiącego studenta i przewraca go z boku na bok).
Idziemy tą klatką schodową, lekko znudzeni, czekamy na coś. Razem z nami jest jego młoda, atrakcyjna żona (przez chwilę jestem nim i schodząc, klepię ją w odsłonięte pośladki (!), wtedy też pojawia się motyw praktykowania "detaliczności"). Następnie wcielam się... w nią samą. We 3 zaczynamy o czymś rozmawiać, jako kobieta mam słodki, niewinny i cienki głosik (generalnie cała postać przypomina w dużym stopniu Misty z Cyberpunka). Musimy sobie jakoś zająć czas, więc idąc i trzymając się za ręce, recytujemy jakąś wyliczankę (w ramach zabawy).

--- Skrzynia Wspomnień i Straszny las ---

Razem z kolegami w mojej starej szkole odstawiamy jakąś zabawną akcję. Gdy wracam do domu, chowam wspomnienie o niej jako zwinięty koc lub kołdrę do skrzyni łóżka (!) w starym mieszkaniu. Łóżko stoi w miejscu, w którym stało ostatnio, gdy miałem jakieś 7, może 8 lat, ale wygląda tak samo jak obecne. Ponoć miejsce na wspomnienia się zapełnia. Ciekawy jest też fakt, że te zwinięte "kołdro-wspomnienia" działają trochę tak jak sny zapisane w dzienniku - pamięta się je, ale tylko w jakimś stopniu, nigdy dokładnie w 100% i dokładność wspomnienia zależy od dokładności jego zapisania, póki jest świeże...

Sen się zmienia.
Jestem na mojej działce pod Poznaniem, ale wszystko wygląda inaczej. Z okna balkonowego na 2 piętrze, jakby w bloku, spoglądam na drzewa. Domek jest w głębi gęstego, mrocznego lasu, teraz panuje głęboka noc. Boję się tego miejsca, czuję tu lęk i ucisk w żołądku. Pamiętam wyraźnie, że podczas kilku ostatnich spacerów widziałem między drzewami kilka trupów (dziwnie powieszone na drzewach zwłoki zamordowanych ludzi). Nie przyglądałem się im z bliska, bo budziły we mnie strach, widziałem tylko, czasami kątem oka, powykrzywiane i skrępowane sylwetki w mniejszym lub większym stopniu rozkładu. Wiem, że ten las ma niby złą sławę i uchodzi za nawiedzony, jak Las Samobójców w Japonii, tyle że tutaj grasuje jakiś morderca. Rodzice i dziewczyna, z którymi tu jestem, nie wiedzą o tym, ale mówię im że bardzo nie chcę tu więcej wracać, bo to miejsce ma złą energię.

Opuszczamy działkę, idąc przez całą długość lasu. Wiem że jest zima, wszystko jest oszronione. Wychodzimy w pewnym momencie na otwartą, trawiastą przestrzeń, jakby wrzosowisko. Biegnie tam drewniana kładka, którą idziemy. Mijamy też stojący samotnie domek, który jest całkowicie zbudowany ze szkła (!). Widzę zarysy pomieszczeń, ale nie ma wewnątrz żadnych ludzi, mebli ani innych przedmiotów. Dziwię się, że nawet łazienka jest całkowicie oszklona i wszystko można zobaczyć z zewnątrz...

--- Szaleństwo oświadczyn ---

Sen, w którym nie jestem jeszcze chłopakiem mojej dziewczyny (Misi), ale bardzo ją kocham. U mnie w salonie siedzą ludzie, podobierani w pary, które niby w ramach jakiejś wielodniowej akcji (zabawy?) i przygotowań dobrały się tak, a nie inaczej i wszystkie są już po oświadczynach (!).
Na środku pokoju siedzi moja mama (sama), z jednej strony stołu mój ojciec z jakąś kobietą, z drugiej - Misia z chłopakiem, którego niby dobrze znam. Ja sam siedzę w fotelu, razem z... kolegą z gimnazjum, którego bardzo nie lubiłem :))

(patrząc na moje ostatnie sny można odnieść wrażenie że coś nie tak z moją orientacją lub postrzeganiem płci, co jest dziwne, bo stanowczo jestem typowo męskim osobnikiem hetero).

Kolega, zapytany przez kogoś, dlaczego wybrał mnie, odpowiada coś w stylu: "Noo, bo jest miły, ma ciekawe zainteresowania i nie miał w ogóle żadnych wymagań. I przyda się, bo jeśli pod domem będziemy mieli las, to wiele zarobimy" (nawiązanie do tego, że interesuję się leśnictwem - choć nie zawodowo).
W pewnym momencie podchodzę do mojej mamy i teraz jestem jakby z nią (!!!), niby wcześniej tak jej obiecałem. Nie chcę nikogo zawieść, ale gdy idę do łazienki, ogarnia mnie wielki żal. Tak długo byłem z Misią, walczyłem o nią, kochałem się w niej, już prawie została moją dziewczyną, a teraz wszystko na nic? Nawet nie udało mi się ani razu z nią pocałować...
Wracam do pokoju i bardzo rzucającymi się w oczy skinieniami głowy odciągam Misię na chwilę do sąsiedniego pokoju. Przytulam ją ostrożnie, mówiąc do niej "Kochanie" i tłumaczę, że to wszystko gra na pokaz, że tak naprawdę kocham tylko ją i żeby się jeszcze namyśliła, czy na pewno chce tamtego faceta...

Tutaj sen się kończy ;d Zapisałem jeszcze 2 inne, ale niejasne i mało ciekawe.