28-12-2020, 12:25
28 grudnia 2020
Pobyt łóżkowy 23:37-09.18 (sen do 08:18)
Wyszłam na podwórko przy sąsiednim bloku. Leżało tam jedzenie dla potrzebujących - ptasie mleczko za 14 zł oraz kiść bananów. Nikt się tym nie interesował.
Dostałam się do szpitala psychiatrycznego dla dzieci. Każdy mógł tam wejść, było to proste. Ponieważ jednak moje zachowanie przypominało bardziej pacjenta niż odwiedzającego, personel szybko się mną zainteresował. Nie miałam maseczki, ale szybko ktoś mi ją dał.
Zobaczyłam inne dzieci oraz pojemnik z puzzlami w ilości, w której można byłoby się kąpać. Przypominał małą wanienkę.
Nie udało się podać mi tabletek, przy próbie zrobienia zastrzyku również się wyrwałam. Trochę to było dla mnie dziwne, powinni być bardziej kompetentni, ale z drugiej strony nie mieli zgody mojego opiekuna na pobyt tutaj, więc może dali mi spokój. Byłam bardzo niekontaktowa, nie mówiłam nic. Pojawiło się przypuszczenie, iż może to być stan hipnotyczny. Aby określić jego głębokość należało zbadać moją podatność na sugestię. Pielęgniarka powiedziała mi, że teraz mam trzynaście rąk. Udało mi się zobaczyć ich mgliste kontury, ale baba była niezadowolona. Oczekiwała, że ostatnia ręka będzie ważyła 80 g. Nie wiedziałam, że ma być mniejsza i lżejsza od pozostałych, więc złość kobiety była dla mnie nieuzasadniona!
Zadecydowano o leczeniu metadonem. Stwierdziłam, że uznali, że to endogenne opiaty odpowiadają za zobojętnienie na świat i brak reakcji na otoczenie, ale po przebudzeniu dotarło do mnie, że pomyliłam ów środek z naloksonem, który byłby bardziej wskazany w takiej sytuacji.
Postanowiłam uciec. Poszłam do ogródka, gdzie wysypałam torebkę pełną ślimaków i słodkiego jedzenia dla nich. Zrobiłam to na małej górce z ziemi z takimi jakby półkami. Usypisko miało ok. 1.2 metra wysokości. Przechodząca obok młoda para opowiadała legendarną historię tego miejsca.
Wyszłam na miasto. Tam dostrzegłam znajomy autobus 141 oraz znaną nazwę ulicy. Widziałam dwie dziewczynki, które chciały odwiedzić koleżankę w szpitalu. Jedna weszła na drugą, usiadła na barana i okryły się długim płaszczem, aby wspólnie udawać dorosłego jak w komiksach czy na filmach rysunkowych. Rozbawiła mnie ta scena.
Zrobiło się późno. Miałam iść do szkoły tylko na siódmą lekcję, a mamie powiedziałabym, że byłam tam cały dzień. Nie wiedziałam tylko, jak naściemniać, co się działo na wcześniejszych lekcjach i przerwach, i w końcu zrezygnowałam.
Pozbierałam z ulicy 83 zł drobnymi (10 zł i sporo monet). Zdziwiło mnie, że na mieście można znaleźć takie pieniądze. Ucieszyłam się.
Postanowiłam wrócić do szpitala. Zobaczyłam tam szafki z posortowanymi ubraniami po praniu według rodzaju. Każdy miał potem szukać tam swoich rzeczy. Na drzwiczkach były odpowiednio wizerunki bluzek, spodni i innych elementów garderoby.
Obok znajdowała się tablica z informacjami o aktywnościach grupowych. Jedno z ogłoszeń dotyczyło zajęć na temat masturbacji i higieny penisa. Poniżej doklejono podobny napis dotyczący cipki. Była to zasługa grupki dziewcząt, które miały dość dyskryminacji. Zależało im na "użeńszczeniu" wszystkiego, co się dało i wywalczyły podobne zajęcia dla siebie.
Poproszono mnie do telefonu. Zadzwoniła do mnie koleżanka z klasy, która potrzebowała mojej pomocy. Pytała, co oznacza skrót xml. Odpowiedziałam jej, że nie wiem, zajmuję się praktyczną funkcjonalnością takich pojęć. (Jest to format danych wykorzystywany w księgowości, ale te litery nic mi nie mówią.)
Słuchawka od stacjonarnego była obrzydliwa. Miała ohydny szarozielonkawy kolor i mogła pamiętać lata dziewięćdziesiąte, a nawet osiemdziesiąte. Części trzymane przy uchu i buźce miały rzadko teraz spotykany okrągły kształt. W jednym miejscu była pęknięta, znajdowała się tam dziura, w której nagromadziło się pełno włosów.
Mama dowiedziała się, gdzie jestem i przyszła mnie odwiedzić. Spotkałyśmy się w łazience. Na ścianie wisiał rząd pojemników-uchwytów na papier toaletowy. Było ich chyba ze cztery. Pod każdym z nich ktoś pomazał ścianę rzadkawym gównem. Nie było tego widać, dopóki zasłaniała je zwisająca taśma. Ostrożnie urwałam kawałek. Musiałam wytrzeć podłogę i siebie, gdyż skapywał ze mnie brązowy śluz, końcówka miesiączki. "Te zajęcia z higieny cipki chyba naprawdę są potrzebne" - pomyślałam. Sądziłam, że dziewczyny są bardziej porządne niż chłopcy, ale no cóż, takie są realia placówek tego typu.
W ogóle nie krępowałam się obecnością mamy, która obserwowała co robię, jednocześnie gadając ze mną. Zaskoczyło mnie, że nie była ani trochę zła na mnie. Byłam przekonana, że się wścieknie, gdy odkryje, że w ogóle nie było mnie w szkole, ale nic takiego się nie stało.
To już koniec snu. Udało mi się zapamiętać jakieś 80%. Po przebudzeniu było mi błogusieńko, ale zaraz dotarło do mnie, że nadal mam niezaspokojone potrzeby na jawie i nie wiem, co z tym zrobić. Muszę znaleźć sposób na urzeczywistnienie sennych pragnień.
Historia senna była długa, przydałaby się jakaś przerwa na szluga.
Pobyt łóżkowy 23:37-09.18 (sen do 08:18)
Wyszłam na podwórko przy sąsiednim bloku. Leżało tam jedzenie dla potrzebujących - ptasie mleczko za 14 zł oraz kiść bananów. Nikt się tym nie interesował.
Dostałam się do szpitala psychiatrycznego dla dzieci. Każdy mógł tam wejść, było to proste. Ponieważ jednak moje zachowanie przypominało bardziej pacjenta niż odwiedzającego, personel szybko się mną zainteresował. Nie miałam maseczki, ale szybko ktoś mi ją dał.
Zobaczyłam inne dzieci oraz pojemnik z puzzlami w ilości, w której można byłoby się kąpać. Przypominał małą wanienkę.
Nie udało się podać mi tabletek, przy próbie zrobienia zastrzyku również się wyrwałam. Trochę to było dla mnie dziwne, powinni być bardziej kompetentni, ale z drugiej strony nie mieli zgody mojego opiekuna na pobyt tutaj, więc może dali mi spokój. Byłam bardzo niekontaktowa, nie mówiłam nic. Pojawiło się przypuszczenie, iż może to być stan hipnotyczny. Aby określić jego głębokość należało zbadać moją podatność na sugestię. Pielęgniarka powiedziała mi, że teraz mam trzynaście rąk. Udało mi się zobaczyć ich mgliste kontury, ale baba była niezadowolona. Oczekiwała, że ostatnia ręka będzie ważyła 80 g. Nie wiedziałam, że ma być mniejsza i lżejsza od pozostałych, więc złość kobiety była dla mnie nieuzasadniona!
Zadecydowano o leczeniu metadonem. Stwierdziłam, że uznali, że to endogenne opiaty odpowiadają za zobojętnienie na świat i brak reakcji na otoczenie, ale po przebudzeniu dotarło do mnie, że pomyliłam ów środek z naloksonem, który byłby bardziej wskazany w takiej sytuacji.
Postanowiłam uciec. Poszłam do ogródka, gdzie wysypałam torebkę pełną ślimaków i słodkiego jedzenia dla nich. Zrobiłam to na małej górce z ziemi z takimi jakby półkami. Usypisko miało ok. 1.2 metra wysokości. Przechodząca obok młoda para opowiadała legendarną historię tego miejsca.
Wyszłam na miasto. Tam dostrzegłam znajomy autobus 141 oraz znaną nazwę ulicy. Widziałam dwie dziewczynki, które chciały odwiedzić koleżankę w szpitalu. Jedna weszła na drugą, usiadła na barana i okryły się długim płaszczem, aby wspólnie udawać dorosłego jak w komiksach czy na filmach rysunkowych. Rozbawiła mnie ta scena.
Zrobiło się późno. Miałam iść do szkoły tylko na siódmą lekcję, a mamie powiedziałabym, że byłam tam cały dzień. Nie wiedziałam tylko, jak naściemniać, co się działo na wcześniejszych lekcjach i przerwach, i w końcu zrezygnowałam.
Pozbierałam z ulicy 83 zł drobnymi (10 zł i sporo monet). Zdziwiło mnie, że na mieście można znaleźć takie pieniądze. Ucieszyłam się.
Postanowiłam wrócić do szpitala. Zobaczyłam tam szafki z posortowanymi ubraniami po praniu według rodzaju. Każdy miał potem szukać tam swoich rzeczy. Na drzwiczkach były odpowiednio wizerunki bluzek, spodni i innych elementów garderoby.
Obok znajdowała się tablica z informacjami o aktywnościach grupowych. Jedno z ogłoszeń dotyczyło zajęć na temat masturbacji i higieny penisa. Poniżej doklejono podobny napis dotyczący cipki. Była to zasługa grupki dziewcząt, które miały dość dyskryminacji. Zależało im na "użeńszczeniu" wszystkiego, co się dało i wywalczyły podobne zajęcia dla siebie.
Poproszono mnie do telefonu. Zadzwoniła do mnie koleżanka z klasy, która potrzebowała mojej pomocy. Pytała, co oznacza skrót xml. Odpowiedziałam jej, że nie wiem, zajmuję się praktyczną funkcjonalnością takich pojęć. (Jest to format danych wykorzystywany w księgowości, ale te litery nic mi nie mówią.)
Słuchawka od stacjonarnego była obrzydliwa. Miała ohydny szarozielonkawy kolor i mogła pamiętać lata dziewięćdziesiąte, a nawet osiemdziesiąte. Części trzymane przy uchu i buźce miały rzadko teraz spotykany okrągły kształt. W jednym miejscu była pęknięta, znajdowała się tam dziura, w której nagromadziło się pełno włosów.
Mama dowiedziała się, gdzie jestem i przyszła mnie odwiedzić. Spotkałyśmy się w łazience. Na ścianie wisiał rząd pojemników-uchwytów na papier toaletowy. Było ich chyba ze cztery. Pod każdym z nich ktoś pomazał ścianę rzadkawym gównem. Nie było tego widać, dopóki zasłaniała je zwisająca taśma. Ostrożnie urwałam kawałek. Musiałam wytrzeć podłogę i siebie, gdyż skapywał ze mnie brązowy śluz, końcówka miesiączki. "Te zajęcia z higieny cipki chyba naprawdę są potrzebne" - pomyślałam. Sądziłam, że dziewczyny są bardziej porządne niż chłopcy, ale no cóż, takie są realia placówek tego typu.
W ogóle nie krępowałam się obecnością mamy, która obserwowała co robię, jednocześnie gadając ze mną. Zaskoczyło mnie, że nie była ani trochę zła na mnie. Byłam przekonana, że się wścieknie, gdy odkryje, że w ogóle nie było mnie w szkole, ale nic takiego się nie stało.
To już koniec snu. Udało mi się zapamiętać jakieś 80%. Po przebudzeniu było mi błogusieńko, ale zaraz dotarło do mnie, że nadal mam niezaspokojone potrzeby na jawie i nie wiem, co z tym zrobić. Muszę znaleźć sposób na urzeczywistnienie sennych pragnień.
Historia senna była długa, przydałaby się jakaś przerwa na szluga.
Planowane wyłączenie sieci DMN w godzinach 23:00 - 04:00
