16-12-2020, 07:48
Najprostsza medytacja - odpuszczenie
Raz po raz zadziwia mnie potęga odpuszczenia. Nie bardzo odnajduje się w konkretnych medytacjach z instrukcjami. Działa za to dla mnie "nic nie robienie". Po prawdzie jednak, nie mam pojęcia na czym to polega.
Kiedy siadam do medytacji, umysł często pyta "Co teraz?", "Od jakiego punktu zacząć?". Mam poczucie, że trzeba coś konkretnego zrobić. Gdzieś się udać umysłem. Poszukać spokoju, albo jakiegoś stanu. Z im bardziej pomieszanego stanu umysłu zaczynamy, tym to poczucie większe i tym mocniej myśli za sobą ciągną. I tym ciężej jest zaufać, że nie trzeba nic robić z umysłem i ciałem. Jednak im większemu pomieszaniu udaje się nie uwierzyć, tym więcej spokoju zyskujemy. Z każdym pojedynczym niepochwyconym ruchem, umysł nabiera klarowności. Myśli choć nie blokowane, stopniowo cichną.
Przez odpuszczenie nie mam na myśli koniecznie pełnego odpuszczenia. Takowe skutkowało by natychmiastowym odsłonieniem natury umysłu, ale gdy nasz umysł jest pogrążony w pomieszaniu, nie jest to łatwe. Mam na myśli odpuszczenie na ile w danym momencie potrafimy. W takim odpuszczeniu kiełkuje i pogłębia się klarowność. A gdy będzie dostatecznie duża, całkowite odpuszczenie przyjdzie spontanicznie.
Wraz z trwaniem w takim odpuszczeniu, myśli są coraz lżejsze. Będą ciągnąć za sobą z coraz mniejszą siłą. Aż w końcu te poczucie, że może warto coś jednak zrobić, całkiem zniknie. Będziemy zadowoleni z tego jak jest. Mamy też możliwość zobaczenia, że nic innego nawet nie może być. Myśli o "udaniu się gdzieś" w świetle tej świadomości brzmią absurdalnie. Absolutnie nie ma gdzie się udać.
I choć to takie oczywiste, to wychodząc ze stanu pomieszania, raz za razem potrafi zaskakiwać, że wystarczyło odpuścić. Zaskakuje też, że kilka minut "wstrzelenia się" w nurt odpuszczenia potrafi bardziej uspokoić umysł niż kilkadziesiąt minut mniej udanej medytacji.
Jest to jednak niezmiernie subtelna kwestia. Kiedy doświadczymy już wspaniałego potencjału odpuszczenia, często chcemy sobie je niejako przywłaszczyć. Sprowadzić do postaci kartki umysłu i schować w jednej z jego szuflad, aby mieć go na wyciągnięcie ręki. Mieć pewność, że będziemy potrafili odpuścić za każdym razem, gdy będziemy tego potrzebowali. Niestety nieważne jak bardzo przekonywujące nasze mapy do tego stanu by nie były, nie uda się to. Każda mapa stworzy punkt odniesienia, a sedno polega na porzuceniu punktów odniesienia.
Najistotniejszą kwestią od którego zależy skuteczność naszego odpuszczenia, jest wgląd w pustą naturę zjawisk. Im jest on głębszy tym odpuszczenie jest dla nas bardziej naturalne.
Sporo w moim odczuciu daje też wybranie dobrego momentu. Nawet stan pomieszania ma niewielkie luki, w których umysł jest w miarę oswobodzony. Zaczęcie medytacji w takim momencie daje duże szanse na to, że ta przestrzeń się naturalnie rozwinie.
Raz po raz zadziwia mnie potęga odpuszczenia. Nie bardzo odnajduje się w konkretnych medytacjach z instrukcjami. Działa za to dla mnie "nic nie robienie". Po prawdzie jednak, nie mam pojęcia na czym to polega.
Kiedy siadam do medytacji, umysł często pyta "Co teraz?", "Od jakiego punktu zacząć?". Mam poczucie, że trzeba coś konkretnego zrobić. Gdzieś się udać umysłem. Poszukać spokoju, albo jakiegoś stanu. Z im bardziej pomieszanego stanu umysłu zaczynamy, tym to poczucie większe i tym mocniej myśli za sobą ciągną. I tym ciężej jest zaufać, że nie trzeba nic robić z umysłem i ciałem. Jednak im większemu pomieszaniu udaje się nie uwierzyć, tym więcej spokoju zyskujemy. Z każdym pojedynczym niepochwyconym ruchem, umysł nabiera klarowności. Myśli choć nie blokowane, stopniowo cichną.
Przez odpuszczenie nie mam na myśli koniecznie pełnego odpuszczenia. Takowe skutkowało by natychmiastowym odsłonieniem natury umysłu, ale gdy nasz umysł jest pogrążony w pomieszaniu, nie jest to łatwe. Mam na myśli odpuszczenie na ile w danym momencie potrafimy. W takim odpuszczeniu kiełkuje i pogłębia się klarowność. A gdy będzie dostatecznie duża, całkowite odpuszczenie przyjdzie spontanicznie.
Wraz z trwaniem w takim odpuszczeniu, myśli są coraz lżejsze. Będą ciągnąć za sobą z coraz mniejszą siłą. Aż w końcu te poczucie, że może warto coś jednak zrobić, całkiem zniknie. Będziemy zadowoleni z tego jak jest. Mamy też możliwość zobaczenia, że nic innego nawet nie może być. Myśli o "udaniu się gdzieś" w świetle tej świadomości brzmią absurdalnie. Absolutnie nie ma gdzie się udać.
I choć to takie oczywiste, to wychodząc ze stanu pomieszania, raz za razem potrafi zaskakiwać, że wystarczyło odpuścić. Zaskakuje też, że kilka minut "wstrzelenia się" w nurt odpuszczenia potrafi bardziej uspokoić umysł niż kilkadziesiąt minut mniej udanej medytacji.
Jest to jednak niezmiernie subtelna kwestia. Kiedy doświadczymy już wspaniałego potencjału odpuszczenia, często chcemy sobie je niejako przywłaszczyć. Sprowadzić do postaci kartki umysłu i schować w jednej z jego szuflad, aby mieć go na wyciągnięcie ręki. Mieć pewność, że będziemy potrafili odpuścić za każdym razem, gdy będziemy tego potrzebowali. Niestety nieważne jak bardzo przekonywujące nasze mapy do tego stanu by nie były, nie uda się to. Każda mapa stworzy punkt odniesienia, a sedno polega na porzuceniu punktów odniesienia.
Najistotniejszą kwestią od którego zależy skuteczność naszego odpuszczenia, jest wgląd w pustą naturę zjawisk. Im jest on głębszy tym odpuszczenie jest dla nas bardziej naturalne.
Sporo w moim odczuciu daje też wybranie dobrego momentu. Nawet stan pomieszania ma niewielkie luki, w których umysł jest w miarę oswobodzony. Zaczęcie medytacji w takim momencie daje duże szanse na to, że ta przestrzeń się naturalnie rozwinie.
let's worship cats
