29-10-2020, 13:05
Na początku snu było coś o ludziach mieszkających w górach. Mroźna noc i na tle ośnieżonych stalowo niebieskich gór było widać władcę tej górskiej społeczności. Był on uznawany przez nich za wielkiego czarodzieja, a wręcz i ich boga. Coś się jednak stało i coś tam przekazał pewnej kobiecie. Spotkałem ją jak wychodziła z jakiegoś pomieszczenia. Wyglądała jednocześnie na młodą i starą. Ze schowka tam się znajdującego wydostała wcześniej ukryty wielki wór. Tam były rzeczy przekazane je przez tego króla. W środku były różnego rodzaju kolorowe kamienie, bransoletki, wisiorki, klejnoty posiadające magiczne moce. Ktoś wyszedł zza tych szaf i patrzył się w naszą stronę. Wiedzieliśmy, że będzie chciał sprawdzić co my tam przeglądamy i może będzie chciał część zabrać dla siebie. Jakoś go wyminęliśmy. Zatrzymaliśmy się w połowie szkolnego korytarza i otworzyliśmy wór. W nim znajdował się tak samo wielki drugi wór. Nie mam pojęcia jak się mógł tam zmieścić i jak ona mogła to wszystko dźwigać. W tym drugim było pełno butelek po różnych wodach mineralnych ze starymi wyblakłymi papierowymi etykietami. Te butelki były napełnione ze źródła z tych gór. Była to magiczna uzdrawiająca woda. Wyciągnąłem dla niej jedną większą butlę, a sobie wziąłem dwie mniejsze. Musieliśmy uciekać i się rozdzieliliśmy. Przemieszczałem się rzeką tam płynącą, chyba na tratwie czy jakiejś desce. Napotkałem bandytów płynących łódką. Jeden z nich już wyciągał czarny pistolet. Za pomocą lupy stopiłem plastikową rączkę i mu się skleiła, nie mógł wyciągnąć i obaj wpadli do wody. Wpłynąłem w ciemny tunel. Spotkałem się z dziewczyną przy białej ścianie. Tam było umieszczone niewielkie urządzenie. Ona wciskała jakieś numery. Coś się złego stało i musieliśmy się dostać do tego maga z gór, aby nam pomógł. Mignął jego obraz. Dowiedzieliśmy się, że niestety on już dawno był martwy, ktoś go zabił, ale, że czas jest iluzją, mieliśmy się przenieść w przeszłość i właśnie to urządzenie na tej ścianie miało otworzyć nam przejście. Coś chyba nie chciało zadziałać. No to ja włożyłem kartę do środka. Ona powiedziała, że lepiej nie, no to szybko wyciągnąłem. Na ekranie pojawiły się jakieś czerwone cyfry. W końcu jednak przenieśliśmy się bez tego urządzenia. W dalszej części byłem tylko obserwatorem. Ona wyszła z łąki ścieżką i na betonową platformę kolejową. To była Hermiona, zauważyłem. Była bardzo zadowolona, że się tam znalazła. Przyjechała czarna kolejka i się zatrzymała. Ona zdjęła swoją kurtkę i zawiesiła na przodzie tej kolejki. Dziwnie to wyglądało, jakby pojazd był niewielki, ponieważ cała przednia część została zakryta jej kurtką. Poszła wesoło dalej. Przeskoczyła przez wąski strumyk. Chociaż nie szła jakoś specjalnie szybko, to pokonywała drogę w przyśpieszonym tempie. Wszystko to, całe to miasteczko, wyglądało nierealnie, jakby mniejsze niż w rzeczywistości. Całość składała się ze stref, gdzie raz był dzień, a raz noc, mgła, przejrzyście. Łąka z lasem, peron, kolejka, przejścia pomiędzy torami, jakieś małe budynki czy budki, chodniki, uliczki. Dalej był niewielki staw, a za nim rozpoczynały się te góry. Odnalazła tego niby króla. Wyglądał zupełnie inaczej niż przedtem. Miał wielki podłużny stół ustawiony równolegle do ulicy, a na nim makietę tego miasteczka, które właśnie przeszła (ten fragment wydawał się nałożony na główną ulicę mojej dzielnicy). Składał elektryczną kolejkę, która poruszała się raz w jedną stronę i wracała na miejsce. Miała chyba metaliczny pomarańczowy kolor. Za dużo szczegółów, aby to zapamiętać. Nagle zauważyła, że wpłynęły łabędzie do tego stawu. I coś leżało na brzegu. To małe martwe łabędziątko. Myślała, że ożyje, jak to się działo zawsze, jednak nie poruszyło się i większy łabędź zjadł je, aby się nie zmarnowało. Zasmuciła się. W tej chwili ktoś do niej zadzwonił jakby zza chmur. Dowiedziała się, że mogą to wszystko naprawić, doprowadzić do prawdziwego stanu, zwłaszcza że teraz nadchodzi ta magicznokosmiczna fala energii, co ją bardzo ucieszyło.
