05-10-2020, 08:55
05/10/2020
s e n 5 0
Koniec świata
Sen ten jest... trudny do opisania.
Bardzo symboliczny. Budząc się, byłam najszczęśliwszym człowiekiem na świecie z powodu takiego, że to był TYLKO sen, a nie smutna rzeczywistość.
Przyśnił mi się koniec świata.
Na początku zniknął widnokręg. Słońce szalało, kiedy zbliżał się wieczór, znikało bardzo szybko, jakby nie było nieba, godziny były nieadekwatne, przekłamane. Szlam gdzieś z przyjaciółmi. Panował chaos. W pewnej chwili przyjaciel złapał mnie za rękę. Z... niepewnością, ale jednak był tego pewny.. Jak niczego innego.
Potem świat coraz bardziej szalał. Zniknął wszechświat — symbolicznie. Byli tylko ludzie na czymś, co zbliżało się ku końcowi. Zakazali wychodzić z domu. Siedziałam w ciemnościach w mieszkaniu mojej babci i pisałam na grupie. Byłam przerażona. Jedzenie kończyło się, a było to jedyne jedzenie do końca (albo cierpienia albo wszystkiego).
Powiedziałam o tym babci, że się boję. Ona odparła tym, że Bóg się zdenerwował. Że ludzie są źli. Zaczęłam krzyczeć zrozpaczona coś o tym, że to nie może być koniec, że Bóg nie istnieje, że najchętniej bym się powiesiła, ale mam jeszcze nadzieję. Ona nie miała.
Wszystko mną targało. Rozpacz. Pustka. Wściekłość. Czekała mnie powolna i bolesna śmierć z głodu, bo świat nie zamierzał kończyć tej męki zbyt szybko.
s e n 5 0
Koniec świata
Sen ten jest... trudny do opisania.
Bardzo symboliczny. Budząc się, byłam najszczęśliwszym człowiekiem na świecie z powodu takiego, że to był TYLKO sen, a nie smutna rzeczywistość.
Przyśnił mi się koniec świata.
Na początku zniknął widnokręg. Słońce szalało, kiedy zbliżał się wieczór, znikało bardzo szybko, jakby nie było nieba, godziny były nieadekwatne, przekłamane. Szlam gdzieś z przyjaciółmi. Panował chaos. W pewnej chwili przyjaciel złapał mnie za rękę. Z... niepewnością, ale jednak był tego pewny.. Jak niczego innego.
Potem świat coraz bardziej szalał. Zniknął wszechświat — symbolicznie. Byli tylko ludzie na czymś, co zbliżało się ku końcowi. Zakazali wychodzić z domu. Siedziałam w ciemnościach w mieszkaniu mojej babci i pisałam na grupie. Byłam przerażona. Jedzenie kończyło się, a było to jedyne jedzenie do końca (albo cierpienia albo wszystkiego).
Powiedziałam o tym babci, że się boję. Ona odparła tym, że Bóg się zdenerwował. Że ludzie są źli. Zaczęłam krzyczeć zrozpaczona coś o tym, że to nie może być koniec, że Bóg nie istnieje, że najchętniej bym się powiesiła, ale mam jeszcze nadzieję. Ona nie miała.
Wszystko mną targało. Rozpacz. Pustka. Wściekłość. Czekała mnie powolna i bolesna śmierć z głodu, bo świat nie zamierzał kończyć tej męki zbyt szybko.
,,Dobrze, że chociaż śpimy pod jednym Niebem..."
